Στη μάχη του βαθμού χωρίς ίσες ευκαιρίες

Το ποσοστό των αλλοδαπών μαθητών σε μια τάξη φθάνει το 50% σε κάποιες περιοχές της Αθήνας

ΕΡΕΥΝΑ Του , Χρήστου Κάτσικα , Κatsikas@antitetradia.gr   | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 18/03/2010 07:00 |
 Στη μάχη του βαθμού χωρίς ίσες ευκαιρίες

Πριν από 45 ακριβώς χρόνια, το 1965, είχαμε πραγματική μείωση του πληθυσμού της χώρας μας, αφού η μετανάστευση δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων στο εξωτερικό ξεπερνούσε τη φυσική αύξηση γεννήσεων. Μόνο στην περίοδο 1950-1980, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΣΥΕ, οι μεταναστευτικές έξοδοι αφορούσαν πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες που «εγκατέλειψαν» για ένα μικρό ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα τη χώρα τους. Μιλάμε, βέβαια, για το περίπου 12% του πληθυσμού, ποσοστό ιδιαίτερα υψηλό, το υψηλότερο των χωρών της Μεσογείου.

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Όποιος ζει από κοντά την εκπαιδευτική πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων στη χώρα μας έχει διαπιστώσει τη θεαματική αλλαγή στη «χημεία» των σχολικών μας τάξεων. Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Παιδείας, το 2008-΄09 φοιτούσαν στην Α/Βάθμια (δημοτικά) και Β/Βάθμια Εκπαίδευση (γυμνάσια, λύκεια) περίπου 130.000 αλλοδαποί και παλιννοστούντες μαθητές. Είναι μια νέα πραγματικότητα για το ελληνικό σχολείο, το οποίο διαφοροποιείται σημαντικά, κυρίως, στη σύνθεση του μαθητικού πληθυσμού. Σε κάθε περίπτωση, η σχολική τάξη απέκτησε μια «ανομοιομορφία» μικρή ή μεγάλη, με την παρουσία «διαφορετικών» μαθητών.

Έτσι, ενώ το 1996 στα ελληνικά σχολεία σε κάθε 100 μαθητές, μόλις 3 είχαν γονείς αλλοδαπούς και παλιννοστούντες, το 2000 το ποσοστό αυτό υπερδιπλασιάστηκε και έφθασε στο 6,4%, ενώ σήμερα το ποσοστό αυτό υπολογίζεται ότι ξεπερνάει το 10%. Με βάση τα στοιχεία, οι αλλοδαποί και οι παλιννοστούντες μαθητές έφθασαν τις 130.114 σε σύνολο 1,2 εκατ. μαθητών της δημόσιας Α/βάθμιας και Β/βάθμιας σχολικής εκπαίδευσης. Ενδεικτικά, στον Δήμο της Αθηναίων ένας στους πέντε μαθητές (ποσοστό περίπου 22%) είναι αλλοδαπός. Σε ορισμένα σχολεία, μάλιστα, κεντρικών περιοχών, όπως η Κυψέλη, τα Πετράλωνα, το Γκάζι, το ποσοστό των αλλοδαπών μαθητών σε μια τάξη φθάνει το 50%.

Εκτός «τάξης» το «διαφορετικό»;
Είναι γνωστό ότι πίσω από τη ρητορική περί των ίσων ευκαιριών το σχολικό σύστημα λειτουργεί σαν την προκρούστεια κλίνη. Τους ξαπλώνει όλους εκεί πάνω κι όποιον πάρει ο χάρος. Μόνο που όπως φαίνεται ο «χάρος» κάνει διακρίσεις, αφού οι μαθητές που παρουσιάζουν αυξημένη «σχολική θνησιμότητα» έχουν κοινά κοινωνικά χαρακτηριστικά. Ολόκληροι πληθυσμοί παιδιών και εφήβων που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση, τόσο οικονομικά όσο και μορφωτικά, καλούνται να αναμετρηθούν, κατά τη διάρκεια του σχολικού τους βίου, με συμμαθητές πολύ πιο ευνοημένους απ΄ αυτούς και μάλιστα σε ένα πεδίο που δεν τους είναι οικείο.

Η κυρίαρχη λογική; Αν οι μαθητές δεν συμμετέχουν στον ίδιο βαθμό στη διδακτική διαδικασία και δεν επωφελούνται το ίδιο από το εκπαιδευτικό σύστημα, η ευθύνη είναι ολοκληρωτικά δική τους. Την ίδια στιγμή ράβει στα μέτρα του τον ρόλο ενός εκπαιδευτικού, ο οποίος εμποτισμένος από μια λογική που αντιλαμβάνεται τους καλούς μαθητές ως επιμελείς και ικανούς και τους κακούς μαθητές ως τεμπέληδες και ανίκανους, και κάτω από το βάρος ενός αναλυτικού προγράμματος που «τρέχει» στις υπερφορτωμένες τάξεις, «στιγματίζει» με την απορριπτική βαθμολογία, αλλά και με τη στάση του (περιφρόνηση, υποτίμηση) ένα μέρος του μαθητικού πληθυσμού.

ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ
Παιδιά και έφηβοι που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση καλούνται να αναμετρηθούν με συμμαθητές πολύ πιο ευνοημένους

«Εδώ δεν υπάρχει χώρα ή χρώμα»
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Αγγελική Καραγεώργου

«ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΑ στο σχολείο γιατί είμαστε παιδιά από όλο τον κόσμο.

Μαθαίνω πολλά πράγματα κάθε μέρα αλλά περισσότερο από όλα μου αρέσει η προπαίδεια. Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω γιατρός», λέει η Βιζέλ από την Ινδία, δείχνοντας την πρώτη σελίδα του τετραδίου της, στην οποία μπορεί να γράψει εκτός από τα ελληνικά και στα ινδικά. Λίγο πιο πέρα η συμμαθήτριά της Αλεξία που κατάγεται από την Αλβανία λέει: «Από την Ελλάδα μού αρέσει η θάλασσα και από το σχολείο τα διαλείμματα. Όταν δυσκολεύομαι σε κάτι με βοηθάει πάντα η δασκάλα μου και οι φίλοι μου: δεν είναι μόνο από την Αλβανία αλλά από όλες τις χώρες».

