Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Είναι πολλάααα τα λεφτά, Άρρρη

Κυρία Φοίβη, Βρίσκω κατά κανόνα τα σχόλιά σου εύστοχα. Αλλά η κατά πολλά άλλα άξια μομφής ΔΟΕ (και ο Ρογκ βέβαια) δεν μπορούν να κατηγορηθούν γιατί ο Cavic δεν πίεσε με αρκετή δύναμη την επιφάνεια που σταματάει το χρονόμετρο του διαδρόμου του. Έτσι λειτουργεί το σύστημα αυτό και το ξέρουν και οι αθλητές και οι αποστολές (αν χρειαζόταν μικρότερη πίεση θα κινδύνευε να σταματήσει το χρονόμετρο ακόμη και από τους κυματισμούς που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια του αγώνα). Η αποστολή της Σερβίας αποφάσισε να μην υποβάλει δεύτερη ένσταση όταν απορρίφθηκε η πρώτη που υπέβαλαν όταν είδαν τις φωτογραφίες. Όντως ο Cavic φαίνεται πως ακούμπησε πρώτος την επιφάνεια, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να βγει πρώτος στον αγώνα. Ενώ από τα γραφόμενά σου φαίνεται ότι πληροφορήθηκες τις λεπτομέρειες της υπόθεσης, για κάποιο λόγο θέλησες να το παρουσιάσεις ως κάποια συνωμοσία της ΔΟΕ για να σπάσει ένα απλησίαστο ρεκόρ. Ο Φελπς (αν κατάφερε ό,τι κατάφερε χωρίς φάρμακα, όπως ξέρουμε μέχρι τώρα) είναι όντως υπεραθλητής και σπάνιο φαινόμενο.

Keep up the good work, Κώστας C. Αχ, πόσο δίκιο έχετε, αγαπητέ Κώστα, αλλά τι να κάνουμε, άνθρωποι είμαστε και παρασυρόμαστε από τις τόοοοσοοοο εξαιρετικές συμπτώσεις να σπάζουν τα- πληρωμένα με πολλάααα εκατομμύρια δολάρια- ρεκόρ του Μαρκ Σπιτς χάρη σε έναν Σέρβο αθλητή, που δεν ακούμπησε όσο δυνατά έπρεπε. Και να περνά έτσι το στέμμα του «βασιλιά της πισίνας» στον εμφανώς δεύτερο στην εν λόγω κούρσα, ο οποίος τυγχάνει να προωθείται από τις μεγάλες εταιρείες αθλητικών ειδών (που έτσι βγάζουν πολλάααα εκατομμύρια) και από τον αμερικανικό αθλητισμό (που θέλει να έχει τη μερίδα του λέοντος στα πολλάααα εκατομμύρια) ως υπεράνθρωπος «ήρωας». Έχετε δίκιο. Συγχωρέστε μου την ανθρώπινη αδυναμία.
Φαιδρά πορτοκαλέα εν δράσει

Αγαπητή Φοίβη.

Θα θέλαμε να σε ευχαριστήσουμε για όσα έχεις κατά καιρούς γράψει σχετικά με το θέμα του Φιλοπάππου και τον αγώνα των κατοίκων για να τον κρατήσουμε κομμάτι της πόλης και της ζωής μας.

Δεν γνωρίζουμε αν παρακολουθείς το blog μας, αλλά το θέμα είναι πολύ μεγάλο και η αυθαιρεσία από πλευράς του ΥΠΠΟ, που λειτουργεί ως φεουδάρχης, όσο και η αδιαφορία του δήμου είναι τεράστιες. Η υπόθεση του Διονύσου στην οποία από κοινού μπλέκονται Πολεοδομία του δήμου και Εφορεία Ακροπόλεως είναι χαρακτηριστική. Δυστυχώς όμως δεν είναι η μόνη.

Βέβαια από μια άλλη σκοπιά η υπόθεση Φιλοπάππου δεν είναι παρά ένα κομματάκι ενός θλιβερού παζλ που εικονίζει την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής μας, ειδικά σε αυτή την πόλη.

