«Ο αυτισμός “γιατρεύεται” με αγάπη»

Δύο μητέρες μιλούν για την εμπειρία της ανατροφής ενός παιδιού με αναπτυξιακή διαταραχή

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Αρετή Αθανασίου athanasiou@dolnet.gr   | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 02/04/2009 07:00 |
 «Ο αυτισμός “γιατρεύεται” με αγάπη»
«Προσπαθώ κάθε μέρα να ραγίζω και απο λίγο τη γυάλα που είναι κλεισμένος ο Κάρλι, να τον κρατώ σε επαφή με τους ανθρώπους», λέει η Μακαρένα Μιράντα

Ο Σπύρος έκλεισε τα εννέα του χρόνια και ο Κάρλι κοντεύει τα δέκα. Γεννήθηκαν και οι δύο στην Αθήνα και εμφάνισαν στην ίδια περίπου ηλικία- 18 μηνών- τα πρώτα συμπτώματα αυτισμού. Τότε οι μητέρες τους δεν γνωρίζονταν και ούτε που μπορούσαν να φαντασθούν ότι η μετέπειτα ζωή τους θα ήταν ένας διαρκής αγώνας και ότι τόσο συχνά θα έκαναν «ένα βήμα μπροστά και δύο βήματα πίσω»...

Σήμερα οι δύο μητέρες είναι φίλες, νιώθει η μία την άλλη, ανταλλάσσουν τις καθημερινές εμπειρίες τους και έχουν συνειδητοποιήσει ότι τα παιδιά τους δεν θα ενηλικιωθούν ποτέ! «Ξέρουμε ότι πάντα θα εξαρτώνται από τρίτους. Αλλά δεν χάνουμε το κουράγιο και την ελπίδα μας... Με θετική σκέψη όλα γίνονται ευκολότερα»!

Η 42χρονη Λιάνα Τσούγκου, ιδιωτική υπάλληλος, έχει δύο ακόμη παιδιά. Τη 15χρονη Αθηνά και την 9χρονη Ανθή- δίδυμη αδελφή του Σπύρου. Η 50χρονη Ισπανίδα Μακαρένα Μιράντα έχει έναν ακόμη γιο, τον 13χρονο Παναγιώτη. Είναι υποπρόξενος στην πρεσβεία της Χιλής στην Αθήνα. Και οι δύο μητέρες είναι διαζευγμένες και αυτό κάνει ακόμα δυσκολότερη την καθημερινότητά τους.

«Σε ηλικία ενός έτους ο Σπύρος είπε τα πρώτα του λογάκια, όπως και η Ανθή. Δεν υπήρχε καμία διαφορά στη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις των παιδιών μου. Έξι μήνες μετά, ο γιος μου σταμάτησε ξαφνικά να μιλάει και να ανταποκρίνεται στη φωνή, τις κινήσεις και τα χάδια μας. Στην αρχή σκεφτήκαμε ότι μπορεί να ήταν αντίδραση ζήλειας ή ότι μπορεί να μην άκουγε». Σύντομα από το μυαλό της Λιάνας πέρασε η ιδέα του αυτισμού. Είχε διαβάσει ένα σχετικό άρθρο, όταν ήταν 18 χρονών, που της είχε εντυπωθεί στη μνήμη: «Με είχε συγκλονίσει μια μητέρα που μιλούσε για την αυτιστική κόρη της. Θυμόμουν τα συμπτώματα και άρχισα να διαπιστώνω ότι τα παρουσίαζε και το παιδί μου. Εμπιστεύτηκα τον φόβο μου σε μια φίλη μου. “Είσαι τρελή”, μου είπε.

“Το παιδί είναι μια χαρά”.

Αλλά, δυστυχώς, δεν έκανα λάθος...».

Έναν χρόνο μετά, υπήρχε και η επίσημη ιατρική επιβεβαίωση από το Νοσοκομείο Παίδων: «Η γνωμάτευση έγραφε ότι ο Σπύρος πάσχει από διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή.

“Τι είναι αυτό; Εγώ πιστεύω ότι το παιδί έχει αυτισμό”, είπα στον γιατρό που με κοίταξε κατάπληκτος. “Για το ίδιο πράγμα μιλάμε κυρία μου”, απάντησε».