Τελευταία ώρα μαθήματος και τα παιδιά έχουν δημιουργήσει ομάδες, παρουσιάζοντας ένα παλιό αντικείμενο που έχει φέρει καθένα από το σπίτι του.

Είναι το μάθημα της λαογραφίας της Β΄ Τάξης του 165ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών. Η Σάντρα από την Πολωνία, η Αθηνά από την Αλβανία, ο Σουράτζ από την Ινδία, ο Μπενιαμίν από τη Ρουμανία, η Φωτεινή από την Ελλάδα... είναι μερικοί από τους μαθητές που φοιτούν στο πολυπολιτισμικό σχολείο και τίποτα δεν φαίνεται να τους χωρίζει. Αντιθέτως μάλιστα τους ενώνει η ίδια θέληση για μάθηση, η ίδια ανάγκη για συνεργασία.

Συνεργασία
«Εδώ δεν υπάρχει χώρα ή χρώμα. Προσπαθούμε να θέσουμε τις σωστές βάσεις από την Α΄ Δημοτικού τόσο σε μαθησιακό επίπεδο όσο και σε θέματα σεβασμού και συνεργασίας. Όσον καιρό έχω τάξεις με πολλά παιδιά μεταναστών, ποτέ δεν έχει εκδηλωθεί κάποιο ρατσιστικό φαινόμενο.

Ακόμα κι αν δούμε να περιθωριοποιείται ένα παιδί, εμείς οι εκπαιδευτικοί προσπαθούμε να το εντάξουμε πιο δυναμικά στη μαθητική κοινότητα, είτε παινεύοντάς το είτε αναδεικνύοντας περισσότερο τα θετικά του στοιχεία», επισημαίνει η δασκάλα της Β΄ Τάξης κ. Ζωγραφιά Κοκκίνογλου.

«Είμαστε ένα σχολείο ανοιχτό στην κοινωνία. Ένα κλασικό ελληνικό σχολείο με μεγάλο αριθμό παιδιών από ξένες χώρες», λέει η διευθύντρια κ. Μαρία Καπράνου και επισημαίνει ότι το πρόβλημα της φοβίας για τους ξένους έχει αμβλυνθεί. «Τα παιδιά αυτά έχουν ενταχθεί πλέον στην ελληνική κοινωνία και αυτό φαίνεται από τη συμμετοχή τους σε όλες τις εκφάνσεις της».

Σύμφωνα με την κ. Καπράνου το μαθητικό δυναμικό του σχολείου ανέρχεται σε 185 παιδιά.

«Ποσοστό κοντά στο 58% είναι παιδιά μεταναστών, εκ των οποίων τα 60 προέρχονται από την Αλβανία ενώ τα υπόλοιπα 40 από άλλες χώρες της Ασίας και της Ανατολικής Ευρώπης. Η εισροή παιδιών από την Αλβανία έχει μειωθεί και από πέρυσι έγινε πιο αισθητή η αύξηση Σύρων, Αφρικανών, Αφγανών και Πακιστανών μαθητών», λέει. Και σημειώνει ότι η ένταξη των παιδιών μεταναστών στη μαθητική κοινότητα είναι ομαλή αφού συνυπάρχουν αρμονικά με τα υπόλοιπα παιδιά.

Ενίσχυση
«Είναι ένα σχολείο- πρόκληση γιατί υπάρχουν πολλές διαβαθμίσεις σε εικόνες, επίπεδα και συμπεριφορές.

Αυτό είναι το ωραίο στο σχολείο μας αλλά προϋποθέτει καλή οργάνωση. Όταν ένα παιδί αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες, μετά το τέλος του μαθήματος πηγαίνει στο ειδικό τμήμα ενισχυτικής διδασκαλίας ή στο φροντιστηριακό τμήμα που είναι μόνο για αλλοδαπούς. Εάν υπάρχει επιπλέον θέμα δυσλεξίας ή άλλων μαθησιακών δυσκολιών, τότε πηγαίνει στον ειδικό δάσκαλο και το τμήμα ένταξης. Μέχρι πρόπερσι υπήρχαν και οι τάξεις υποδοχής. Δυστυχώς όμως αυτές οι οργανικές και προσωποπαγείς θέσεις δεν λειτουργούν πια και υπάρχουν φορές που δεν έχουμε τα μέσα να ανταποκριθούμε».


«Είχα φόβο στην αρχή»

«ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ είχα τον φόβο ότι σε ένα πολυπολιτισμικό σχολείο τα παιδιά δεν μπορούσαν να συνυπάρξουν στο μαθησιακό κομμάτι. Δύο χρόνια μετά όμως η εμπειρία μου έδειξε πως όλα πάνε καλά και ανάμεσα στους καλύτερους μαθητές της τάξης βρίσκονται και παιδιά από ξένες χώρες», λέει η κ. Ράνια, μητέρα του Γιώργου, μαθητή της Β΄ Δημοτικού, επισημαίνοντας ότι εκείνη και ο σύζυγός της ποτέ δεν είπαν στον γιο τους να μην κάνει παρέα με ξένους, «αντίθετα από την πρώτη στιγμή του εξηγήσαμε ότι όλοι είναι ίσοι».


«Αγκαλιάζουν τα παιδιά»

«ΑΠΟ ΕΜΑΣ που είμαστε ξένοι χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια ώστε να βοηθήσουμε το παιδί να πιάσει το νόημα της γλώσσας», λέει η κ. Ελισάβετ από την Πολωνία, μητέρα μαθήτριας της Γ΄ Δημοτικού και συμπληρώνει: «Υπάρχουν μεμονωμένα περιστατικά που φανερώνουν ρατσισμό αλλά σε γενικές γραμμές θα έλεγα ότι είναι ελάχιστα. Εκείνο που μου αρέσει περισσότερο σε αυτό το σχολείο είναι ότι οι δάσκαλοι αγκαλιάζουν όλα τα παιδιά, τα κάνουν να αισθάνονται όμορφα και δίνουν μεγάλο αγώνα για να τα βοηθήσουν».

