«Περιμένω με ανυπομονησία το πρώτο τηλεφώνημα», δήλωσε ο νέος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ο Χέρμαν Βαν Ρόμπαϊ, μόλις επελέγη από τους «27». Λίγο αργότερα, ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο έσπευσε να εξηγήσει σε όσους τυχόν δεν κατάλαβαν πως η Ε.Ε. έλυσε επιτέλους τη θρυλική απορία του Χένρι Κίσινγκερ «ποιον πρέπει να καλέσει αν θέλει να μιλήσει στην Ευρώπη». Μόνο που η Ε.Ε. έχει εφεξής τέσσερις επικεφαλής- και τέσσερις αριθμούς τηλεφώνου.

Μετρήστε: πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ο Βέλγος Χέρμαν Βαν Ρόμπαϊ, ύπατη εκπρόσωπος της Ε.Ε. για την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφαλείας η Βρετανίδα βαρόνη Άστον, πρόεδρος της Κομισιόν ο Πορτογάλος Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο. Προσθέστε τον αρχηγό της προεδρεύουσας χώρας της Ε.Ε. για το εκάστοτε εξάμηνο, διότι ο θεσμός αυτός διατηρείται: σύνολο, τέσσερις. Και το χειρότερο, οι δύο πρώτοι, οι οποίοι επελέγησαν την Πέμπτη κατά την ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες με βάση τη λογική του «ελάχιστου κοινού παρονομαστή» (όπως σχολιάζουν οι «Τimes»), και θα αναλάβουν καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου (ειδικά η Κάθριν Άστον χρειάζεται την έγκριση του Ευρωκοινοβουλίου), είναι δύο ονόματα τόσο λίγο αναγνωρίσιμα, που έκαναν έναν Ευρωπαίο διπλωμάτη να ομολογήσει: «Θα είναι δύσκολο να εξηγήσουμε στους πολίτες γιατί κάναμε τόση φασαρία για τη Συνθήκη της Λισαβώνας αν ήταν να καταλήξουμε σε κάποιους που δεν είχε ξανακούσει κανείς». Χαμηλό προφίλ. «Είναι απογοητευτικότο τέλος της φιλοδοξίας για την Ε.Ε.», σχολίασε στους «Νew Υork Τimes» ο Ολιβιέ Φεράν, πρόεδρος του γαλλικού ιδρύματος ερευνών Τerra Νova. «Δύο πρόσωπα χαμηλού προφίλ είναι υπερβολικά πολλά», δήλωσε ο Μάρκο Ινσέρτι, αναλυτής στη δεξαμενή σκέψης Εuropean Ρolicy Studies. Αναφερόμενος ειδικά στην Άστον, ο Ινσέρτι στηλίτευσε την απειρία της στην εξωτερική πολιτική- η Βρετανίδα Εργατικός είναι μόλις έναν χρόνο επίτροπος εμπορίου, υπήρξε προηγουμένως πρόεδρος της Βουλής των Λόρδων, ουδέποτε όμως είχε εκλεγεί σε αξίωμα. Παρ΄ όλα αυτά, η ίδια επέμεινε πως αν την κρίνουμε με βάση τα έργα της, θα «νιώσουμε υπερήφανοι».

«Δεν επεδίωξα αυτή τη θέση», δήλωσε από την πλευρά του ο Χριστιανοδημοκράτης Βαν Ρόμπαϊ, πρωθυπουργός του Βελγίου εδώ και 11 μήνες. «Από σήμερα, όμως, θα την επιτελέσω με ενθουσιασμό». Επιβεβαιώνοντας, πάντως, την άποψη που θέλει τον Νικολά Σαρκοζί και την Άνγκελα Μέρκελ να προώθησαν εσκεμμένα ένα «χλιαρό» πρόσωπο για Ευρωπαίο πρόεδρο ώστε να μην τους «επισκιάζει», ο «Εconomist» υποστηρίζει πως την Πέμπτη εγκρίθηκε σουηδικό policy paper, που ορίζει πως ρόλος του προέδρου είναι μόνο να προεδρεύει των ευρωπαϊκών Συνόδων Κορυφής και να καθορίζει την ατζέντα τους...

Το χαϊκού. Για να επιστρέψουμε στα του Κίσινγκερ, ο Μπαρόζο διευκρίνισε πως αφού ο εν λόγω ήταν υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ όταν εξέφρασε τη θρυλική απορία του, η απάντηση είναι πλέον απλή: η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ θα καλεί την Κάθριν Άστον. Ο πρόεδρος της Κομισιόν, όμως, ήταν λιγότερο σαφής όταν ερωτήθηκε ποιον πρέπει να καλεί ο Μπαράκ Ομπάμα: «Εμείς δεν είμαστε οι ΗΠΑ, ούτε η Κίνα, ούτε η Ρωσία, και δεν θέλουμε να γίνουμε... Είμαστε μια ένωση κρατών, εξ ορισμού λοιπόν το σύστημά μας είναι πιο περίπλοκο». Περίπλοκο όσο και τα χαϊκού, το χόμπι του Ρόμπαϊ που αναμένεται να λανσάρει... μόδα. Ιδού ένα από τα τελευταία του: «Μύγα βουίζει· σβουρίζει και χάνεται· πια δεν ενοχλεί».


Ιδιαίτερα επιφυλακτικός ο ευρωπαϊκός Τύπος

Με απογοήτευση, μεγάλη δόση επιφυλακτικότητας και το ερώτημα εάν δύο σχετικά άγνωστοι πολιτικοί μπορούν να δώσουν το βάρος που χρειάζεται η Ευρώπη υποδέχθηκε ο ευρωπαϊκός Τύπος το δίδυμο Βαν Ρόμπαϊ- Άστον στην κορυφή της Ε.Ε. Η γαλλική «Liberation» χαρακτηρίζει τον Χέρμαν Βαν Ρόμπαϊ «διακοσμητικό πρόεδρο», επισημαίνοντας ότι «στην πρώτη της ενέργεια η Ευρώπη της Συνθήκης της Λισαβώνας επέλεξε δύο πρόσωπα που δεν ενοχλούν κανέναν». Στην Ισπανία, η εφημερίδα «Εl Μundo» αμφιβάλλει εάν «αυτοί οι δύο άγνωστοι» μπορούν να εκπροσωπήσουν την Ε.Ε. στη διεθνή σκηνή. Στο ίδιο πνεύμα, η «Εl Ρais» επισημαίνει ότι «η νέα Ευρώπη θα διοικείται από δύο πρόσωπα θολά και χαμηλού προφίλ». «Η επιλογή αυτών των δύο προσώπων εξέπληξε αρνητικά όσους ήθελαν να κινηθεί με μεγαλύτερο βάρος στη διεθνή σκηνή η Ευρωπαϊκή Ένωση», σημειώνουν στη Βρετανία οι «Financial Τimes». Για τον «Guardian» η επιλογή αυτή εκμηδενίζει «όλες τις ελπίδες της Ευρώπης να της δώσει ο υπόλοιπος κόσμος μεγαλύτερη προσοχή».