Οι απομιμήσεις έρχονται πλέον να επιβεβαιώσουν τα επιχειρήματα πως κάποιοι έχουν βαλθεί συστηματικά, συνειδητά και οργανωμένα να εξευτελίσουν τον ελληνικό πολιτισμό, τις αξίες του, τις ιδέες του και τις μορφές του. Και το πράγμα θα είχε μια λογική του συρμού, αν οι κατεδαφιστές ανασκολόπιζαν, ανέτρεπαν, αποδομούσαν και γελοιοποιούσαν την ευρωπαϊκή Ιστορία, τους θρησκευτικούς και ιδεολογικούς θεσμούς του καθολικισμού (έχετε δει κόμικς με ήρωές του Πάπες;), τα βόρεια ήθη των προτεσταντών, τις σταυροφορίες κ.τ.λ.;

Βέβαια οι εξευτελισμοί που επιφυλάσσονται στους αρχετυπικούς ελληνικούς μύθους αποδεικνύουν πως η διαβόητη πλέον ευρωπαϊκή πανεπιστημιακή εκπαίδευση, δεν αναφέρομαι στα λαϊκά σχολεία μόνο, έξω από την υψηλή παιδεία που προσφέρουν στο 5 τοις εκατόν των Βρετανών που ακολουθούν μετά τη μέση εκπαίδευση ανώτερες προχωρημένες σπουδές (και σε όσους ξένους μεταπτυχιακούς έναντι αδρών διδάκτρων) είναι άχυρα, πράγμα που το αποδεικνύει η πενιχρή ήδη επιχορήγηση προς τις σχολές των ανθρωπιστικών σπουδών κι ό,τι παλιότερα αποτέλεσε τη δόξα της βρετανικής πανεπιστημιακής εκπαίδευσης.

Πολύ επίκαιρα ήρθε να επιρρώσει τα επιχειρήματα για την κατάντια πλέον της κουλτούρας στην Αγγλία ένα εμπεριστατωμένο άρθρο στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» του κ. Γιάννη Κουκούλα για ένα νέο ευπώλητο και διθυραμβικά καλοδεχούμενο από την «κριτική» κόμικς με τίτλο «Greek street». Αντιγράφω αυτολεξεί:

«Ο Έντι είναι ένας μοντέρνος μητροκτόνος Οιδίπους. Μεθυσμένος και οργισμένος, πλαγιάζει με τη μητέρα του, εν αγνοία της. Έπειτα από μια καυτή νύχτα γεμάτη σεξ, άθελά του τη σκοτώνει. Τόπος; Η greek street, η ελληνική οδός δηλαδή, μια κακόφημη περιοχή στο Σόχο του Λονδίνου. Χρόνος; Σήμερα. Και τα πρόσωπα; Ο Κάρους, ο στοργικός φίλος του Έντι, δεν είναι άλλο από τον Ίκαρο και ο Ντένταλους (Δαίδαλος), ένας νεαρός φιλόδοξος ντετέκτιβ. Ο λόρδος Μένον και η Έστερ είναι ο Αγαμέμνων και η Κλυταιμνήστρα, μέλη μιας δυσλειτουργικής οικογένειας και γονείς μιας Αντιγόνης με ψυχολογικά προβλήματα. Και οι Φιούρις είναι οι Ερινύες που με τα όπλα διατηρούν τον έλεγχο. Απαραίτητο στοιχείο στην ελληνική τραγωδία, ο Χορός. Τον απαρτίζουν οι στριπτιζέζ του τοπικού κλαμπ "Ολύμπια", καλλίγραμμες ημίγυμνες κοπέλες που παρεμβαίνουν στη δράση, σχολιάζουν τα τεκταινόμενα: "Η Μήδεια και ο Αγαμέμνων παίζουν ακόμα στον ναό του Διονύσου", λέει μία από αυτές στον ξαναμμένο πελάτη της... Δεν είναι, όμως, μόνο τα ονόματα των πρωταγωνιστών και ο τίτλος της ιστορίας που παραπέμπουν στην Αρχαία Ελλάδα. Το πολύπλοκο σενάριο του Μίλιγκαν (του σεναριογράφου) φιλοδοξεί να μεταφέρει τους πιο γνωστούς αρχαιοελληνικούς μύθους στη σημερινή εποχή, για να καταδείξει ότι τα πάθη, οι έρωτες, τα μίση, οι αγωνίες, το έγκλημα και η τιμωρία για τους θεούς και τους ανθρώπους, όσο κι αν περνούν τα χρόνια, μένουν ίδια και απαράλλαχτα. Ότι όσα απασχολούσαν τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή, τον Ευριπίδη βασανίζουν και τους σύγχρονους θνητούς».