15
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ
19/03/2010 02:48
@ANTIALLOD 18/3/2010 10:29, ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΦΕΡΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ. ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ "ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ" ΟΠΩΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΑΛΕΙΤΕ ΕΧΟΥΝ ΗΘΟΣ ΠΟΥ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ ΠΟΤΕ. ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΚΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΟΛΩΝ.
ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΣΕ ΤΑΞΗ ΟΠΟΥ ΟΛΟΙ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΔΑΠΟΙ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΑΝ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟ ΟΣΕΣ ΕΧΩ ΒΡΕΘΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ.
Στάθης
18/03/2010 20:20
πάλι εμφανίστηκαν τα φασιστάκια. Αν δεν γουστάρετε τους αλλοδαπούς αλάξτε χώρα
MariaKrat.
18/03/2010 19:12
Βλάκες Έλληνες, καθίστε και δεχτείτε υποβαθμισμένη παιδεία απο τους εποικιστές που σας φορτώσαν με το ζόρι, για να μην σας πουν ρατσιστες.
ΤΙΚ
18/03/2010 12:33
Ενόψει της 21ης Μαρτίου, Διεθνούς Ημέρας για την εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων, παρακαλούμε να αφιερωθούν δύο (2 ) διδακτικές ώρες την Παρασκευή 19-3-2010, προκειμένου να οργανωθούν εκδηλώσεις και συζητήσεις για τα θέματα του ρατσισμού, των φυλετικών διακρίσεων, της ξενοφοβίας και της μη –ανεκτικότητας, που χαρακτηρίζουν τις σύγχρονες πολυπολιτισμικές κοινωνίες μας.
Σκοπός των εκδηλώσεων αυτών πρέπει να είναι η ευαισθητοποίηση των μαθητών/τριών στα θέματα του σεβασμού της διαφορετικότητας, της ειρηνικής συνύπαρξης και της προώθησης των δικαιωμάτων του παιδιού. Οι εκπαιδευτικοί υιοθετώντας πρακτικές που να διέπονται από το ανθρωπιστικό ιδεώδες, ιδιαίτερα στις πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης, μπορεί να βοηθήσουν αποφασιστικά στην επίτευξη των ανωτέρω στόχων.

Η ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ
Δήμητρα
18/03/2010 12:18
Προς daskalos(10.36).Συγχαρητήρια για τα στοιχεία της έρευνας σε σχέση με το ποσοστό αλλοδαπών μαθητών στα σχολεία.Επειδή εργάζομαι σε ένα από τα πολλά πολυπολιτισμικά σχολεία στο κέντρο της Αθήνας,προσωπικά δεν έχω ακούσει για παρόμοια έρευνα να έχει διεξαχθεί ποτέ.Ωστόσο,αν έχει δημοσιευτεί κάτι τέτοιο,θα ήθελα να ξέρω αν υπάρχουν αντίστοιχες πηγές (βιβλιογραφία κτλ),ή αν υπάρχουν αντίστοιχες έρευνες σε θέματα προσαρμογής μαθητικού δυναμικού από άλλες χώρες κι αναφέρονται αποκλειστικά και μόνο στην ελληνική πραγματικότητα.
Φιλικά,Δήμητρα
Παναγιώτης
18/03/2010 11:04
Ιδέες για δραστηριότητες

με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Φυλετικών Διακρίσεων


1. Συζήτηση στις τάξεις σχετικά με το ρατσισμό, τα αίτια και τους παράγοντες που συμβάλλουν στην εμφάνισή του, τις μορφές εκδήλωσης κρουσμάτων ρατσιστικής συμπεριφοράς και τους τρόπους αντιμετώπισης των ρατσιστικών περιστατικών ( δίνοντας έμφαση στο χώρο του σχολείου και τον περίγυρό του).

Χρήσιμα βοηθήματα για την προετοιμασία και την οργάνωση αυτής της συζήτησης είναι το βιβλίο Οδηγός Αντιρατσιστικής Εκπαίδευσης (εκδ. Ελληνικά Γράμματα), και οι δίτομες εκδόσεις του ΚΕΜΕΤΕ: (α) Σχολείο χωρίς Σύνορα και (β) Ρατσισμός και ΜΜΕ: Ο ρόλος του σχολείου.

Επίσης, το ΚΕΜΕΤΕ διαθέτει δωρεάν στα γραφεία του Κορνάρου 2 και Ερμού), πέρα από τις εκδόσεις του (υπάρχουν ακόμη κάποια αντίτυπα) και τον ψηφιακό δίσκο (CD-ROM) Όλοι Διαφορετικοί – Όλοι ίσοι, παραγωγή του Εργαστηρίου Νέων Τεχνολογιών στην Επικοινωνία, την Εκπαίδευση και τα ΜΜΕ, του Πανεπιστημίου Αθηνών.

2. Αξιοποίηση επιμέρους μαθημάτων (π.χ. Νεοελληνική Λογοτεχνία, Γλώσσα, κατάλληλα κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, άλλες γλώσσες, Θρησκευτικά, Αγωγή του Πολίτη, Κοινωνιολογία κ.λπ.) για την προσέγγιση ζητημάτων που σχετίζονται με την ευρύτερη θεματική του ρατσισμού και των διακρίσεων. Οι εκδόσεις του ΚΕΜΕΤΕ: (α) Σχολείο χωρίς Σύνορα και (β) Ρατσισμός και ΜΜΕ: Ο ρόλος του σχολείου, όπως και ο Οδηγός Αντιρατσιστικής Εκπαίδευσης (βλ. παραπάνω) έχουν συγκεκριμένες προτάσεις για τα περισσότερα από τα σχολικά μαθήματα.

3. Παιχνίδια ρόλων - βιωματικές δραστηριότητες ευαισθητοποίησης (π.χ. με αφορμή το Γιατί μετακομίζουμε; (προσωρινά ή μόνιμα, σε ομαλές ή έκτακτες συνθήκες κ.λπ.). Οι μαθητές/-τριες καλούνται να αναλάβουν ρόλους διαφορετικούς από αυτούς που αναφέρονται στη δική τους κατάσταση (π.χ. οι άνθρωποι της χώρας υποδοχής μπαίνουν στη θέση μεταναστών και αντίστροφα) με στόχο να διευρυνθεί η αντίληψή τους για τις καταστάσεις της καθημερινής ζωής.

