Από την πρώτη στιγμή που έμαθα για το Facebook απορούσα για τις διάφορες «υπηρεσίες» που προσφέρει. Γιατί να θέλεις να βρεις παλιούς συμμαθητές και συμφοιτητές; Όσοι ήταν και παραμένουν σημαντικοί, σίγουρα θα είναι μέρος της ζωής σου ή τουλάχιστον θα έχεις κάποιο τηλέφωνο επικοινωνίας. Γιατί να θέλεις να «ανεβάσεις» σε δημόσια θέα φωτογραφίες συνδεδεμένες με όμορφες αναμνήσεις; Αφορούν κάποιον άλλο εκτός από εσένα; Γιατί να δηλώσω αν είμαι μόνη, δεσμευμένη ή σε... ελεύθερη σχέση; Μήπως πρέπει να δώσω και περισσότερες λεπτομέρειες; Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μαθαίνω για τη νέα μανία των απανταχού χρηστών τού ονόματι 25 Τhings Αbout Μe. Πρόκειται για μια λίστα που μπορεί να σου στείλει οποιοσδήποτε και «αποκαλύπτει» 25 πραγματικά άχρηστες και ανούσιες πληροφορίες γι΄ αυτόν. Για παράδειγμα, ήταν παχουλός στο σχολείο, ξυρίζει την πλάτη του ή είναι ρατσιστής. Το σκέφτομαι μέρες τώρα και αδυνατώ να βρω ένα λογικό ή έστω πειστικό επιχείρημα για να απαντήσω την ερώτηση: «Γιατί να το κάνει κάποιος αυτό;». Και το χειρότερο; Κάποιοι την αντιμετωπίζουν ως ευκαιρία «εκδημοκρατισμού» της λογοτεχνίας, αφού ο καθένας έχει την ευκαιρία να παρουσιάσει μια μίνι αυτοβιογραφία του. Αυτό δεν επιδέχεται καν σχόλιο...

Δεν έχω προφίλ στο Facebook και αρνούμαι πεισματικά να δημιουργήσω. Μου είναι αδύνατον να συλλάβω την ανάγκη να δημοσιοποιείς, μέσω εικόνας ή κειμένου, κάθε λεπτομέρεια της προσωπικής σου ζωής. Πόσω μάλλον την τάση να δίνεις το στίγμα σου ανά δύο λεπτά και να ενημερώνεις για το παραμικρό κάποιους, που πιθανόν τούς είναι τελείως αδιάφορο τι σκέφτεσαι ή με τι ασχολείσαι τη δεδομένη στιγμή. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς τόσοι άνθρωποι είναι έτοιμοι να «εκτεθούν»- και εννοώ με όλες τις σημασίες του ρήματος: να τοποθετηθούν κάπου για να τους βλέπουν όσο το δυνατόν περισσότεροι, να αφεθούν απροστάτευτοι, να γίνουν αντικείμενο επικρίσεων, αν όχι ψόγου- για να μοιραστούν τα πάντα, από τον χωρισμό και την προαγωγή τους μέχρι το τι χρώμα παπούτσια αγόρασαν ή το αφροδίσιο νόσημα που τους είπε ο γιατρός ότι κόλλησαν, με άλλους που ίσως να μη γνωρίσουν ποτέ από κοντά. Και η κυριότερη απορία όλων: Αιτία είναι ο ναρκισσισμός, η μοναξιά ή η καθαρή ανοησία;