Το σοκ
Την ίδια ψυχρολουσία δέχθηκε λίγο καιρό μετά και η Μακαρένα:«Ο Κάρλι ήταν μέχρι δύο χρονών ένα απόλυτα φυσιολογικό παιδί. Μιλούσε και τις δύο γλώσσες- ισπανικά και ελληνικά. Ήταν ένα χαρούμενο παιδί που έκανε ευτυχισμένους τους ανθρώπους γύρω του. Ξαφνικά, δύο μήνες έπειτα από ένα εμβόλιο, ο Κάρλι έγινε από τη μια μέρα στην άλλη σαν φυτό! Ο πατέρας του, που είναι γιατρός, νόμιζε ότι το παιδί έπαθε εγκεφαλικό. Σκεφτήκαμε και εμείς ότι μπορεί να είχε παρουσιάσει σοβαρό πρόβλημα ακοής. Όταν τον πήγαμε στο Νοσοκομείο Παίδων οι γιατροί μας είπαν: “Μακάρι να ήταν κουφό το παιδί! Αλλά είναι αυτιστικό”. Αυτό ήταν το ισχυρότερο σοκ που δέχθηκα στη ζωή μου....».

Η επόμενη ημέρα έφερε την απόλυτη αλλαγή στις ζωές των δύο μητέρων. Το πιο δύσκολο στάδιο, λένε, «είναι να αποδεχθείς το πρόβλημα και να δεχθείς ότι δεν έχει ημερομηνία λήξης! Κι όσο λιγότερο διαρκέσει αυτό το στάδιο τόσο καλύτερα είναι...».

Όσο μεγαλώνει το αυτιστικό παιδί μεγαλώνουν και τα προβλήματα! Όπως εξομολογείται η Λιάνα:«Καθημερινά διδάσκεσαι, μαθαίνεις, προσαρμόζεις τη ζωή σου, προχωράς με το αυτιστικό παιδί σου. Δεν έχεις άλλη επιλογή. Ένα είναι το φάρμακο: αγάπη και αποδοχή. Τίποτα άλλο. Κάθε μικρός άθλος του παιδιού σου είναι και μια τεράστια ανταπόδοση. Τη μια μέρα μπορεί να κερδίσεις αυτό και την επομένη να παρουσιάσει παλινδρόμηση. Αλλά και αυτό όσο και να σε απογοητεύει πρέπει να το δεχθείς, να το επεξεργασθείς και να προχωρήσεις».

Τι σημαίνει αυτιστικό παιδί, το περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο η 9χρονη Ανθή που σκιαγραφεί με μια φράση το πρόβλημα του δίδυμου αδερφού της: «Όταν τον αφήνουμε στην ησυχία του, κλειδώνεται στον δικό του κόσμο! Όταν τον ενοχλούμε, έρχεται στον δικό μας κόσμο».

Η Λιάνα έχει τη βοήθεια των γονιών της που ζουν στην ίδια πολυκατοικία, αλλά αναγκάζεται να πληρώνει και μια κοπέλα κάποιες ώρες για να είναι μαζί με τον Σπύρο, αφού γυρίσει από το ειδικό σχολείο. Η Μακαρένα δεν έχει κανένα δικό της άνθρωπο στην Ελλάδα και έτσι αναγκάζεται και αυτή να πληρώνει για να έχει βοήθεια: «Δεν παραπονιέμαι, έτσι είναι η κατάσταση. Προσπαθώ κάθε μέρα να ραγίζω και απο λίγο τη γυάλα που είναι κλεισμένος ο Κάρλι, να τον κρατώ σε επαφή με τους ανθρώπους, να είναι ευτυχισμένος στον κόσμο του αλλά και στον δικό μας. Όχι, δεν είναι εύκολο. Αλλά είναι μια μεγάλη πρόκληση. Μέσα από τον αυτισμό του γιου μου έμαθε τόσα πράγματα που ποτέ δεν φανταζόμουν, εξελίχθηκα και έγινα καλύτερος άνθρωπος! Αυτό που με κρατάει ενεργή και μου δίνει δύναμη είναι η πίστη βαθιά μέσα μου ότι μια μέρα μπορεί ο Κάρλι να γίνει καλά».

