ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΣΥΝΟΡΩΝ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΕΝΟΣ ΑΘΕΟΥ

, Του ΓΚΑΖΜΕΝΤ ΚΑΠΛΑΝΙ gazikap@gmail.com   | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 02/04/2010 07:00 |
 Ημερολόγιο Συνόρων   Το Πάσχα ενός άθεου
Την πρώτη φορά που παρακολούθησα την ακολουθία της Ανάστασης με τρόμαξαν ο καπνός, ο θόρυβος, οι εκρήξεις γύρω από την εκκλησία τη στιγμή που ο Χριστός ανασταινόταν. Τόσο πολλά βεγγαλικά δεν είχα δει ούτε στις εργατικές παρελάσεις της 1ης Μαΐου στα Τίρανα

Τη χρονιά που γεννήθηκα, το 1967, στην Αλβανία απαγορεύτηκε η θρησκεία διά νόμου. Η Αλβανία έγινε η πρώτη, ίσως και η τελευταία, χώρα στον κόσμο που αναγνώριζε ως επίσημη «θρησκεία» της... την αθεΐα
ΟΙ ΤΥΡΑΝΝΟΙ, τύπου Ενβέρ Χότζα, σκότωσαν τον Θεό για να μπορέσουν να τον αντικαταστήσουν οι ίδιοι. Πιστεύοντας ότι είναι οι ίδιοι θεοί επέβαλλαν τον φόβο και τον τρόμο, μετατρέποντας τις χώρες όπου κυβερνούσαν σε επίγεια Κόλαση. Μεγάλωσα σε ατμόσφαιρα αθεΐας. Χωρίς αναζητήσεις και ερωτήσεις για την ύπαρξη του Θεού. Μεγάλωσα μαθαίνοντας ότι ο Θεός δεν υπάρχει και πως η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Όταν ήρθα στην Ελλάδα βρέθηκα στο ακριβώς αντίθετο άκρο. Εδώ ο Θεός ήταν παντού. Η θρησκεία καταλάμβανε σημαντική θέση. «Είσαι χριστιανός ή μουσουλμάνος;» ήταν μια ερώτηση που άκουγα συνέχεια. «Είμαι άθεος» απαντούσα και οι συνομιλητές μου μπερδεύονταν ακόμα περισσότερο. Κάποιοι αντιδρούσαν με τέτοιο τρόπο, λες και τους έλεγα ότι είμαι εξωγήινος. Άλλοι με έβλεπαν σαν να ήμουν η ίδια η ενσάρκωση του Σατανά. Μερικοί έκαναν τον σταυρό τους. Υπήρχαν και εκείνοι που με γλυκύτητα και ευγένεια μου πρότειναν να με βαφτίσουν. Για να σωθεί η ψυχή μου, έλεγαν...

●●●
ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ, όπου άρχισα τη φοίτησή μου, η τύχη το ήθελε να ερωτευθώ μια κοπέλα που ήταν θρήσκα. Όταν η Ε. έμαθε ότι είμαι άθεος της φάνηκα κάτι σαν παρθένος νήσος. Εκείνη πίστευε. Για πολλά χρόνια πήγαινε σε κατήχηση, μου είχε πει, αλλά την είχε εγκαταλείψει όταν την κατηγόρησαν ως αιρετική. Δεν θυμάμαι καλά ποια ήταν η αφορμή. Ήξερα μόνο ποιο ήταν το αγαπημένο της τραγούδι στο κατηχητικό. Το τραγουδούσε κάθε φορά που ένιωθε μελαγχολία. «Αλλά, Θεέ, δεν ημπορώ ν΄ ακούσω τη φωνή σου/ κι ευθύς εγώ του ελληνικού κόσμου να τη χαρίσω;». Η Ε. είχε υπέροχη φωνή. Χάρη σε αυτήν έμαθα και εγώ πάμπολλα ελληνικά τραγούδια, ειδικά δημοτικά, τα οποία μετά τραγουδούσα με την αφόρητα φάλτσα φωνή μου...

