Η Ελλάδα σε δύσκολο σταυροδρόμι μέσα σε ένα εκρηκτικό διεθνές περιβάλλον

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 18/02/2016 18:25 |

Η Ελλάδα, τα έξι τελευταία μοιραία χρόνια, με πιο σημαδιακό το 2015, έχει βρεθεί σ' ένα «δύσκολο σταυροδρόμι» χωρίς διέξοδο. Και το πολύπλοκο αυτό αδιέξοδο μοιάζει να μην έχει τέλος, αφού διαδραματίζεται μέσα σ' ένα «εκρηκτικό διεθνές περιβάλλον».
Τα αδιέξοδα αυτά, στα σημερινά αλληλοεξαρτώμενα έθνη - κράτη, είναι πιο εμφανή σε κράτη, τα οποία δεν είναι εκσυγχρονισμένα, δεν έχουν κουλτούρα πολιτικής συνεργασίας και δεν έχουν πάρει οριστικό διαζύγιο από τον στείρο «λαϊκισμό».
Η Ελλάδα, δυστυχώς, είναι ένα από αυτά τα κράτη, που δεν κατάφερε να γίνει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Κράτος σε στέρεους δημοκρατικούς και ανεξάρτητους θεσμούς, με εύρωστη οικονομία, με δίκαιο και σταθερό φορολογικό σύστημα, με καθαρούς κανόνες ανάπτυξης, με εθνική παιδεία και δημοκρατική εκπαίδευση, παγκόσμιας εμβέλειας και βέβαια με αξιοκρατική αξιοποίηση του συνόλου του ανθρώπινου δυναμικού σε κάθε τομέα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής του τόπου.
Δυστυχώς, όμως, στη χώρα μας την τελευταία περίοδο, αντ' αυτών, ευνοείται η «κομματικοποίηση» του κράτους, βασιλεύει το «ρουσφέτι», αμείβεται η «αναξιοκρατία», χειροκροτείται «ο λαϊκισμός», επαινούνται «πολιτικοί λεονταρισμοί» χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο και πολιτικοί «άνδρες», αυτοχριζόμενοι ως «επαναστάτες» αλλαγής της ευρωπαϊκής καθεστηκυίας τάξης, σπρώχνουν τη χώρα μας να βρεθεί εκτός της Ευρωζώνης με τεράστιες οικονομικές και άλλες συνέπειες για τον ελληνικό λαό και τον αποκλεισμό της πατρίδας μας από το χρόνο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.
Ολες οι ανωτέρω ιδεοληψίες, υπηρετούμενες σήμερα από μια συγκεκριμένη μερίδα πολιτικών στην Ελλάδα, έχουν οδηγήσει το λαό και όλες τις κοινωνικές τάξεις σε ογκώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις, σε αποκλεισμούς εθνικών οδών και συνεχείς διαμαρτυρίες τόσο για την αθέτηση όλων των προεκλογικών υποσχέσεων της κυβέρνησης, πριν από ένα χρόνο, όσο και για τους «ερασιτεχνισμούς» στο «Ασφαλιστικό» και στις παλινωδίες της στην αξιολόγηση του «Τρίτου Μνημονίου» από τους «θεσμούς» και το «Eurogroup» της Ε.Ε.
Η πρόβλεψη της έκβασης της κοινωνικής αυτής αναταραχής και της δυσαρέσκειας του ελληνικού λαού είναι δύσκολη και αμφιλεγόμενη. Δυστυχώς και πάλι, Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση, αποδεικνύονται κατώτερες των κρίσιμων αυτών περιστάσεων για τη χώρα και δεν κατανοούν ή δεν θέλουν να κατανοήσουν, ότι η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται στο χείλος του κρημνού! Δεν θέλουν να βρουν έναν κοινόν τόπο δράσης αντιμετώπισης των αδιεξόδων αυτών της χώρας μας. Αμφότερες, είναι δέσμιες και ταυτόχρονα ομηρες του ακατάσχετου λαϊκισμού τους με «αθώο» θύμα πάντα τον «ευκολόπιστο» λαό.
Η πολιτική και η κοινωνική αυτή κατάσταση, σε συνάρτηση και με πίεση εφαρμογής, εδώ και τώρα, των σκληρών μέτρων από τους «εταίρους» μας στην Ε.Ε., είναι εκρηκτική! Κανείς, πλέον, δεν μπορεί με σιγουριά να προβλέψει τις συνέπειές της.