Την ίδια πίστη έχει και η Λιάνα. Ξέρουν και οι δύο ότι ο αυτισμός δεν θεραπεύεται, αλλά η ελπίδα, λένε, πεθαίνει τελευταία.

Η «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ»
Οι γονείς των αυτιστικών παιδιών έχουν ιδρύσει σύλλογο με στόχο να δημιουργήσουν ένα κέντρο εκπαίδευσης

Τα συμπτώματα

Ο αυτισμός είναι μια πολύπλοκη νευροψυχιατρική διαταραχή που απομονώνει από τον υπόλοιπο κόσμο το παιδί που πάσχει. Εκδηλώνεται πριν το παιδί γίνει 3 ετών και διαρκεί μια ζωή. Εμφανίζεται πολύ πιο συχνά στα αγόρια απ΄ ό,τι στα κορίτσια- η αναλογία είναι 4 αγόρια, 1 κορίτσι.

ΒΡΕΦΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ
● Αδιαφορία ή αποστροφή προς την τρυφερότητα ή τη φυσική επαφή. ● Απουσία της επαφής με βλέμματα, απουσία χαμόγελου ή ανταπόκρισης στο πρόσωπο.

● Αδυναμία αντίδρασης στη φωνή των γονιών. ΠΡΩΙΜΗ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ
● Μικρός βαθμός ή απουσία μίμησης πράξεων - χτύπημα χεριών.

Έλλειψη ενδιαφέροντος για παιχνίδια ή άλλα αντικείμενα.

● Ελάχιστη αναγνώριση ή ανταπόκριση σε θετικά ή αρνητικά συναισθήματα άλλων ανθρώπων. ● Κλείνονται στον δικό τους κόσμο και προτιμούν μοναχικές δραστηριότητες. ● Δεν μπορούν να παίξουν απλά παιχνίδια ή να συμμετέχουν σε ομάδα. ● Παράδοξη συμπεριφορά προς τους ενήλικες- προσκολλώνται ή αδιαφορούν. ● Ασυνήθιστη χρήση της γλώσσας. Επαναληπτική χρήση λιγοστών λέξεων ή φράσεων.

● Φτωχή ανταπόκριση, όταν ακούν το όνομά τους.

ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ
● Αδυναμία συμμετοχής στο παιχνίδι άλλων παιδιών. Παράξενη συμπεριφορά που μπορεί να φανεί σαν επιθετική και να προκαλέσει αναστάτωση.

● Απουσία επίγνωσης των κανόνων στη σχολική τάξη.

● Αναστατώνονται εύκολα από κοινωνικά ή άλλα ερεθίσματα.

● Αποτυγχάνουν να έχουν κανονικές σχέσεις με τους ενήλικες- πολύ έντονες σχέσεις ή απουσία σχέσης.


Για τα χιλιάδες αυτιστικά Ελληνόπουλα υπάρχουν μόνο τα ιδρύματα

Η ΛΙΑΝΑ και η Μακαρένα γνωρίστηκαν τον Ιούνιο του 2003, όταν βρέθηκαν με εννέα ακόμη γονείς αυτιστικών παιδιών και δημιούργησαν τον Σύλλογο Γονέων και Φίλων Αυτιστικών Παιδιών «Αναγέννηση». Έξι χρόνια τώρα, μαζί με την πρόεδρο του συλλόγου κ. Ευαγγελία Χαβιάρα- Κοκκινάκη που έχει υιοθετήσει τρία παιδιά, την 15χρονη Ειρήνη που πάσχει από αυτισμό και τα δεκάχρονα δίδυμα, τον Κωνσταντίνο και την Πηνελόπη, αγωνίζονται να δημιουργήσουν ένα ημερήσιο πρότυπο κέντρο εκπαίδευσης για τα αυτιστικά παιδιά άνω των δέκα χρόνων, για τα οποία δεν υπάρχει απολύτως τίποτα: «Όλα αυτά τα χρόνια παλεύουμε για να πάρουμε άδεια να κτίσουμε σε δικό μας οικόπεδο, που αγοράσαμε στο Γραμματικό, το σχολείο και το σπίτι των παιδιών μας», λέει στα «ΝΕΑ» η κ. Ε. Χαβιάρα. «Προσπαθούμε μόνοι μας να κάνουμε αυτό που έπρεπε να έχει κάνει το κράτος και οι αρμόδιοι αντί να μας στηρίξουν μας αντιμετωπίζουν εχθρικά. Έχω χτυπήσει αναρίθμητες πόρτες και έχω στείλει εκατοντάδες επιστολές, αλλά στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα».

