ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Εκπλήξεις

ΤΟΥ ΗΛΙΑ Π. ΓΕΏΡΓΑΚΗ   | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 16/02/2011 07:00 |

ΣΗΚΩΘΗΚΑ ΜΕ ΔΙΑΘΕΣΗ. Ανοιξα ραδιόφωνο µε χαρούµενη µουσική. Ολοι οι σταθµοί είχαν κέφια. Ετοιµάστηκα. Στις ειδήσεις όλα ήταν χαρµόσυνα. Μειώθηκε το χρέος και τα ελλείµµατα, έπεσαν τα σπρεντ, έπεσαν τα επιτόκια, σε ύψη-ρεκόρ το χρηµατιστήριο, τέλος οι ουρές αναµονής στο ΙΚΑ, παρελθόν οι µίζες και η διαφθορά. Στο 2% η ανεργία.

Στο ασανσέρ άκουσα µια µεγάλη «καληµέρα» από τον αµίλητο του πέµπτου. Η πρώτη έκπληξη. Στον δρόµο δεν βρήκα κίνηση.

Δεν άκουσα ούτε ένα κορνάρισµα. Δεν είδα ούτε µια µούντζα. Ούτε ένα σκουπίδι στους δρόµους. Ούτε ένας δεν µιλούσε στο κινητό. Και οι οδηγοί, µε περισσή ευγένεια, σταµατούσαν για να περάσουν οι πεζοί. Εξεπλάγην που ο ταξιτζής, µπροστά µου, µε τα αλάρµ αναµµένα, ζήτησε συγγνώµη – µε µια χειρονοµία – γιατί καθυστέρησε για να πάρει πελάτη. Δεύτερη έκπληξη.

Στο Μετρό όλοι ήταν χαµογελαστοί, διάβαζαν λογοτεχνικά βιβλία και εφηµερίδες. Και οι νεώτεροι πρόσφεραν τηθέση τουςστους ηλικιωµένους.

Ηµουν µάλιστα µάρτυρας ενός άγριουκαβγά µεταξύ δυο νέων για το ποιος θα δώσει πρώτος τη θέση του σε µια ηλικιωµένη. Τσιµπήθηκα. Τρίτη έκπληξη. Στην Πανεπιστηµίου, κεφάτοι άνθρωποι στον δρόµο. Τα µαγαζιά γεµάτα. Γυναίκες φορτωµένες µε τσάντες από ψώνια. Κίνηση.

Ρυθµός. Τα πρωτοσέλιδα διθυραµβικά για το θαύµα της ελληνικής οικονοµίας µε εξαγγελίες για σηµαντικές αυξήσεις µισθών και συντάξεων. Η τρόικα παρελθόν. Τα πεζοδρόµια να αστράφτουν και χωρίς να έχουν παρκαρισµένα αυτοκίνητα. Τέταρτη έκπληξη. Τσιµπήθηκα.

Στον «Ευαγγελισµό», όπου πήγα για να επισκεφθώ συγγενή µου, ένιωσα ότι δεν βρίσκοµαι στην Ελλάδα. Τι χλιδή, τι καθαριότητα, τι οργάνωση. Να τα χαµόγελα και οι φιλοφρονήσεις. Ούτε µία διαµαρτυρία. Μάλιστα, ακόµη και υγιέστατοι ζητούσαν να επισκεφθούν το νοσοκοµείο-πρότυπο. Στην Οµόνοια (και στις γύρω περιοχές) «εξαφανίστηκαν» οι µετανάστες και οι τοξικοµανείς.

Και οι τουρίστες δεν προλαβαίνουν να τραβούν βίντεο και φωτογραφίες µπροστά σε αυτήν τη µοναδική οµορφιά.

Ηταν µεσηµέρι, όταν κοντά στην Κλαυθµώνος µια 25χρονη ξανθιά µε γούνα, µίνι και ψηλές µπότες µού έκλεισε το µάτι. Κεραυνός. Σεισµός. Τσιµπήθηκα µέχρι... µαυρίσµατος. Γύρισα πίσω µου και ξαναγύρισα µήπως κάνω λάθος. Και αυτή, φιλήδονα – µε προκλητική ευθύτητα –, µου ζήτησε να πάµε για καφέ.

Καµία έκπληξη. Πάντα ζούσα στον κόσµο µου.

12
Παναγιώτης
17/02/2011 15:56
Δυστυχώς όλα αυτά θα παραμείνουν στην σφαίρα της φαντασίας...
ΚΑΡΑΤΖΑΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ
16/02/2011 23:48
ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΤΑ ΛΕΣ. ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΠΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ.
ΜΥΡΤΩ
16/02/2011 23:42
ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΟΥ!!ΟΛΟΙ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΠΟΛΗ..ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ...!!
ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΖΩΗ
16/02/2011 23:40
Κανονικά σ΄ αυτή την πραγματικότητα θα έπρεπε να ζούμε. Τι πιο φυσιολογικό από αυτά που γράφεις. Η ζωή μας να κυλάει ήσυχα, όμορφα, λίγο ρομαντικά και με χαμόγελο. Τώρα δεν ζούμε απλά υπάρχουμε.
Viki
16/02/2011 22:28
Το καλύτερο θα ήταν να δραστηριοποιηθούμε και όχι να είμαστε στον κόσμο μας!!!
menelaos
16/02/2011 16:18
η κρίση σου έκανε κακό...σε χτύπησε κατακούτελα!
Σπαρος
16/02/2011 15:52
Δυστυχως υπαρχουν πολλοι που βλεπουν το ιδιο ονειρο. Καταραμενη πραγματικοτητα....
κοιμισμενος
16/02/2011 15:34
Μεινε εκει. Τα βγαζουμε περα και μονοι μας !
Γιωργος Στ.
16/02/2011 14:34
Φιλε,τι παιρνεις?Κι εγω θελω.
Δημητρης
16/02/2011 13:33
Γενικά είσαι στον κόσμο σου:
Βογιατζή Ευτυχία
16/02/2011 13:05
Καλλίτερα, και δεν είστε ο μόνος!!!!
Άλλωστε η ψευδαίσθηση είναι "νόμος"!!!
ΚΟΣΜΑΣ
16/02/2011 12:18
Εδώ στην επαρχία να δείς!!! Ο παππάς κάνει μνημόσυνα τσάμπα!! Ηρεμία παντού...μόνον τα αρνάκια βελάζουν. Αυτά που έμεινανακόμη δηλαδή. Μιας και τα σφάζουμε να τα φάμε ,αφού δεν συνηθυήσαμε ακόμη(παρόλο που δοκιμάσαμε) το γατίσιο και σχκυλίσιο κρέας.