Η απόγνωση του λαού είναι έκδηλη. Η ανεργία πολλαπλασιάζεται. Οι φόροι είναι δυσβάσταχτοι. Η κοινωνική περίθαλψη και η νοσοκομειακή εξυπηρέτηση, σχεδόν, ανύπαρκτες. Η παιδεία, παραπαίει ανάμεσα στον ερασιτεχνικό και την αναξιοκρατία. Η Δημόσια Διοίκηση, κομματοκρατείται και το άξιο επιστημονικό δυναμικό της χώρας, οι νέοι, αναζητούν την τύχη τους στην αλλοδαπή! Τα δε «περήφανα γηρατειά», μετρούν λεπτό προς λεπτό τη σύνταξή τους, όσοι βέβαια παίρνουν, για να τα βγάλουν πέρα αυτοί και τα άνεργα παιδιά τους μαζί με τα εγγόνια τους.
Το εκρηκτικό αυτό κοινωνικό μείγμα οργής, αν συνεχιστεί για πολύ ακόμη και δεν αναστραφεί, ο λαός είναι έτοιμος να επαναστατήσει, να εξεγερθεί εναντίον των υπεύθυνων της κατάστασης αυτής και να πάρει την τύχη τους στα δικά του χέρια, αφού το υπάρχουν πολιτικό προσωπικό έχει χρεοκοπήσει!
Εάν, παρ' αυτά, δεν γίνει κάτι ουσιαστικό, τότε οι επόμενοι μήνες θα είναι πιο τραγικοί για τη χώρα μας και οι πολιτικές εξελίξεις θα είναι ραγδαίες και ίσως ανεξέλεγκτες!
Φρονώ, ότι η πλέον ενδεδειγμένη λύση για να αποφευχθεί ο σοβαρός αυτός κίνδυνος διάλυσης της χώρας, είναι η συστράτευση όλων των σοβαρών και υπεύθυνων πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων του τόπου, σε ενιαίο εθνικό μέτωπο, με επικεφαλής μία εμπευσμένη νέα ηγετική ομάδα, με δημοκρατικές διαδικασίες εκλεγμένη και δομημένη έτσι, ώστε σύντομα να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει όλο το λαό, δίνοντάς του ελπίδα και προοπτική.
Ετσι, όλοι μαζί, ενωμένοι και δυνατοί, λαός και ηγεσία, να διεκδικήσουμε τα αναφαίρετα δικαιώματά μας από τους ισότιμους και ομότιμους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ώστε να μην μας κουνάνε κάθε τρεις και πέντε το δάχτυλο.
Ο ελληνικός λαός δεν αντέχει άλλους «πειραματισμούς» από τους μηχανισμούς του ΔΝΤ και του Eurogroup. Οι Ευρωπαίοι, δυστυχώς, όπως και στο παρελθόν, προσπαθούν να μας διχάσουν. Γνωρίζουν καλά το «προπατορικό μας αμάρτημα, τη διχόνοια». Μας θέλουν εξασθενησμένους και άβουλους, ώστε ανενόχλητοι, πλέον, να εκμεταλλεύονται τη «γεωπολιτική και γεωστρατηγική θέση» της Ελλάδας, σύμφωνα με τα συμφέροντά τους.
Ομως, αυτή τη φορά δεν θα τους κάνουμε το «χατίρι»! Δεν θα πέσουμε στην παγίδα τους! Θα αντισταθούμε και θα καταπλήξουμε τους πάντες!
Η Ελλάδα, όπως πάντα, στις δύσκολες στιγμές βρίσκει το δρόμο της, ομονοεί και θριαμβεύει! Ετσι και τώρα, θα προχωρήσει μπροστά με βήματα μεγάλα και σταθερά. Με αισιοδοξία, αξιοπρέπεια και προοπτική! Με ένα φιλόδοξο και μεγαλόπνοο πρόγραμμα Εθνικής Αναγέννησης. Θα γίνει και πάλι ένα λαμπρό παράδειγμα και υπόδειγμα προόδου, ανάπτυξης, ευημερίας και πολιτισμού για όλους τους λαούς της Ευρώπης και όχι μόνο. Αυτό το χρωστάμε στους προγόνους μας και το οφείλουμε στους απογόνους μας.