Σύντομα θα παρουσιάσουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα για την απόφαση του ΚΑΣ να χαρακτηρίσει την περιοχή του Φιλοπάππου οργανωμένο αρχαιολογικό χώρο, τις συνθήκες και τα ψέματα κάτω από τα οποία πάρθηκε.

Ευτυχώς το τοπικό μας κίνημα πολιτών συστηματικά βουτά στα λασπωμένα νερά της γραφειοκρατίας για να ανασύρει πολύτιμα δημόσια έγγραφα. Γι΄ αυτό και έχει την πολυτέλεια να κάνει επώνυμες καταγγελίες με την προτροπή: όποιος νομίζει, ας μας κάνει μήνυση. Φυσικά κανείς δεν έχει κάνει γιατί δεν έχει διάθεση να φτάσει π.χ. η υπόθεση του Διονύσου στα δικαστήρια.

Αν θες διάβασε το άρθρο του αρχαιολόγου και καθηγητή του Πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον Γιάννη Χαμηλάκη «Η δημόσια αρχαιολογία και τα κάγκελα», με σημείο αναφοράς την υπόθεση του Φιλοπάππου και τον αγώνα των κατοίκων, που δημοσιεύτηκε στις 17 Ιουλίου 2008 στο περιοδικό του Φεστιβάλ Αθηνών- Επιδαύρου «εφ». Βlog Φιλοπάππου: filopappou.

wordpress. com «Οι κάτοικοι απαιτούν ο λόφος Φιλοπάππου, χωρίς περίφραξη, να είναι προσβάσιμος» και «Το κίνημα των κατοίκων τοποθετεί στο προσκήνιο το ζήτημα της δημόσιας αρχαιολογίας στην Ελλάδα, γι΄ αυτό και η σημασία του υπερβαίνει τα όρια του συγκεκριμένου χώρου» παρατηρεί - και πολύ σωστά- ο καθηγητής Χαμηλάκης. Ίσως είναι που μένει μακριά από το Ελλαδιστάν, σε μια χώρα που σέβεται τον δημόσιο χώρο. Στην ημετέρα χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, αγαπητοί, έχουν ελάχιστα περιθώρια τα «σωστά». Εδώ ο δήμος λυμαίνεται ασυστόλως κάθε δημόσιο χώρο, αρκεί να συμβάλλει στην εισπρακτική πολιτική του (και μανία του;). Από τα πεζοδρόμια και τους πεζοδρόμους που νοικιάζει αναίσχυντα και με τάση φαταουλισμού σε κάθε τυχούσα καφετέρια, μέχρι το θέατρο Λυκαβηττού που απροκάλυπτα δηλώνει, διά ανερμάτιστου στόματος του δημαρχεύοντος, πως το σπίλωσε ως δήθεν «επικίνδυνο» στα μάτια του πολίτη μόνο και μόνο για να το εκμεταλλευθεί στο πλαίσιο της ίδιας εισπρακτικής πολιτικής. Με δεδομένα αυτά δεν βρίσκετε πως είναι ηρωισμοί οι δικές σας κινήσεις;


«Αφιερώνω αυτό το Όσκαρ...»

Αγαπητή Φοίβη, Η φετινή κατάκτηση των μεταλλίων από τη χώρα μας, μου φάνηκε κάπως σαν... οικογενειακή υπόθεση!

Ο μεν πρόωρα αποκλεισθείς τζουντόκα Ηλ. Ηλιάδης, καταφανώς συγκινημένος, σκεφτόταν πώς θα το πει στη... γυναίκα του, που της το υποσχέθηκε! Η δε αναμενόμενη «χρυσή», αλλά τελικά «χάλκινη» Πηγή το αφιέρωσε... στον άντρα της, στους γονείς και τους συγγενείς, στον προπονητή και στους εντός του γηπέδου χειροκροτήσαντες..! Γι΄ αυτό παραδέχομαι την ανεπανάληπτη Βούλα, που ανέκραξε: «Για την Ελλάδα ρε, γ....»!

Φιλικά, Μάρα Σωτ., Κηφισιά Τ ι νομίζετε, αγαπητή Μάρα μου; Πάνε τα παλιά καλά ελληνικότατα «γ...». Γ ίναμε κι εμείς Όσκαρ!