4. Δρώμενα (για όσους έχουν έτοιμα) ή/και προβολή κατάλληλων ταινιών. Στις εκδόσεις του ΚΕΜΕΤΕ: (α) Σχολείο χωρίς Σύνορα και (β) Ρατσισμός και ΜΜΕ: Ο ρόλος του σχολείου περιλαμβάνονται κατάλογοι προτεινόμενων κινηματογραφικών ταινιών, στις οποίες μπορούμε να προσθέσουμε και άλλες (π.χ. του Κεν Λόουτς Ένα τρυφερό φιλί και Ένας ελεύθερος κόσμος, ή του Μάικλ Γουιντερμπότομ Στα σύνορα του κόσμου ή την συμπαραγωγή της Unicef Αll the invisible children") ή ανάλογες εκδόσεις της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες (UNHCR). Μπορεί, επίσης, να αξιοποιηθεί και κατάλληλη μουσική (π.χ. τραγούδια γνωστών καλλιτεχνών διεθνώς που έχουν συνεργαστεί με φορείς όπως ΟΗΕ, η UNICEF κ.λπ.)

Για την καλύτερη προετοιμασία τέτοιων εκδηλώσεων είναι χρήσιμη η συνεργασία με φορείς όπως η UNICEF και η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), αντιρατσιστικές και μεταναστευτικές κινήσεις διεθνούς, πανελλαδικής ή τοπικής εμβέλειας, αρμόδια πανεπιστημιακά τμήματα και φορείς, αλλά και οι ίδιοι οι (ενήλικοι) μετανάστες και μετανάστριες, μέσω των συλλογικών φορέων τους, που μπορούν να εκθέσουν τη μεταναστευτική εμπειρία όπως τη βίωσαν.

5. Θα ήταν δυνατόν, επίσης, να οργανωθεί και μια ανοιχτή συζήτηση μαθητών και εκπαιδευτικών σχολείων ανά ΕΛΜΕ για το θέμα του ρατσισμού και την αντιρατσιστική εκπαίδευση, αν και για κάτι τέτοιο απαιτείται επαρκής χρόνος.

Γενικά, πρέπει να αποφεύγονται δραστηριότητες που καθιστούν μια ομάδα παιδιών (π.χ. τους μετανάστες) αντικείμενο έρευνας των άλλων παιδιών (της πλειονότητας). Κάθε δραστηριότητα πρέπει να προϋποθέτει την τυπική και ουσιαστική ισότητα όλων των παιδιών, να σέβεται την προσωπικότητά τους και να μην προσβάλλει την αξιοπρέπειά τους.

Επισημαίνουμε, επίσης, ότι είναι ξένο προς τη διαπολιτισμική και αντιρατσιστική εκπαίδευση ένα κλίμα επιφανειακού φιλανθρωπισμού, που συνήθως καλύπτει μια αντίληψη ανωτερότητας.





Φανή Κ.
18/03/2010 11:01
Ο.Λ.Μ.Ε.
ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΣΤΙΣ 19 ΜΑΡΤΙΟΥ

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΗΜΕΡΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΩΝ ΦΥΛΕΤΙΚΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ (21 ΜΑΡΤΙΟΥ)

Ενόψει της 21ης Μάρτη, Διεθνούς Ημέρας για την εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων προτείνουμε να αφιερώσουμε 2 διδακτικές ώρες στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας, την Παρασκευή19 Μάρτη, προκειμένου να οργανωθούν συζητήσεις από τους εκπαιδευτικούς με τη ενεργό συμμετοχή των μαθητών μας. Μετά από σχετικό αίτημα, που υποβάλαμε στο Υπουργείο Παιδείας, εγκρίθηκε και επίσημα η υλοποίηση αυτής της πρωτοβουλίας μας. Οι συζητήσεις αυτές θα συμβάλουν στην παραπέρα ευαισθητοποίηση των μαθητών μας στα θέματα της διαφορετικότητας, του σεβασμού και της κατοχύρωσης των δικαιωμάτων όλων των πολιτών, οι οποίοι ζουν και εργάζονται στη χώρα μας ως μετανάστες, τώρα, που ο πόλεμος- που μαίνεται σε διάφορες περιοχές- αλλά και οι άλλες αιτίες που προκαλούν την μετανάστευση, κάνουν αυτό περισσότερο αναγκαίο παρά ποτέ.

Η Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων μας δίνει την ευκαιρία να επισημάνουμε πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών στην καταπολέμηση των αρνητικών στερεοτύπων – συμπεριφορών, που αφορούν στη διαφορετική φυλή, την εθνικότητα και άλλα χαρακτηριστικά που συνδέθηκαν με αρνητικές διακρίσεις.

Η Ημέρα αυτή καθιερώθηκε το 1966 από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών σε ανάμνηση ενός τραγικού συμβάντος, που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη.

Στις 21 Μαρτίου του 1960 η αστυνομία της τότε ρατσιστικής Νότιας Αφρικής πυροβόλησε εν ψυχρώ εναντίον μιας διαδήλωσης φοιτητών στην πόλη Σάρπβιλ, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 70 άνθρωποι. Οι νεαροί διαδηλωτές διαμαρτύρονταν ειρηνικά κατά των νόμων του απαρτχάιντ. Το απαρτχάιντ υπήρξε ένα στυγνό και απαράδεκτο ρατσιστικό καθεστώς θεσμοθετημένων διακρίσεων που είχε επιβάλει η μειοψηφία των λευκών κατοίκων της χώρας σε βάρος των γηγενών κατοίκων, εφαρμόζοντας τη θεωρία της ανισότητας ανάμεσα στις φυλές. Σήμερα το καθεστώς του απαρτχάιντ έχει καταργηθεί, αλλά η ανθρωπότητα δεν κατόρθωσε να εξαλείψει τα προβλήματα ρατσισμού, ξενοφοβίας και διακρίσεων.