●●●
Η Ε. ήταν μια πιστή που είχε κάνει την επανάστασή της. Και πάνω στην επανάσταση είχε βρει έναν άθεο, εμένα, που ήθελε να πείσει, με πολύ τακτ, ότι ο Θεός υπάρχει. Τελικά απέτυχε. Ίσως απέτυχα εγώ. Γιατί προσπάθησα, για χάρη της, να πιστέψω ότι ο Θεός υπάρχει. Ήταν αδύνατον όμως. Παρέμεινα ένας άθεος που όσο μεγαλώνω μαζεύω μεταφυσικές ανησυχίες. Τώρα, ύστερα τόσα χρόνια, λυπάμαι κάπως. Θα ήθελα κάποιες φορές να έχω αυτήν τη σιγουριά για την ύπαρξη του Θεού. Τότε, πάντως, διάβαζα με βουλιμία τα θρησκευτικά βιβλία που μου έδινε η Ε. Ήταν και σαν αντίδραση για το γεγονός ότι είχα μεγαλώσει σε άθεο καθεστώς. Η γλώσσα των βιβλίων με δυσκόλευε. Επειδή ήταν η κοινή ελληνιστική, μου είχε πει η Ε., εξηγώντας μου ταυτόχρονα την ιστορία της διαμάχης ανάμεσα στην καθαρεύουσα και τη δημοτική. Εκείνη ήταν υπέρ της δημοτικής. Η Ε. έκανε συχνά τον σταυρό της περνώντας μπροστά από κάποια εκκλησία. Μια φορά, για χάρη της, έκανα και εγώ τον σταυρό. Εκείνη κατάλαβε την αμηχανία μου και με φίλησε στο στόμα. Σπάνια το έκανε δημόσια...

●●● Ο ΣΤΑΥΡΟΣ με είχε βασανίσει κάπως. Ήταν ένας από τους γρίφους που δεν μπορούσα να λύσω τον πρώτο καιρό στην Ελλάδα. Μπερδευόμουν πολύ όταν ταξίδευα στο λεωφορείο και έβλεπα κάθε τόσο τρεις τέσσερις επιβάτες ή και περισσότερους καμιά φορά να κάνουν τον σταυρό τους. Σταυροκοπιόνταν ταυτόχρονα, λες και έπεφτε κάποιο συνθηματικό. Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς συνδυάζονταν ταυτόχρονα οι επιβάτες και έκαναν τον σταυρό τους, χωρίς να πουν τίποτε ο ένας στον άλλον. Ύστερα από καιρό κατάλαβα ότι έβλεπαν κάποια εκκλησία από το παράθυρο του λεωφορείου. Χάρη στην Ε. έμαθα τη διαφορά μεταξύ του σταυρού των καθολικών και εκείνου των ορθοδόξων, αριστερά ο ένας, δεξιά ο άλλος, με δυο δάκτυλα ο ένας, με τρία ο άλλος. Έμαθα τα ονόματα διαφόρων Αγίων, τα οποία όμως μπέρδευα όλη την ώρα. Με πολύ ζόρι κατάφερα να μάθω τις ονομαστικές εορτές. Αυτό το σύστημα των ονομαστικών εορτών μού είχε φανεί ακατάληπτο. Πώς γίνεται να θεωρούν πιο σημαντικό την ονομαστική εορτή από τα γενέθλια σε αυτήν τη χώρα, είχα αναρωτηθεί. «Μη το πολυφιλοσοφήσεις. Είναι απλά ένα κόλπο για να μας θυμούνται δυο φορές τον χρόνο» μου είχε πει η Ε. γελώντας και εγώ έμεινα εκεί. Έναν από τους Αγίους που μου είχε χαρίσει η Ε., τον κράταγα στην γκαρσονιέρα όπου έμενα. «Κράτα το για γούρι» μου είπε. Αν θυμάμαι καλά, ήταν ο Άγιος Νικόλαος, με μακρύ μούσι, μαύρα ράσα και το Ευαγγέλιο στο δεξί χέρι και το αριστερό να αιωρείται στον αέρα. Το είχα κρεμάσει πάνω στον τοίχο, πάνω από το κρεβάτι μου... ●●●
ΧΑΡΗ ΣΤΗΝ Ε. έμαθα ακόμα το «Πάτερ Ημών» και το «Ω γλυκύ μου έαρ», το οποίο το βρίσκω υπέροχο. Μυήθηκα στην κατάνυξη της Ανάστασης χάρη στην Ε. Πηγαίναμε μαζί στην Ανάσταση. Ήταν η μοναδική φορά κατά τη διάρκεια του χρόνου που έκανα τον σταυρό μου. Την πρώτη φορά που πήγαμε, πάντως, με τρόμαξα ο καπνός, ο θόρυβος, οι εκρήξεις γύρω από την εκκλησία την ώρα που ο Χριστός ανασταινόταν. Τόσο πολλά βεγγαλικά δεν είχα δει ούτε στις εργατικές παρελάσεις της 1ης Μαΐου στα Τίρανα. Η Ε. μου είχε πει ότι τουλάχιστον τη Μεγάλη Εβδομάδα έπρεπε να απέχουμε από κάθε σαρκική επαφή. Το παραβήκαμε μόνο μία φορά. Και μετά τον χωρισμό με την Ε. συνεχίζω να πηγαίνω στην εκκλησία και να τραγουδώ το «Ω γλυκύ μου έαρ». Μόνο που φροντίζω να βρίσκω ήσυχες εκκλησίες, χωρίς βεγγαλικά και εκρήξεις...