Ο αυτισμός, εξηγεί η κ. Χαβιάρα, υπάρχει όσο και το άτομο που προσβάλλεται από αυτή τη διαταραχή: «Η μεγαλύτερη αγωνία των γονιών που έχουν αυτιστικό παιδί είναι τι θα απογίνουν τα παιδιά τους, όταν εκείνοι φύγουν από τη ζωή. Τα αυτιστικά παιδιά στην Ελλάδα μαραζώνουν στα ιδρύματα. Εμείς ονειρευόμαστε ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας»!

Περισσότεροι από 60.000 άνθρωποι πάσχουν από κάποια μορφή αυτισμού στην Ελλάδα. Κάθε χρόνο έχουμε 400- 500 νέες διαγνώσεις σε παιδιά: «Το πρόβλημα αφορά όλους μας και όλοι πρέπει να βοηθήσουμε για να ζήσουν με αξιοπρέπεια».

Από το 2008 καθιερώθηκε η σημερινή ημέρα- 2 Απριλίου- ως Παγκόσμια Ημέρα Ευαισθητοποίησης για τον Αυτισμό. Με σκοπό να ευαισθητοποιήσει όσο περισσότερους ανθρώπους μπορεί ο σύλλογος «Αναγέννηση» διοργανώνει από τις 10 το πρωί ημερίδα με θέμα «Ο αυτισμός σήμερα» στο δημαρχείο Αμαρουσίου.

15
Γιωργος Χατζηδακης
10/05/2009 20:03
....oπως γραφει & η συναδελφος η κα Παπαγεωργιου,δυσκολη η κατασταση εδω-η συχνοτητα των διαταραχων του αυτιστικου φασματος εχει αυξηθει,ενω το ενδιαφερον της πολιτειας......
Βάγια Α. Παπαγεωργίου - Παιδοψυχίατρος
06/04/2009 10:10
Είναι αλήθεια απαράδεκτη η κατάσταση σ'' αυτό τον τόπο. Ενώ στα παιδιά αναγνωρίζονται κυρίως οι πιο σοβαρές περιπτώσεις, στους ενήλικες δεν αναγνωρίζονται, ούτε οι ήπιες ούτε οι σοβαρές. Κατά συνέπεια η αντιμετώπιση και η εκπαίδευση είναι ελλιπής και ακατάλληλη σε όλες τις περιπτώσεις. Και το χειρότερο, δεν υπάρχει κανένα σχέδιο για εκπαίδευση επαγγελματιών στον τομέα αυτό. Δυστυχώς, με τα σημερινά δεδομένα, αντί να βελτιώνονται οι συνθήκες για τα άτομα και τις οικογένειές τους με πρωτοβουλία της πολιτείας, οι προσπάθειες γίνονται μόνο από τους συλλόγους των γονέων. Συγχαρητήρια στους γονείς και σε όλους εκείνους που πιστεύουν ότι η ζωή του καθενός είναι μοναδική και αξίζει φροντίδα, υποστήριξη και αγάπη.
τιμοθεος βαλλιανος
03/04/2009 18:46
Υπαρχει ελπιδα γι αυτον που ψαχνει.Φυσικα οχι στην Ελλαδα.
Υπαρχει μεγαλη προοδος για την ΘΕΡΑΠΕΙΑ του αυτισμου στις
ΗΠΑ.