Σε μια κοινωνία που γίνεται όλο και περισσότερο πολυπολιτισμική, με ένα εκπαιδευτικό σύστημα που χαρακτηρίζεται από τη διαφορετικότητα και την πολυμορφία, είναι υποχρέωσή μας να συμβάλουμε με κάθε τρόπο, ώστε οι νέες γενιές να μη μολυνθούν με το δηλητήριο του ρατσισμού και των αρνητικών διακρίσεων, αλλά να μάθουν να συμβιώνουν αρμονικά και να αποδέχονται και να αξιοποιούν δημιουργικά κάθε στοιχείο του πολιτισμού, ανεξάρτητα από την προέλευσή του.

Συμπληρώνονται, ήδη, δύο δεκαετίες από την εμφάνιση ισχυρών μεταναστευτικών ρευμάτων προς την Ελλάδα και μια δεκαετία από την πρώτη διαδικασία νομιμοποίησης των μεταναστών. Στο διάστημα αυτό η ελληνική πολιτεία όχι μόνο δεν θέλησε και δεν μπόρεσε να διαμορφώσει μια αποτελεσματική και κοινωνικά δίκαιη πολιτική για την ένταξη των αλλοδαπών στην ελληνική κοινωνία και τους επιμέρους θεσμούς της, αλλά σε πολλούς τομείς παρατηρήθηκε έξαρση του ρατσισμού και των προκαταλήψεων σε βάρος ομάδων αλλοδαπών ή μειονοτήτων. Η πλειονότητα των μεταναστών εξακολουθούν σήμερα να ζουν χωρίς χαρτιά και με περιορισμένα δικαιώματα. Αλλά και πολλοί από εκείνους που προσωρινά κατόρθωσαν να νομιμοποιηθούν, στη συνέχεια, απονομιμοποιήθηκαν, είτε γιατί αδυνατούν να εξασφαλίσουν σταθερή εργασία, είτε γιατί ο εργοδότης αρνείται να τους ασφαλίζει ή ακόμη γιατί δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υπέρογκες οικονομικές και άλλες προϋποθέσεις που απαιτούνται.

Υποχρεωμένοι συχνά να ζήσουν σε ένα καθεστώς ημι-νομιμότητας, οι μετανάστες στερούνται στοιχειώδη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα και ουσιαστικά, αντιμετωπίζουν ανυπεράσπιστοι την εκτεταμένη εργοδοτική ασυδοσία και αυθαιρεσία. Πολλά περιστατικά βίαιης συμπεριφοράς εναντίον μεταναστών που φτάνουν στη δημοσιότητα δεν είναι, δυστυχώς, παρά η κορυφή του παγόβουνου των απάνθρωπων πρακτικών που συχνά εφαρμόζονται εναντίον τους. Η ψήφιση τελευταία, του νόμου για την ιθαγένεια των μεταναστών είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά είναι πολύ περισσότερα αυτά που πρέπει να γίνουν, για να καθιερωθεί στην πράξη η ισότιμη θεσμική αντιμετώπιση των μεταναστών.

Στο χώρο της εκπαίδευσης η πολιτεία δεν μπόρεσε, ακόμη, να προωθήσει τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να γίνουν κατανοητά το περιεχόμενο και η σημασία της πολυπολιτισμικής κοινωνίας και οι αξίες που αυτή οφείλει να υπηρετεί. Αντίθετα, συχνά έδειξε ότι αδιαφορεί για τα πολλά και σοβαρά προβλήματα που συνδέθηκαν με τη διαδικασία ένταξης των μεταναστών και των παιδιών τους στην ελληνική κοινωνία, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις επέδειξε απαράδεκτη ανοχή σε ρατσιστικές συμπεριφορές και πρακτικές ομάδων ή ατόμων, ακόμη και δημόσιων υπηρεσιών.

Είναι φανερό ότι ελάχιστα έχουμε διδαχτεί από τη νεότερη ιστορία και ιδίως όσον αφορά τις περιόδους κατά τις οποίες η Ελλάδα ήταν χώρα αφετηρίας μεταναστευτικών ρευμάτων. Ας μη λησμονούμε ότι οι Έλληνες της διασποράς συχνά υπήρξαν θύματα πολιτικών που αποσκοπούσαν στην πολιτισμική αφομοίωσή τους και γνωρίζουμε καλά πόσο δύσκολο είναι να διατηρηθούν στοιχεία της εθνικής ταυτότητας, του πολιτισμού και της γλώσσας της πατρίδας σε μια άλλη κοινωνία, που προβάλλει επεκτατικά και συστηματικά την ανωτερότητα του δικού της πολιτισμού.

Βασική επιδίωξη του εκπαιδευτικού κόσμου είναι να εξασφαλιστεί η ισότιμη εκπαίδευση όλων των παιδιών σε ένα περιβάλλον που θα σέβεται και θα αποδέχεται τα ιδιαίτερα πολιτισμικά στοιχεία που κάθε παιδί φέρει. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού, όμως, δεν είναι κατάλληλες οι πρόχειρες και αποσπασματικές πολιτικές και πρακτικές, που στην ουσία διαιωνίζουν τα προβλήματα. Απαιτείται ολοκληρωμένη πολιτική εκπαιδευτικής, οικονομικής και κοινωνικής στήριξης των παιδιών των μεταναστών.

Οι Περιοχές ή Ζώνες Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας αποτελούν ένα παράδειγμα τέτοιων πολιτικών που έχει αποδώσει θετικά αποτελέσματα σε διάφορες χώρες και μάλιστα όχι μόνο για τα παιδιά των μεταναστών αλλά και άλλων εργαζομένων που απειλούνται με την ανεργία και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Γι'' αυτό και η ΟΛΜΕ έχει προτείνει την εφαρμογή αυτού του θεσμού και στην Ελλάδα.

Διεκδικούμε, επίσης, την κατάλληλη και επαρκή στήριξη της λειτουργίας όλων των σχολείων, τη στελέχωσή τους με το απαιτούμενο επιστημονικό προσωπικό (ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς κ.λπ.), την αναγκαία επιμόρφωση των εκπαιδευτικών σε θέματα όπως η διαπολιτισμική και αντιρατσιστική εκπαίδευση και την ειδική φροντίδα που απαιτείται για συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού.

