Οι ΗΠΑ και η Κίνα «ανέστησαν» την περασμένη εβδομάδα τις συνομιλίες για το κλίμα του πλανήτη, που οδηγούνταν σε αδιέξοδο, θέτοντας συγκεκριμένους στόχους για τη μείωση των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου.

Απομένουν οι λεπτομέρειες, ανάμεσά τους και το χρηματικό ποσό που οι βιομηχανικές χώρες θα προσφέρουν στις φτωχότερες, στο πλαίσιο μιας Συμφωνίας για το κλίμα. Και αυτό σημαίνει πως η επίτευξη μιας πολιτικής συμφωνίας παραμένει δύσκολη για τις 192 χώρες που θα συνεδριάσουν σε μια εβδομάδα στην Κοπεγχάγη. Οι προτάσεις από τις ΗΠΑ και την Κίνα- τις δύο χώρες που εκπέμπουν τα περισσότερα αέρια του θερμοκηπίου από κάθε άλλη στον πλανήτη- έχουν αυξήσει τις πιθανότητες να επιτευχθεί συμφωνία, όμως δείχνουν και κάτι ακόμη: πως ουδείς θέλει να επωμισθεί την ευθύνη μιας αποτυχίας στην Κοπεγχάγη, έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι θα επιτευχθούν λιγότερα απ΄ όσα οραματιζόμασταν πριν από ένα ή δύο χρόνια. Οι αμερικανικές και κινεζικές δεσμεύσεις είναι μετριοπαθέστερες απ΄ αυτές που ζητούσαν οι εταίροι τους στις διαπραγματεύσεις.

Ο «φοίνικας»
Σε κάθε περίπτωση, η Κέγια Τσάτερτζι, η Αμερικανίδα διευθύντρια του προγράμματος για την κλιματική αλλαγή του Παγκόσμιου Ταμείου για τη Φύση (WWF), παρομοίασε τις εξελίξεις με «φοίνικα που αναδύεται από τις στάχτες του». Πρόσθεσε ότι ακόμη και με το καλύτερο σενάριο, «το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής δεν πρόκειται να λυθεί 100% από μια Συμφωνία. Όμως αυτή είναι απαραίτητη για να μπουν τα θεμέλια και να υπάρξει μια διεθνής αρχιτεκτονική για την επίλυση του προβλήματος αυτού εν καιρώ». Ένας αξιωματούχος της κυβέρνησης Ομπάμα ήταν πιο επιφυλακτικός: «Έχουμε μια πολύ καλή ευκαιρία να τα καταφέρουμε, όμως υπάρχουν εμπόδια», δήλωσε.

Το μεγαλύτερο από τα εμπόδια είναι τα χρήματα. Κυρίως το πόσα θα δώσει ο αναπτυγμένος κόσμος στις αναπτυσσόμενες χώρες αφενός για να τα βγάλουν πέρα με τις επιπτώσεις από την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη και αφετέρου για να αποκτήσουν τεχνολογία που θα μειώσει τις εκπομπές τους. Οι ΗΠΑ δεν έχουν ξεκαθαρίσει πόσα θα πληρώσουν σε όποιο παγκόσμιο ταμείο δημιουργηθεί. Οι Ευρωπαίοι έχουν υπολογίσει ότι θα απαιτηθούν τουλάχιστον 10 δισ. δολάρια ετησίως, αρχίζοντας από την ερχόμενη χρονιά.

LΙΝΚ:

http://en.cop15.dk/

[ ΓΝΩΜΗ ] Φόρος περιβάλλοντος στα σύνορα
LΕ ΜOΝDΕ , Του Ηerv Κempf

Kαθώς οι εξαγωγές των μεν είναι η κατανάλωση των δε, οι καταναλωτές κινεζικών προϊόντων είναι υπεύθυνοι για ένα μεγάλο μέρος των κινεζικών εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου. Αν θέλουμε να μειώσουμε τις εκπομπές της Κίνας, ένας αποτελεσματικός τρόπος είναι να εισάγουμε λιγότερα κινεζικά προϊόντα. Και να αποδεχθούμε να πληρώνουμε ακριβότερα έναν ορισμένο αριθμό αγαθών, πράγμα που θα μειώσει την υλική κατανάλωση, διαφυλάσσοντας παράλληλα τις θέσεις εργασίας στις χώρες εισαγωγής.

Πώς να το κάνουμε; Επιβάλλοντας έναν φόρο στα σύνορα που να συνδέεται με το περιβάλλον. Οι χώρες που έχουν υιοθετήσει αυστηρά μέτρα για το περιβάλλον θα φορολογούν τα προϊόντα που εισάγουν από χώρες που δεν εφαρμόζουν τέτοια μέτρα.

Η Κίνα, είναι αυτονόητο, αντιτάσσεται σφόδρα σ΄ αυτή την ιδέα, την οποία Ευρωπαίοι και Αμερικανοί υποστηρίζουν με επιφύλαξη. Ωστόσο το ίδιο το Πεκίνο καταφεύγει στον προστατευτισμό, από τη μια διατηρώντας υποτιμημένο το γιουάν, από την άλλη εφαρμόζοντας και ενισχύοντας πολυάριθμα προστατευτικά μέτρα.

Πρέπει να το φωνάξουμε. Τόσο από την άποψη του περιβάλλοντος όσο και από την άποψη της απασχόλησης στις δυτικές χώρες και αυτή της εξισορρόπησης μιας υπερθερμασμένης κινεζικής οικονομίας, ένας περιβαλλοντικός φόρος στα σύνορα είναι επιθυμητός.

Αποτελεί αυτό προστατευτισμό; Ναι, αποτελεί προστασία ενός κοινού αγαθού, του κλίματος του πλανήτη.