Ενας πατερας.
maria
03/04/2009 10:05
τα λογια ειναι λιγα για το αρθρο σας.μακαρι ολοι μας να καταλαβαιναμε το γολγοθα που εχουν να αντιμετωπισουν οι γονεις με αυτιστικα παιδια.δουλευω με αυτα τα παιδια, ειμαι παραιατρικος επαγγελματιας και εχω να σας αναφερω μονον ενα πραγμα..οποιος καταφερει να "μπει" στον ψυχισμό αυτών των παιδιων ειναι πολύ τυχερός,.εχουν τρομερα χαρισματα, υψηλη αντίληψη και ξερουν να εκφραζουν τα συναισθηματα τους με ιδιαιτερο τρόπο..πραγματικά μαθαινεις απο αυτα τα παιδια..
prosoxi sta emvolia
03/04/2009 09:28
prepei epitelous na ginei mia emperistatomeni meleti gia ta emvolia. polloi goneis aftistikwn paidiwn orkizontai oti to paidi tous parousiase ta symptwmata aftismou amesws meta to triplo emvolio.
KATERINA
03/04/2009 09:12
ΚΑΤ΄ΑΡΧΗΝ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΙΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ΒΟΗΘΟΥΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ !!!! ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΟΣΟ ΓΛΥΚΑ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΑΛΛΟ ΧΡΩΜΑ ΚΑΙ ΝΟΗΜΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ. ΔΥΣΚΟΛΟ ΒΕΒΑΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΟΙ ΚΡΑΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕ ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΣΟΥΝ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΗ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΙ!!! ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ !!!!!!!
Amber
03/04/2009 07:18
Και μετά μας καθυσηχάζουν με τα εμβόλια ....
JOHN PAPPA
02/04/2009 18:36
SUGXARITIRIA GIA AUTI SAS TI IPERPROSPATHIA KAI ENA TERASTIO BRAVO POU DIMOSIOPOIITE TO PROVLIMA SAS GIA NA EUAISTHITOPOIOITHOUN KAI ALOI.EISASTE PARADEIGMATA PROS MIMISI IPERATHROPOI ME TERASTIA KARDIA. NA EISASTE PANTA KALA GIA NA VOITHATE AUTA TA IDIAITERA PLASMATA.BRAVO SAS!!!!
Παπαδάκης Γιώργος
02/04/2009 17:36
Παρακολουθώντας σήμερα μια εκπομπή στο ΣΚΑΪ και ειδικότερά της Oprah διαπιστόσαμε οτι υπάρχει και ελπίδα και πίστη αλλά και θεραπεία για τα παιδία που πάσχουν από αυτισμό ως ένα πολύ μεγάλο βαθμό. Είναι αλήθεια βέβαια ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει ιδιαίτερη εημέρωση για το θέμα και οι γιατροί μένουν απλώς στην διάγνωση χώρις να προσπαθούν με έρευνα να ανακαλύψουν τα αίτια αλλά και θεραπεία που συνήθως έχει σχέση και με τη διατροφή. Πρέπει να βλέπουμε και να δείχνουμε την πραγματικότητα αλλά να βλέπουμε και να δείχνουμε και την άλλη πλευρά οτί δηλαδη μπορεί να υπάρχει ελπίδα για αυτά τα παιδία.
Σπύρος Γιακουμάκης
02/04/2009 14:45
"Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα!"
Αυτή η φράση εκφράζει με μετριοπάθεια την αγανάκτηση του κάθε σκεπτόμενου πολίτη απέναντι στην κρατική αδιαφορία.
Κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει καθόλου μετριοπάθεια αλλά απλά σκέτη αηδία για την ανύπαρκτη κρατική πρόνοια και μέριμνα για ειδικές περιπτώσεις παιδιών, που χρειάζονται ειδική εκπαίδευση, στοργή και αγάπη, όπως τα αυτιστικά.