Καλή Ανάσταση!
ΑΝΑΜΕΣΑ στους καλούς μου φίλους συγκαταλέγονται πιστοί και θεολόγοι. Συζητάμε, καμιά φορά, για θέματα που αφορούν τις θρησκείες, τον Θεό, τους πιστούς, τους άθεους. Πολλές φορές ανακαλύπτω ότι οι ηθικές μου αξίες συμπίπτουν με εκείνες ενός γνήσιου πιστού. Λέω επίσης στους πιστούς μου φίλους πόσο πολύ με εκπλήσσει το γεγονός ότι υπάρχουν μισαλλόδοξοι και ρατσιστές που πιστεύουν στον Θεό. Έχω ξαναγράψει γι΄ αυτό. Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που πιστεύει στον Θεό να γίνει φορέας ρατσισμού και μισαλλοδοξίας; Μεγάλη παραδοξολογία. Τα ιερά κείμενα, ιδίως τα χριστιανικά, διδάσκουν το άνοιγμα προς την ετερότητα, από το «αγάπα τον πλησίον σου» μέχρι το «αγάπα τον εχθρό σου».

Εάν το θέμα το εξετάζουμε ιστορικά, ο ρατσισμός, όπως τον βρίσκουμε στη νεωτερικότητα, έχει κυρίως αντιθρησκευτική καταγωγή. Αρχίζει με την αμφισβήτηση της υπόθεσης της κοινής θεϊκής καταγωγής της ανθρωπότητας. Οι νεωτερικοί ρατσιστές υποστηρίζουν πως οι άνθρωποι δεν είναι «παιδιά του Θεού» αλλά προέρχονται από διάφορες γήινες φυλές. Ότι δεν προέρχονται από το πρώτο ζευγάρι, τον Αδάμ και την Εύα, αλλά από διαφορετικούς γονείς και ως εκ τούτου μερικοί από αυτούς ανήκουν σε ανώτερες και άλλοι σε κατώτερες φυλές. Ο νεωτερικός ρατσισμός δεν επιλέγει εδάφια από τα ιερά κείμενα αλλά μετρά κυρίως τα ανθρώπινα κρανία, για να χωρίζει τους ανθρώπους, τα έθνη, τους λαούς και τους πολιτισμούς, σε κατώτερους και ανώτερους, σε αφέντες και δούλους. Αυτό όμως που ερεθίζει περισσότερο τη φαντασία μου, σχετικά με τους ρατσιστές που επικαλούνται τον Θεό και την πίστη τους, είναι όταν τους φαντάζομαι στον Παράδεισο. Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι θα υπέφεραν. Εκεί πέρα οι ψυχές δεν έχουν φύλο, όνομα, καταγωγή, εθνικότητα. Εκεί πέρα οι άνθρωποι δεν χωρίζονται σε ντόπιους και μετανάστες, σε ανώτερους και κατώτερους. Ένας ρατσιστής στον Παράδεισο θα ένιωθε πραγματικά δυστυχισμένος. Από αυτή την άποψη, εάν ο Θεός υπάρχει και είναι πραγματικά εύσπλαχνος, τους ρατσιστές θα έπρεπε να τους στέλνει κατευθείαν στην Κόλαση. Για να έχουν κάτι να ασχολούνται και εκεί πέρα. Αλλά ας αφήσουμε τους ρατσιστές και τους μισαλλόδοξους. Αγαπητοί μου συντοπίτες και συνάνθρωποι Καλή Ανάσταση!