Οι προτάσεις μας περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων:



αύξηση των δαπανών για την παιδεία, ώστε να μπορούν να ληφθούν και να εφαρμοστούν τα αναγκαία μέτρα για την αντιμετώπιση της μαθητικής ''διαρροής'' και σχολικής αποτυχίας, με αποτελεσματικές παιδαγωγικές πρακτικές (τάξεις υποδοχής, φροντιστηριακά τμήματα, ενισχυτική διδασκαλία κ.λπ.)


γενικευμένη εφαρμογή της διαπολιτισμικής και αντιρατσιστικής εκπαίδευσης, με κατάλληλη επιμόρφωση όλων των εκπαιδευτικών


μέτρα εκπαιδευτικής και κοινωνικής στήριξης των ομάδων του πληθυσμού και των οικογενειών που αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα οικονομικά, κοινωνικά ή άλλα προβλήματα (παιδιά μεταναστών και παλιννοστούντων, παιδιά με ειδικές ανάγκες κ.λπ.) καθώς και των πιο παραμελημένων περιοχών των αστικών κέντρων και της υπαίθρου.


Στην πολυπολιτισμική κοινωνία μας, είναι καιρός η αμοιβαία καχυποψία, η προκατάληψη, το μίσος, ο ρατσισμός και η βία να δώσουν τη θέση τους στον αμοιβαίο σεβασμό, στην ανεκτικότητα, στην αλληλοαποδοχή, στη συνεργασία και στην αλληλεγγύη. Το όραμα ενός κόσμου ειρήνης και συνεργασίας, ενός κόσμου που θα βασίζεται στην ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη, αξίζει να το φέρουμε, με την καθημερινή μας δράση στο σχολείο, πιο κοντά στην πραγματικότητα. Έτσι θα δημιουργήσουμε μια κοινωνία διαφορετικών, αλλά ισότιμων πολιτών.

st.
18/03/2010 10:56
Δυστυχώς σήμερα γινόμαστε μάρτυρες αυξανόμενων κρουσμάτων προκατάληψης, ξενοφοβίας και ρατσισμού όχι μόνο στον ευρύτερο κοινωνικό χώρο αλλά και στο χώρο της ίδιας της εκπαίδευσης.
Δεν είναι λίγες οι φορές που διαβάζουμε ή ακούμε για περιστατικά ρατσιστικής συμπεριφοράς μέσα στο σχολικό περιβάλλον. Ακόμη πιο συχνά ως εκπαιδευτικοί έχουμε κληθεί να επιλύσουμε συγκρούσεις μέσα στις τάξεις μας, οι οποίες είναι ξεκάθαρα ρατσιστικές, είτε πρόκειται για φραστικές επιθέσεις είτε ακόμη και για απροκάλυπτη σωματική βία.
Στα περιστατικά αυτά μπορεί να εμπλέκονται και τα τρία “φυσικά” πρόσωπα του χώρου της εκπαίδευσης δηλαδή ο μαθητής, ο εκπαιδευτικός και ο γονιός σε διάφορους συνδυασμούς.
daskalos
18/03/2010 10:36
Αγαπητέ κ. Κάτσικα συγχαρητήρια για την παρουσίαση του σημαντικού αυτού θέματος. Συμπληρωματικά παραθέτω τα στοιχεία παλιότερης έρευνας που έγινε σε εκπαιδευτικούς και αποδεικνύει:

Οι 9 περίπου στους 10 δασκάλους και καθηγητές που συμμετείχαν στην έρευνα (87,9%) διδάσκουν σε αλλοδαπούς μαθητές.
Αν και το 40,2% των εκπαιδευτικών δεν μπορούν να εκτιμήσουν συγκριτικά το ποσοστό αλλοδαπών μαθητών που φοιτούν στην Ελλάδα σε σχέση με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εντούτοις η γενική εκτίμηση είναι ότι τα σχολεία της χώρας μας θα είναι χώροι υποδοχής ολοένα και μεγαλύτερου αριθμού αλλοδαπών μαθητών: "Στην επόμενη πενταετία ο αριθμός των αλλοδαπών μαθητών στα σχολεία της χώρας μας θα αυξηθεί" απαντά το 83,1%.
Αυτοαξιολογώντας την εκπαιδευτική τους επάρκεια και δεξιότητες για τη διδασκαλία των αλλοδαπών μαθητών, οι εφτά στους δέκα δασκάλους και καθηγητές θεωρούν ότι οι Έλληνες εκπαιδευτικοί δεν είναι επαρκώς καταρτισμένοι για να διδάξουν τα παιδιά των αλλοδαπών, γεγονός αρκετά σοβαρό εάν αναλογιστούμε την παραπάνω εκτίμησή τους, ότι δηλαδή ο αριθμός των αλλοδαπών μαθητών θα αυξηθεί μέσα στην επόμενη πενταετία.
Το σχολείο, ένας από τους βασικούς χώρους κοινωνικοποίησης και διαμόρφωσης της προσωπικότητας των νεαρών ατόμων, εμφανίζεται σε πολλές περιπτώσεις να είναι ένας χώρος διακρίσεων. Ο ένας στους τρεις ερωτώμενους δασκάλους και καθηγητές απαντά ότι "από την εμπειρία του γίνονται διακρίσεις εις βάρος αλλοδαπών μαθητών στα ελληνικά σχολεία".
Το 33,9% των εκπαιδευτικών υπήρξε μάρτυρας συγκεκριμένου περιστατικού διάκρισης εις βάρος αλλοδαπού μαθητή που έγινε, σύμφωνα με τη σειρά συχνότητας αναφοράς, από: μαθητές ( ποσοστό 47,1% ), από γονείς (ποσοστό 37,4% ), από εξωσχολικούς παράγοντες (ποσοστό 12,5%), αλλά και από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς (ποσοστό 10,9%) και τη διεύθυνση του σχολείου (ποσοστό 3,9 ).
Η συνήθης αντίδραση των εκπαιδευτικών όταν γίνονται μάρτυρες τέτοιων περιστατικών εκτιμάται πως είναι η επέμβαση υπέρ του θιγόμενου μαθητή (74%).
Μόνο το 38,1% των εκπαιδευτικών πιστεύει ότι τα παιδιά των αλλοδαπών θα πρέπει να μπορούν να γράφονται σε οποιοδήποτε ελληνικό σχολείο. Η πλειοψηφία πιστεύει ότι θα πρέπει να γράφονται σε τάξεις ειδικές για αλλοδαπούς ή να γράφονται σε άλλο σχολείο ειδικό, για αλλοδαπούς.
Ο ένας στους πέντε κρίνει δικαιολογημένη τη στάση ορισμένων γονέων οι οποίοι ζητούν την απομάκρυνση των αλλοδαπών μαθητών από το σχολείο που φοιτούν τα παιδιά τους. Ωστόσο, η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών κρίνει τη στάση αυτή υπερβολική (44,4%) ή απαράδεκτη (33,8%).
Αν και οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί θεωρούν την παρουσία των παιδιών των αλλοδαπών στα σχολεία της χώρας μας ως φυσιολογικό γεγονός και το 11,1% ως θετικό γεγονός, εντούτοις το 26,7% κρίνει την παρουσία αυτή ως αρνητικό γεγονός, ενώ το 3,3% τη θεωρεί απειλή.
Στην ερώτηση " θα σας ενοχλούσε ή όχι αν στο σχολείο που διδάσκετε φοιτούσε σημαντικός αριθμός αλλοδαπών παιδιών", " όχι δεν θα με ενοχλούσε" απαντά το 67,9%. Ωστόσο τρεις στους δέκα εκπαιδευτικούς δηλώνουν ότι θα τους ενοχλούσε.
Το 75,5% του δείγματος εκτιμά ότι η παρουσία των αλλοδαπών παιδιών δεν δημιουργεί προβλήματα στη σχολική κοινότητα. Το 23,1% εκτιμά ότι δημιουργεί προβλήματα και τα οποία απαντώνται κυρίως στη συμπεριφορά των αλλοδαπών μαθητών. Γλωσσικά - μαθησιακά προβλήματα ( 33,3%), προβλήματα επιθετικότητας - βίας (30,0%), απειθαρχία- κακή συμπεριφορά ( 21,7%), δυσκολίες προσαρμογής - ένταξης (12,5%), κλοπές (6,7%), καθαριότητα - υγιεινή (1,7%), είναι τα είδη και η ιεράρχηση των προβλημάτων που αναφέρθηκαν.
Αν και οι τρεις στους τέσσερις εκπαιδευτικούς (75,7%) θεωρούν σωστό τα παιδιά άλλου θρησκεύματος να μπορούν να απέχουν της προσευχής και του μαθήματος των θρησκευτικών, ωστόσο ένα ποσοστό 14,1% θεωρεί το δικαίωμα στην αποχή αυτή, λάθος. Αδιάφορο για το θέμα αυτό δηλώνει το 6,5%.
Περίπου εννέα στους δέκα εκπαιδευτικούς (85,9%) εκτιμούν ότι η διδακτική ύλη δεν προάγει ξενοφοβική συμπεριφορά. Μόνο το 7,3% θεωρεί ότι στη διδακτική ύλη ενυπάρχουν στοιχεία ξενοφοβίας. Ζητώντας σε αυτό το μικρό ποσοστό να εντοπίσει τα μαθήματα με ξενοφοβικά στοιχεία, οι εκπαιδευτικοί ανέφεραν κυρίως την Ιστορία (5,3%) και την γλώσσα /νέα ελληνικά (1,3%).
Σε ό,τι αφορά στη συμμετοχή των αλλοδαπών γονέων στην εκπαίδευση των παιδιών τους, το 54,1% των ερωτηθέντων εκτιμά ότι οι αλλοδαποί γονείς δεν ενδιαφέρονται το ίδιο με τους Έλληνες γονείς για την πρόοδο των παιδιών τους. Κατά την άποψή τους, οι κύριες αιτίες αυτής της διαφοράς είναι η σκληρή εργασία των αλλοδαπών γονέων, καθώς και το γλωσσικό πρόβλημα που έχουν και οι ίδιοι οι αλλοδαποί γονείς, δυσχεραίνοντας έτσι την επικοινωνία τους με τους εκπαιδευτικούς.
Ωστόσο, ο ένας στους δέκα εκτιμά ότι οι αλλοδαποί γονείς είναι γενικά αδιάφοροι για τα παιδιά τους.
Στο ζήτημα της ελληνικής σημαίας, οι απόψεις των εκπαιδευτικών εμφανίζονται διχασμένες. Το 41,6% συμφωνεί να σηκώνει την ελληνική σημαία , στις εθνικές εορτές, αλλοδαπός μαθητής που αρίστευσε στο σχολείο του, ενώ διαφωνεί το 41,1%.
Το 44,7% των εκπαιδευτικών δηλώνουν πως η παρουσία των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία τους ανησυχεί, το 8,0% δηλώνει ότι τους ενοχλεί, ενώ για το 18,3% η παρουσία των μεταναστών τους αφήνει αδιάφορους. Μόνο οι δύο στους δέκα (21,7%) δηλώνουν πως βρίσκουν ενδιαφέρουσα τη νέα πολυπολιτισμική πραγματικότητα που βιώνει η ελληνική κοινωνία.
Το 26,3% των δασκάλων και καθηγητών πιστεύει ότι οι αλλοδαποί που ζουν μόνιμα στη χώρα μας θα πρέπει να παραμείνουν και να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους Έλληνες. Για το 6%, οι αλλοδαποί δεν θα πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους Έλληνες πολίτες. Για την πλειοψηφία ( 60%), θα πρέπει να φύγουν όσοι δεν είναι αναγκαίοι ή παράνομοι, ενώ ένα 2% τίθεται υπέρ της μαζικής απέλασης των μεταναστών.
Βασιλική
18/03/2010 10:31
Είναι αλήθεια και πρέπει να το πούμε: Η εκπαίδευση δεν αφορά μόνο στους μαθητές αλλά και στους εκπαιδευτικούς, όπου οι ίδιοι εκτιμούν ότι δεν είναι επαρκώς καταρτισμένοι για να διδάξουν τους αλλοδαπούς μαθητές.
ANTIALLOD
18/03/2010 10:29
Ειλικρινά θα θέλατα κ. Κάτσικα τα παιδιά σας να φοιτούν σε σχολεία που το 50% θα ήταν λαθρομετανάστες; Για πέστε μας; μήπως τότε θα μασάγατε τα αντιρατσιστικά σας;
Gorgia
18/03/2010 10:28
Σε πολλές περιπτώσεις, τα σχολεία αποτελούν χώρο διακρίσεων εις βάρος των αλλοδαπών μαθητών, που γίνονται τόσο από τους υπόλοιπους μαθητές και τους γονείς όσο και από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς και τις διευθύνσεις των σχολείων.
Εκπαιδευτικός
18/03/2010 10:27
Πολιτιστικά και Μειονοτικά Δικαιώματα
στη Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Παιδιού
Μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα παρακάτω άρθρα της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού που συγκεκριμένα αναφέρονται σε πολιτιστικά και μειονοτικά δικαιώματα:

Άρθρο 2: Τα Συμβαλλόμενα Κράτη υποχρεούνται να σέβονται τα δικαιώματα, που αναφέρονται στην παρούσα Σύμβαση και να τα εγγυώνται σε κάθε παιδί που υπάγεται στη δικαιοδοσία τους, χωρίς καμία διάκριση φυλής, χρώματος, φύλου, γλώσσας, θρησκείας, πολιτικών ή άλλων πεποιθήσεων του παιδιού ή των γονέων του...... ή της εθνικής ή κοινωνικής καταγωγής τους,......

,Άρθρο 4: ...... Στην περίπτωση των οικονομικών κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων, παίρνουν τα μέτρα αυτά μέσα στα όρια των πόρων που διαθέτουν και, όπου είναι αναγκαίο, μέσα στα πλαίσια της διεθνούς συνεργασίας.

Άρθρο 5: Τα Συμβαλλόμενα Κράτη σέβονται την ευθύνη, το δικαίωμα και το καθήκον που έχουν οι γονείς ή, κατά περίπτωση, τα μέλη της διευρυμένης οικογένειας, όπως προβλέπεται από τα τοπικά έθιμα...... να του παράσχουν, κατά τρόπο που να ανταποκρίνεται στην ανάπτυξη των ικανοτήτων του, τον προσανατολισμό και τις κατάλληλες συμβουλές για την άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζει η παρούσα Σύμβαση.

Άρθρο 8: Τα Συμβαλλόμενα Κράτη αναλαμβάνουν την υποχρέωση να σέβονται το δικαίωμα του παιδιού για διατήρηση της ταυτότητάς του, συμπεριλαμβανομένων της ιθαγένειάς του, του ονόματός τους και των οικογενειακών σχέσεών του,.........

Άρθρο 14: Τα Συμβαλλόμενα Κράτη σέβονται το δικαίωμα του παιδιού για ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας.
....................................

Άρθρο 20: ......λαμβάνεται δεόντως υπόψη η ανάγκη μιας συνέχειας στην εκπαίδευση του παιδιού, καθώς και η εθνική, θρησκευτική, πολιτιστική και γλωσσολογική καταγωγή του. (το άρθρο αφορά στην παροχή φροντίδας σε παιδιά που έχουν αποστερηθεί του οικογενειακού τους περιβάλλοντος)

Άρθρο 29: ......η εκπαίδευση του παιδιού πρέπει να αποσκοπεί...... Στην ανάπτυξη του σεβασμού για τους γονείς του παιδιού, την ταυτότητά του, τη γλώσσα του και τις πολιτιστικές του αξίες...... Στην προετοιμασία του παιδιού για μια υπεύθυνη ζωή σε μία ελεύθερη κοινωνία μέσα σε πνεύμα κατανόησης, ειρήνης, ανοχής, ισότητας των φύλων και φιλίας ανάμεσα σε όλους τους λαούς και τις εθνικές και θρησκευτικές ομάδες και στα πρόσωπα αυτόχθονης καταγωγής.
.....................................

Άρθρο 30: Στα Κράτη όπου υπάρχουν εθνικές, θρησκευτικές γλωσσικές μειονότητες ή πρόσωπα αυτόχθονης καταγωγής, ένα παιδί αυτόχθονας ή που ανήκει σε μία από αυτές τις μειονότητες δεν μπορεί να στερηθεί το δικαίωμα να έχει τη δική του πολιτιστική ζωή, να πρεσβεύει και να ασκεί τη δική του θρησκεία ή να χρησιμοποιεί τη δική του γλώσσα από κοινού με τα άλλα μέλη της ομάδας του.

Άρθρο 31: ...... Τα Συμβαλλόμενα Κράτη σέβονται και προάγουν το δικαίωμα του παιδιού να συμμετέχει πλήρως στην πολιτιστική και καλλιτεχνική ζωή και ενθαρρύνουν την προσφορά κατάλληλων και ίσων ευκαιριών για πολιτιστικές, καλλιτεχνικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες και για δραστηριότητες ελεύθερου χρόνου.

Η επιλογή των άρθρων της Σύμβασης έγινε από το Κέντρο Ερευνών Innocenti της UNICEF όπως αναφέρονται στην συνοπτική αναφορά του Παγκόσμιου Σεμιναρίου "CHILDREN AND FAMILIES OF ETHNIC MINORITIES, IMMIGRANTS AND INDIGENOUS PEOPLES" που έγινε στη Φλωρεντία της Ιταλίας και δημοσιεύθηκε το 1997.

B.M.
18/03/2010 10:23
Στις 19 του Μαρτη στα σχολεία υπάρχει δίωρο αντιρατσιστικό Καλό είναι να αξιοποιηθεί
Ελένη
18/03/2010 10:21
Σε πολλές περιοχές δεν έχουν κλείσει σχολεία καθώς συγκρατιούνται από αλλοδαπά παιδιά