Αναταράξεις στα διεθνή χρηματιστήρια και φόβους αναζωπύρωσης της χρηματοπιστωτικής κρίσης προκάλεσε η ανακοίνωση του Ντουμπάι πως θα ζητήσει από τους πιστωτές δύο εμβληματικών επιχειρήσεών του- της επενδυτικής Dubai World και της κατασκευαστικής Νakheelνα παγώσουν για έξι μήνες την αποπληρωμή των χρεών τους. Όμως τι πήγε στραβά; Πώς έφτασε το εμιράτο των τεχνητών νησιών και των υποθαλάσσιων ξενοδοχείων, η «γκλάμουρους παιδική χαρά» των απανταχού πλουσίων και διασήμων, να συγκρίνεται από ορισμένους αναλυτές με τη Lehman Βrothers;

Το μέλλον οι αναλυτές δεν το γνωρίζουν. Ακόμα, δεν ξέρουν αν το Ντουμπάι, που έχει επισήμως χρέη 80 δισεκατομμύρια δολάρια (ανεπισήμως τα διπλά, λένε αυτοί που ξέρουν) περνάει απλώς μια δύσκολη φάση από την οποία θα καταφέρει να βγει σύντομα με τη βοήθεια του «μεγάλου αδελφού» του, του Αμπού Ντάμπι, ή αν θα αποδειχθεί το πρώτο ντόμινο ενός νέου κύματος της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης. Εκείνο που ξέρουν είναι πως το «οικονομικό θαύμα» του Ντουμπάι κτίστηκε πάνω στην άμμο- στην άμμο της ερήμου αλλά και της πίστωσης. Και παρά ταύτα, εν όσω η παγκόσμια κρίση οδηγούσε όλον τον υπόλοιπο κόσμο σε υποχώρηση και ανασύνταξη, «το Ντουμπάι απλώς συνέχιζε το πάρτι», επισημαίνει η «Guardian».

Η άνθηση. Μια και δεν διαθέτουν τα πετρελαϊκά αποθέματα πολλών από τους γείτονές τους, οι άρχοντες του Ντουμπάι έθεσαν σε εφαρμογή ένα αλαζονικό σχέδιο μετατροπής της πόλης-κράτους τους σε ένα είδος πάρκου αναψυχής για τους πλούσιους. «Τα χρόνια της άνθησης», σχολιάζει η «Ιndependent», «το εμιράτο βάλθηκε να κτίζει, με μια φιλοδοξία που θα έκανε ακόμα και τον Οζυμανδία, τον “βασιλιά των βασιλέων” να κοκκινίσει». Ξένα κεφάλαια άρχισαν να εισρέουν, μαζί τους και δύο ετερόκλητοι στρατοί: ένας αποτελούμενος από επαγγελματίες που αναζητούσαν και έβρισκαν καλοπληρωμένες δουλειές, και ένας άλλος αποτελούμενος από εργάτες, Ασιάτες στη συντριπτική πλειονότητά τους, που ζούσαν και δούλευαν σε συνθήκες σύγχρονης δουλείας.

Διασημότητες από όλο τον κόσμο, από τον Μπραντ Πιτ και τον Ντένζελ Ουάσινγκτον μέχρι τον Ντέιβιντ Μπέκαμ και την Ναόμι Κάμπελ, ανέλαβαν να πασπαλίσουν την άμμο με χρυσόσκονη, αγοράζοντας πολυτελείς βίλες στα τεχνητά νησιά που παραμένουν (και κινδυνεύουν να παραμείνουν για πάντα) ημιτελή.

Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση όμως έκανε τη φούσκα των ακινήτων να σκάσει. Τους τελευταίους δώδεκα μήνες οι τιμές των ακινήτων έπεσαν κατά 40-50% σε σύγκριση με τα ύψη-ρεκόρ του 2007-2008 και αναμένεται να πέσουν ακόμα 20%. Εκατοντάδες κατασκευαστικά σχέδια πάγωσαν ή ματαιώθηκαν, δεκάδες χιλιάδες άνεργοι πλέον εργάτες εγκατέλειψαν τη χώρα, μαζί τους και πολλοί εκπατρισμένοι επαγγελματίες. Ο εμίρης, όμως, ο σεΐχης αλ-Μαχτούμ, επέμενε πως δεν υπάρχει πρόβλημα· μόλις πρόσφατα μάλιστα, ζήτησε από όσους αναπαρήγαγαν τις φήμες για ένταση στις σχέσεις του φανταχτερού και υπερβολικού Ντουμπάι με το πιο σοβαρό και μετρημένο Αμπού Ντάμπι «να το βουλώσουν». Τις τελευταίες ημέρες, είναι αυτός που σιωπά.