Ποιός δεν θυμάται τον νυν πρωθυπουργό προεκλογικά το 2004 να έχει επιδοθεί εις άγραν ψήφων επισκεπτόμενος -μια άλλη επίσης ευπαθή ομάδα ανθρώπων- τα απεξαρτημένα παιδιά και να παίζει μπάλα μαζί τους. Μετά την εγκατάσταση στο Μαξίμου τέρμα όλα αυτά! Οι λίστες αναμονής του ΟΚΑΝΑ είναι χιλιάδες άτομα. Ντροπή, αίσχος να έχει αφεθεί η περίθαλψη και η κοινωνική φροντίδα στην τύχη τους ή στην ιδιωτική πρωτοβουλία, μόνο για όποιον έχει να πληρώσει.
salo..
02/04/2009 14:07
Πριν χρόνια είχα δει μια ταινία με αυτό το θέμα.
Δεν είμαι σίγουρη για τον τίτλο.
Ισως ήταν <<το θαύμα της αγάπης>>
Ο σκηνοθέτης της ταινίας έλεγε ότι αφηγείται το δικό του προσωπικό πρόβλημα.
Είχε ο άνθρωπος, δυο υγιέστατα δίδυμα κοριτσάκια και μετά απέκτησαν ένα αγόρι στο οποίο, πολύ πρώιμα- νομίζω στους 12 ή 18 μήνες- έγινε η διάγνωση ότι είναι αυτιστικό.
Το έτρεξαν στα καλύτερα νοσοκομεία της Αμερικής.
Τους είπαν ότι είναι ανίατη περίπτωση, ότι σχεδόν-το παιδί- δεν θα μάθει ούτε τα πιο απαραίτητα για την επιβίωσή του.
Οτι έπρεπε να εγκλειστεί σε ίδρυμα.
Η μάνα του αυτιστικού και γυναίκα του σκηνοθέτη, προσέλαβε μπέιμπυ σίτερ για τις υγιείς κόρες και καθόταν δεκαπεντάωρα ατελείωτα μέσα σε ένα δωμάτιο με το αυτιστικό παιδί, εκπαιδεύοντάς το ποικιλότροπα και προσπαθώντας να επικοινωνήσει μαζί του, μιμούμενη αρχικά κάθε του επαναλαμβανόμενη κίνηση.
Το παιδί εις πείσμα όλων των ειδικών, έκανε αλματώδη πρόοδο στην ανάπτυξή του.
Κάποια στιγμή , παλινδρόμησε, φάνηκε να χάνεται όλος ο κόπος, η μάνα δεν απελπίστηκε, τον ξανάφερε πίσω, στον κανονικό κόσμο με τη φροντίδα και τη σοφή αγάπη της.
Τελικά, έγινε ένα ΑΠΟΛΥΤΩΣ υγιέστατο παιδάκι.
Αξίζει η ταινία.
Για όποιον ενδιαφέρεται να ψάξει και να τη δεί.
Θα καταλάβει τη μεγάλη δημιουργική και ανανεωτική δύναμη της α γ ά π η ς.
gargarokrotida
02/04/2009 13:06
Μπραβο για το αρθρο...Θαυμασμός για τις μητερες-γονιούς που παλευουν.
D. Menelaos
02/04/2009 10:59
ΘΑΥΜΑΖΩ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΟΣΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ, ΔΥΝΑΜΗ, ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΗΚΟΤΗΤΑ, ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝΕ ΑΩΝΤΑΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΝΕ ΤΟΣΟ ΕΥΚΟΛΑ, ΕΙΤΕ ΜΕ ΤΗ ΦΥΓΗ ΕΙΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ
Η ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΟΤΗΤΑ, ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Η ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΑ ΣΕΒΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΕΧΕΤΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΣΚΟΠΟ ΣΑΣ, ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ
eri meri
02/04/2009 09:05
Συγκλονιστικό ρεπορτάζ. Πώς είναι δυνατόν, το κράτος αντί να βοηθάει, αντί να αναλαμβάνει μάλλον, να βάζει και εμπόδια στο έργο αυτών των ανθρώπων; Πόση υπανάπτυξη προσβλητική μπορούμε να ανεχόμαστε;
nikos kapa
02/04/2009 08:36
Πολύ ωραία όλα αυτά που γράφεται αλλά ως δημοσιογράφος θα έπρεπε να είχατε κοιτάξει λιγάκι εναλλακτικές θεραπείες που έχουν βοηθήσει χιλιάδες αυτιστικά παιδιά τα τελευταία χρόνια στο εξωτερικό με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Δυστυχώς το βάρος για άλλη μία φορά στο κράτος και στους πολιτικούς. Ξέρουμε τι είναι αυτισμός. Λίγοι όμως γνωρίζουν την θεραπέια υπερβαρικού οξυγόνου. Στο εξωτερικό παρέχεται από ιδιωτικά κέντρα εναλλακτικής θεραπείας.