Ευρύτερα, τώρα, και όχι ανεξάρτητα με τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, η σημερινή παγκόσμια οικονομική, κοινωνική, πολιτική και ανθρωπιστική κρίση, η κρίση των διεθνών θεσμών και του διεθνούς δικαίου, η οικολογική καταστροφή του πλανήτη μας και πρωτίστως η «συσσώρευση» πλούτου, από όλον τον κόσμο, στα Ταμεία των «Λεσχών» τύπου «Μπίλτερμπεργκ», η διασπορά των πυρηνικών όπλων και η κατοχή τους από «παρανοϊκούς» δικτάτορες, το πρωτοφανές κύμα τρομοκρατίας σε όλον τον κόσμο από τους αδίστακτους και «αιμοχαρείς Τζιχαντιστές» του Ισλάμ, καθώς και το τεράστιο καθημερινό κύμα προσφύγων από τις εστίες των πολεμικών συρράξεων προς την Ευρώπη μέσα από τα παγωμένα νερά των ακτών του ελληνικού Αιγαίου, με χιλιάδες τους νεκρούς από τις αναποδογυρισμένες λέμβους των λαθροκυνηγών τους, θυμίζουν _ προμηνύουν _ προοιωνίζουν, «ο μη γένοιτο», παραμονές έκρηξης «νέου παγκόσμιου πολέμου». Και αλίμονο, αν γίνει ένας τέτοιος πόλεμος στις μέρες!!! Προσωπικά, δεν θέλω, ούτε να διανοηθώ ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ούτε καν να σκεφτώ την κατωτέρω πρόβλεψη του Αγγλου συγγραφέα, Οργουελ.
Ερωτηθείς, λοιπόν, ο Οργουελ, με τι όπλα θα γίνει, αν γίνει, ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, η απάντησή του ήταν: «δεν γνωρίζω». «Γνωρίζω, όμως», είπε, «τα όπλα με τα οποία θα γίνει ο τέταρτος παγκόσμιος πόλεμος». «Ο πόλεμος αυτός θα γίνει με ρόπαλα, πέτρες και σφενδόνες»!..
Αναλύοντας, έτσι, περαιτέρω και επιγραμματικά, την παγκόσμια πολιτική και κοινωνική ιστορία των τελευταίων εκατό χρόνων, εύκολα οδηγούμαστε στο λογικό συμπέρασμα, ότι η επικράτηση της ειρήνης επάνω στη γη ήταν ή είναι πάντα επισφαλής. Η διάρκειά της είναι μόνο τα διαλείμματα κάθε πολέμου. Πολέμου «θερμού», «οικονομικού», «ψυχολογικού». «Η επί γης ειρήνη», λοιπόν, γιατί να είναι τόσο επισφαλής; Γιατί;!!
Ολοι μας αντιλαμβανόμαστε, σήμερα, ότι ο πόλεμος των άστρων, η κατάκτηση του διαστήματος, η αυτόματη και σε κλάσμα δευτερολέπτου ηλεκτρονική επικοινωνία μας με όλον τον κόσμο και το διάστημα, ο νέος πόλεμος, που εύχομαι ποτέ να μην γίνει, θα είναι αμείλικτος και συνεχής, ύπουλος και με βήματα αργού θανάτου για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς της γης: σήμερα - αύριο - στο μέλλον! Σε μας, στους απογόνους μας, αν υπάρξουν απόγονοι!
Ο τεχνολογικός πολιτισμός, από υπηρέτης μας, που θα έπρεπε να είναι, δυστυχώς, είναι ο μεγαλύτερος «δυνάστης» μας, γιατί επικράτησε και επικρατεί ο νόμος του «υπερκέρδους» και όχι η ηθική του «παν μέτρον άριστον»!
Αλήθεια, η ραγδαία και ανεξέλεγκτη αυτή εξέλιξη του τεχνολογικού και ηλεκτρονικού πολιτισμού, μέχρι πού μπορεί να φτάσει και ποιος θα τον δαμάσει;
Εμείς αδυνατούμε να απαντήσουμε στο αμείλικτο αυτό ερώτημα. Εκείνο, όμως, που μπορούμε να συμβουλεύσουμε και να ευχηθούμε, μέσα από τις σκέψεις μας αυτές, σκέψεις πολύχρονης εμπειρίας, είναι να κυβερνούν τους λαούς της γης «ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΥΝΕΤΟΙ», «Ανθρωποι ισορροπημένοι και νουνεχείς». «Ανθρωποι με επίγνωση της αποστολής τους». «Ανθρωποι με αυτογνωσία». Ανθρωποι, οι οποίοι θα θέτουν τον εαυτό τους στην «υπηρεσία» των συνανθρώπων τους και όχι «άνθρωποι υπηρέτες και υποχείρια» των «κρυπτώμενων» αφεντικών τους στις διάφορες «Στοές», τύπου «Μασονισμού».