Εδώ ας σταματήσω. Άρα, ό,τι κατάλαβαν οι «δημιουργοί» αυτού του εκτρώματος από τον αρχαίο κόσμο είναι η τελευταία διαπίστωση, πως ο Αισχύλος περιγράφει και αναφέρεται σε περιστατικά όμοια και απαράλλαχτα με όσα συμβαίνουν σήμερα στο Σόχο!!

Οι Ερινύες είναι μπασκίνες, ενεργούμενα της εξουσίας και οι Χοηφόρες στριπτιζέζ. Αυτό κατάλαβαν από την αρχαία ποιητική, οι ευπώλητοι κομίστες της γηραιάς Αλβιώνος, που δεν αποκλείεται να έχουν και μάστερ της Οξφόρδης.

Εγώ, πάντως, αν δεν δω κόμικς με την Ελισσάβετ της ενδόξου εποχής να κάνει πεολειχία στον πειρατή Ντρέικ, την Άννα Μπόλεϊν να χορεύει καρσιλαμά στον Ερρίκο Η΄, τον Επίσκοπο του Καντέρμπουρι να τα ρίχνει στον Τόμας Μουρ, δεν θα πειστώ πως η αποδόμηση και ο εξευτελισμός του αρχαίου κόσμου είναι ενταγμένα σε μια γενική μόδα ξεθεμελιώματος των πάντων. Και θα μπορούσε κανείς εν ονόματι της ελευθερίας της έκφρασης να προσκομίσει επιχειρήματα ελεύθερης διαχείρισης των μύθων ακόμη και στην αρχαιότητα. Σ΄ αυτήν εδώ τη θέση πρόσφατα αναφέρθηκα στους «φλύακες», στις κωμικές διασκευές των τραγικών μύθων. Αλλά εδώ δεν πρόκειται γι΄ αυτό, διαβάσατε πριν από λίγο παραπάνω πως η αναφορά δεν γίνεται στον κοινόχρηστο και ως εκ τούτου ελεύθερα διαθέσιμο προς εκμετάλλευση μύθο, αλλά για τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή και τον Ευριπίδη.

Αν νομίζετε πως υπερβάλλω ή παρεξηγώ, διαβάστε στο ίδιο άρθρο τι γράφει στον επίλογο του κόμικς του ο συγγραφέας του σεναρίου Μίλιγκαν: Εξομολογείται την εμπειρία που είχε στα 13 του χρόνια, όταν έχασε όλα του τα χρήματα σε ένα παράνομο χαρτοπαίγνιο από έναν πλανόδιο παπατζή: «Ήταν, γράφει, ένα απόκοσμο συναίσθημα. Ένιωσα λες και τα χρήματά μου έγιναν καπνός, όχι από έναν επιδέξιο αεριτζή, αλλά από μια ανώτερη δύναμη. Αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν Μοίρα. Ίσως ο Οιδίποδας είχε νιώσει κάτι παρόμοια συγκλονιστικό όταν ανακάλυπτε πως με τις προσεκτικά σχεδιασμένες μηχανορραφίες του, απλώς εκπλήρωνε την τρομερή προφητεία του Μαντείου των Δελφών. Το "Greek street" είναι μια νέα ματιά πάνω στις αρχαίες τραγωδίες που παίζονται καθημερινά στους μοντέρνους δρόμους του Σόχο με πρωταγωνιστές που ασυνείδητα ζουν τους ρόλους του Αγαμέμνονα, της Μήδειας, της Κλυταιμνήστρας. Είναι μια περίπλοκη ιστορία αιμομιξίας, δολοφονιών και διαίσθησης"».