LΙΝΚ:
http://gazikapllani.blogspot.com

8
ταιδιακαιταιδια
26/04/2010 20:19
Δεν ξέρω αν οι Ελληνες γίνονταν φορτικοί στους Αλβανούς και επεμεναν να τους βαπτίσουν για να σώσουν την ψυχή τους ή πολλοί κουτοπόνηροι Αλβανοί έψαχναν νονούς και νονές για ευνόητους λόγους (δώρα, χρυσοί σταυροί, έξωθεν καλή μαρτυρία κλπ κλπ). Πάντως υπάρχουν άπειρα κορόιδα Ελληνες, αυτό είναι σίγουρο.
P.Pavlos
06/04/2010 11:31
Που το πάει, πως το γυρίζει, πως το στρύβει,από την αθεΐα στη θρησκεία, και από εκεί στο ρατσισμό.Το βιολί του.
νικος
06/04/2010 06:48
η ηθικη κατοικει στον εγγεφαλο (οπως κ ο θεός) , οπότε ανήθικοι ρατσιστες μάλλον εχουν βλάβη στην εγκεφαλικη λειτουργια
νικος
05/04/2010 22:41
ΤΕΛΙΚΑ Η αλβανια πάντα πρωτοπορούσε.ΑΦΟΥ ΉΤΑΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ. βλεπετε οτι ο καπλανι δεχτηκε αυτη την θεση και παραμενει πιστος στις θεσεις της απιστης θεσης της χώρας του
Ι. Α
05/04/2010 21:58
ΠΑναγιωτη, η διαφορα μεταξυ εσου και του Καπλανι ειναι οτι εκείνος παρότι αθεος μπορει και φανταζεται τον τροπο σκεψης ενος πιστού. Αντίθετα εσυ δεν εχεις καν καταλαβει τιποτα απο αυτα που γραφει εκείνος με την ματιά του "αλλου".
Panagiotis Vi
04/04/2010 17:52
Κύριε Καπλανί για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: η Αλβανία ήταν μια κομμουνιστική-δικτατορική χώρα όπου η θρησκεία ΥΠΗΡΧΕ και όπου όπως αναφέρετε εσείς ο ίδιος "οι τύρρανοι όπως ο Ενβέρ Χότζα, σκότωσαν τον Θεό για να μπορέσουν να τον αντικαταστήσουν οι ίδιοι."
Η επίσημη θρησκεία λοιπόν ήταν η λατρεία προς τον ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ κι όχι η αθεϊα όπως ψευδώς αναφέρετε.
Εσείς δεν είστε άθεος από την στιγμή που φαντάζεστε τον παράδεισο, κάνετε τον σταυρό σας και πηγαίνετε στην εκκλησία ως πιστός, έχετε εικόνισμα το οποίο πιστεύετε ότι σας φέρνει καλοτυχία (κανένας άθεος δεν έχει "γούρι" ούτε πιστεύει σε εικόνες).
Τα χριστιανικά κείμενα είναι γεμάτα με ρατσιστικές δηλώσεις- ακόμη και το "αγαπάτε αλλήλους" μεταφράζετε σε "αγαπάτε εβραίους και όχι τους αλλοεθνείς" - άσχετο με το πως εσείς θέλετε να το παρουσιάσετε.
Αναφέρετε επίσης πως "Εάν το θέμα το εξετάζουμε ιστορικά, ο ρατσισμός, όπως τον βρίσκουμε στη νεωτερικότητα, έχει κυρίως αντιθρησκευτική καταγωγή" - κι όμως ο ρατσισμός ξεκινά καθαρά με θρησκευτικά κριτήρια- το λέτε κι εσείς ο ίδιος πως όλοι στην Ελλάδα έψαχναν να δουν πού ανήκετε στο θρήσκευμα.
Να σας θυμίσω μόνο πως στην παρέλαση πριν λίγες ημέρες οι "χριστιανοί" φαντάροι των ειδικών καταδρομών έλεγαν στα συνθήματά τους:
Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ.
Θα γίνει μακελειό, μετά θα εκδικηθώ, όταν θα προσκυνήσετε σημαία και σταυρό.
Αυτό πρεσβεύει η χριστιανική θρησκεία αγαπητέ μου- φανατισμένους που οργανώνονται ενάντια στους "διαφορετικούς" και τους πολεμούν με βία με το πρόσχημα της "ανωτερότητας" της δικής τους θρησκείας.
Καλή ανάσταση στη λογική των πιστών λοιπόν..
Α.Σ.
03/04/2010 23:07
Αγαπητέ κ Καπλανί αυτό, με το οποίο διαφωνώ στα γραπτά σας είνια μια επιτηδευμένη σύγχυση που κατά τη γνώμη μου τα διακρίνει, με αποτέλεσμα να στερούνται την ειλικρίνεια, την οποία εμφανίζονται να επιδιώκουν. Γι'' αυτό δεν τα διαβάζω συχνά. Σήμερα με τράβηξε ο τίτλος, μιας και είμαι άθεη, χωρίς να έχει σχέση η αθεία μου με τον κομμουνισμό. Δεν νομίζω ότι είστε πραγματικά άθεος, εάν φυσικά τα γραφόμενά σας σας εκφράζουν αληθινά.. Ο άθεος έχει καταλήξει μετά από προσωπική σκέψη στην πεποίθηση αυτή, ασχέτως του καθεστώτος στο οποίο ζεί. (εγώ από τα 12 χρόνια μου σε μια Ελλάδα Ελλήνων Χριστιανών). Δεν ερεθίζεται η φαντασία του άθεου με το να φαντάζεται τους ρατσιστές στον Παράδεισο, γιατί απλούστατα γι'' αυτόν ο Παράδεισος είναι ανύπαρκτος, όπως και η Κόλαση. Το ίδιο ισχύει άλλωστε και για πολλούς θρησκευόμενους. Δεν εύχεται Καλή Ανάσταη, ούτε από ειθιμική συνήθεια, διότι αυτή η έννοια είναι πολύ φορτισμένη θρησκευτικά, ώστε να μπορεί να ενδυθεί την ουδετερότητα μιας ευχής (όπως π.χ. το Καλό Πάσχα). Είστε μάλλον αγνωστικιστής, προσέγγιση που ταιριάζει γενικότερα με την προσωπικότητά σας, όπως διαφαίνεται στα γραπτά σας. Επ'' ευκαιρία, καλόν είναι να διευκρινισθεί ότι οι ονομαστικές εορτές άρχισαν από τους ελληνιστικούς χρόνους πριν την επικράτηση του χριστιανισμού και την αγιοποίηση ορισμένων οπαδών του.
Κώστας Θωμάς
02/04/2010 17:38
Κύριε Καπλάνι, η αθεΐα δεν είναι θρησκεία για την ακρίβεια δεν υπάρχει αθεΐα, για να είναι κάποιος άθεος πρέπει πρώτα να υπάρχει θεός και ο κάποιος να στερείται (α) θεού.
Η θρησκεία χρειάζεται το εργαλείο τησ, ο χριστιανισμός έχει το θεό το χριστό και το διάβολο σαν εργαλεία ενώ ο άθρησκος που εσύ λες άθεο δεν έχει κανένα εργαλείο ούτε οργανισμό, αυτό θα έπρεπε να σου είναι ολοφάνερο πριν κολλήσεις τη ρετσινιά τησ θρησκείας σε άτομα απελευθερωμένα απο αυτό τον πνευματικό ζυγό.