Σε τελική ανάλυση, όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτου φυλής και χρώματος, είμαστε δημιουργήματα του ίδιου «ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ», με ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις, έναντι των «ΣΥΝΑΘΡΩΠΩΝ» μας. Ο πλανήτης Γη ανήκει εξίσου σε όλους μας, με χωρίς σύνορα και φραγμούς. Ουδείς έχει το δικαίωμα να ασκεί εξουσία και βία σε κανέναν συνάνθρωπό του. Το μόνο δικαίωμα που έχουμε «ως άνθρωποι», είναι να «αγαπάμε» και να «υπηρετούμε» κάθε άνθρωπο και μάλιστα περισσότερο τον αδύναμο και τον λιγότερο ευνοημένο από τη φύση συνάνθρωπό μας».
Οι παγκοσμίως αναγνωρισμένες ηθικές αξίες των εννοιών της «αλληλεγγύης» και του «ανθρωπισμού» πρέπει να γίνουν κανόνας και τρόπος ζωής σε όλους μας και προπαντός στις ηγεσίες των λαών. Εάν ο κανόνας αυτός γίνει βίωμα όλων μας, σίγουρα τότε, όλη η ανθρωπότητα θα έχει ανακαλύψει «τον χαμόνο παράδεισο» και η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο θα έχει εξοστακιστεί για πάντα!
Ως ένας κοινός άνθρωπος, που έχω δει και ζήσει πολλά στον μακροχρόνιο βίο μου, είμαι αισιόδοξος για την ειρηνική πορεία και πρόοδο, τόσο της Ελλάδας, όσο και όλης της ανθρωπότητας. Ταυτόχρονα, όμως θέλω να είμαι και ρεαλιστής, διότι, ενώ έχουμε όλα τα «αγαθά» του Θεού, η πλεονεξία περισσύει και μας οδηγεί στην καταστροφή. Ενώ έχουμε περισσότερα πτυχία και μορφωμένους πολίτες, έχουμε λιγότερη ανθρωπιά και λογική κρίση. Ενώ έχουμε κατακτήσει το «Διάστημα» χάσαμε και καταστρέψαμε τον δικό μας πλανήτη!
Καταλήγοντας, θα ήθελα πολύ να κλείσω τους ανωτέρω προβληματισμούς μου με αισιοδοξία και πολλές ελπίδες για την ομαλή πορεία προοδευτικής ανέλιξης όλων των ανθρώπινων κοινωνιών.
Ομως, τόσο τα κατά τόπους, όσο και τα συνεχή διεθνή δυσάρεστα επισυμβάντα, δεν ενθαρρύνουν ένα τέτοιο αισιόδοξο σενάριο. Φοβούμαι, πως η επερχόμενη διετία, 2016 και 2017, εγκυμονεί δυσάρεστες εξελίξεις, εξελίξεις οι οποίες σαν ντόμινο, θα επηρεάσουν, παντοιοτρόπως, το σύνολο της ανθρωπότητας.
Ο φόβος αυτός δεν μπορεί  να εξηγηθεί με επιχειρήματα της κοινής λογικής, παρά μόνο από διαίσθηση και διορατικότητα. Από ένα προαίσθημα, το οποίο πηγάζει μέσα από τα ανακυκλούμενα και ασύγγνωστα, κάθε φορά, μεγάλα ιστορικά γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας.
Είθε, οι συλλογισμοί αυτοί, να διαψευστούν!
Πιστεύω ότι ουδείς επιθυμεί ή θέλει να επαναληθεύονται τέτοια «άσχημα» προαισθήματα!
Ας ελπίζουμε όλοι μας, ότι ο Θεός του καλού, θα είναι ο Μεγάλος Νικητής και σ' αυτή τη Μάχη!!!

Μιλτιάδης Χρ. Παπαστεργίου, Συνταξιούχος Σχολικός Σύμβουλος ΔΕ, Επιτελής Εθνικής Αμύνης, τ. Μετακλητός Διευθυντής στην Ελληνική Βουλή και στο υπουργείο Εθνικής Παιδείας