Ανακοίνωση της ΜΙG.
Οι εξελίξεις στο Ντουμπάι δεν επηρεάζουν την πορεία της ΜΙG, καθώς ο όμιλος δεν έχει καμιά κοινή επένδυση ή συνεργασία σε εταιρικό επίπεδο με το κράτος του Ντουμπάι ή οποιαδήποτε εταιρεία του. Αυτό αναφέρεται σε χθεσινή ανακοίνωση που εξέδωσε η Μarfin Ιnvestment Group στην Αθήνα.


Μια ηθικά χρεοκοπημένη δικτατορία
Του JΟΗΑΝΝ ΗΑRΙ

Το Ντουμπάι βρίσκεται λοιπόν στο χείλος της οικονομικής χρεοκοπίας- ηθικά, όμως, έχει χρεοκοπήσει από καιρό. Η θεωρία που θέλει το συγκεκριμένο εμιράτο να είναι μια όαση ελευθερίας στην Αραβική Χερσόνησο είναι ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα της εποχής μας. Ναι, έχει Starbucks και Dunkin΄ Donuts και Gucci, πίσω όμως από αυτήν τη βιτρίνα, κρύβεται μια δικτατορία χτισμένη από σκλάβους.

Αν πάτε εκεί με τα μάτια ανοιχτά, η αλήθεια είναι κρυμμένη σε πλήρη θέα. Οι ταξιδιωτικοί οδηγοί και οι φανφαρόνοι ντόπιοι θα σας πουν πως η πόλη χτίστηκε από τον σεΐχη Μοχάμεντ, τον κληρονομικό άρχοντα του Ντουμπάι.

Δεν είναι αλήθεια. Τους ανθρώπους που πραγματικά έχτισαν την πόλη μπορείς να τους δεις στην άκρη του δρόμου ή να μοχθούν ολημερίς στην κορυφή των ψηλότερων κτιρίων στον κόσμο, κάτω από τον αφόρητο ήλιο που οι Δυτικοί καλούνται να αποφεύγουν. Τους ξεγέλασαν για να έρθουν, τους παγίδεψαν για να μείνουν.

Στην πατρίδα τους- το Μπανγκλαντές ή τις Φιλιππίνες ή την Ινδία- οι εργάτες αυτοί ακούνε πως μπορούν να βγάλουν μια περιουσία στο Ντουμπάι αν καταβάλουν ευθύς εξαρχής ένα μεγάλο ποσό. Όταν φτάνουν, τους αφαιρούνται τα διαβατήρια και τους λένε πως οι μισθοί τους θα είναι το ένα δέκατο εκείνου που τους είχαν υποσχεθεί.

Καταλήγουν να δουλεύουν σε εξαιρετικά επικίνδυνες συνθήκες για χρόνια. Τους κλείνουν σε βρώμικες παραγκουπόλεις έξω από το Ντουμπάι, όπου κοιμούνται πλάι σε ανοιχτούς υπονόμους. Δεν έχουν τρόπο να γυρίσουν στην πατρίδα τους. Και αν επιχειρήσουν να απεργήσουν για καλύτερες συνθήκες, ξυλοκοπούνται από την αστυνομία.

Το Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αποκαλεί το σύστημα αυτό «δουλεία». Εντούτοις, οι Δυτικοί που συρρέουν στο Ντουμπάι καυχώνται πως «λατρεύουν» αυτήν την πόλη, διότι δεν χρειάζεται να πληρώνουν φόρους και έχουν οικόσιτους σκλάβους να τους κάνουν όλη τη σκληρή δουλειά. Εκπαιδεύουν τον εαυτό τους να μη βλέπουν τον πόνο.