Ο κομμουνιστής Χότζα και όλοι οι κομμουνιστές είχαν μπει σε ένα πόλεμο με την θρησκεία τον οποίο έχασαν γιατί δεν γνώριζαν κάτι για τον αντίπαλο τους.
Ο πόλεμος μεταξύ κομμουνισμού και θρησκείας ήταν για την ισότητα του ανθρώπου και πότε.
Η θρησκεία υπόσχεται ισότητα μετά θάνατο όπου εσύ και ο Ροκφέλερ θα είσαστε ίσοι άρα μη σε ενοχλεί το γεγονός ότι σήμερα δεν είσαστε.
Ο κομουνισμός υπόσχεται ισότητα εν τη ζωή που αυτός που πασκίζεις είναι ίσος με αυτόν που δεν πασκίζει
Εδώ ο δυνατός νίκα, η θρησκεία ήταν ποιο δυνατή γιατί προσφέρει κάτι άγνωστο με πολλές υποσχέσεις ενώ ο κομμουνισμός ήταν φανερό τι προσέφερε.
Βασικά και οι δυο κοιμούνται με βρεμένα εσώρουχα γιατί δεν υπάρχει ούτε πρέπει να υπάρχει ισότητα η οποία σκοτώνει τον συναγωνισμό που φέρνει πρόοδο.