Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Να τα παραδώσουμε κι αυτά στις μπουλντόζες;

Στα εναπομείναντα 1.000 και πλέον μέτρα της αρχαίας Ιεράς Οδού, στην αφετηρία της στο Ιερό της Αφροδίτης στην Αφαία Σκαραμαγκά και στα ίχνη της οδού στις πλαγιές του Ποικίλου μέχρι τη λίμνη των αρχαίων Ρειτών (Κουμουνδούρου) περπάτησαν- σε πορεία διαμαρτυρίας- τις προάλλες κάτοικοι της περιοχής και μέλη της οργάνωσης «Διαρκής Κίνηση Χαϊδαρίου», που επιχειρεί να περισώσει ό,τι απέμεινε από τον αρχαίο δρόμο.

«Τα ίχνη της Ιεράς Οδού στο τμήμα της που βρίσκεται στο άλσος Δαφνίου όχι μόνο δεν προστατεύθηκαν, όχι μόνο δεν υπήρξε πρόνοια να αναδειχθούν, αλλά και σκεπάστηκαν από τόνους χώματος κατά τις εργασίες για την κατασκευή γέφυρας», υποστηρίζουν οι κάτοικοι της πολύπαθης Δυτικής Αττικής που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.

Τονίζουν δε ότι «από την επερχόμενη διάνοιξη των Νέων Οδικών Αξόνων και της Περιφερειακής Αιγάλεω απειλείται, μαζί με την ποιότητα ζωής, και το υπόλοιπο τμήμα της Ιεράς Οδού», προσθέτοντας πως «είναι επιτακτική ανάγκη να υπερασπίσουμε εμείς τον αρχαιότερο δρόμο της Ευρώπης που κινδυνεύει από τις μπουλντόζες της άνευ όρων ανάπτυξης».

Αν περπατήσει κάποιος στην περιοχή, στη γέφυρα της Περιφερειακής Αιγάλεω θα δει να συναντώνται ο αγωγός φυσικού αερίου και η αρχαία οδός. Ο δε χάρτης του Ι. Τραυλού (που έκανε τις ανασκαφές στην Αφαία Σκαραμαγκά και στο ιερό) για τα 1.000

εναπομείναντα- άθικτα ακόμη- μέτρα της αρχαίας Ιεράς Οδού αποτυπώνει την πορεία από το Ιερό της Αφροδίτης προς τη λίμνη Ρειτών, ενώ παρεμβάλλεται ο οικισμός της Αφαίας. Υπάρχουν άραγε ευήκοα ώτα για να σωθεί η αρχαία οδός; Ή... φωνή βοώντος;

Φοίβη
Σαν το μετανάστη...

Αγαπητή Φοίβη, Εδώ είμαι πάλι.

Συγχαίρω την κίνηση για την αποκατάσταση των παιδιών των μεταναστών, τουλάχιστον αυτών που γεννήθηκαν εδώ στον τόπο μας. Συνεργάζομαι με πολλούς από αυτούς και μου εξηγούν το δράμα τους.

Οι περισσότεροι έχουν δεκαπέντε και είκοσι χρόνια στην Ελλάδα.

Και εγώ είμαι παιδί της ξενιτιάς. Γεννήθηκα στην Αίγυπτο, Έλληνας Αιγυπτιώτης και έζησα στη Νότια Αφρική για πολλά χρόνια.

Ξέρω τα προβλήματα όταν ζεις σε ξένο τόπο, όπως εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας.

Στην Αίγυπτο ήμουν σαν στη χώρα μου, υπέροχος λαός οι Αιγύπτιοι. Στη Νότια Αφρική ήταν δύσκολα- ήταν τα χρόνια του ρατσισμού.

Δύσκολα και για τους Έλληνες - αν δεν ήσουν Αγγλοσάξονας ή Ολλανδός.

Και τώρα κάτι για το οποίο με πιάνουν τα νεύρα μου. Δεν με αφήνουν ήσυχο τέλος πάντων. Όπως σου έγραψε φίλος στα «ΝΕΑ», ο μεγάλος «θεατρίνος» την έκανε πάλι. Δεν κρατιόταν, η πλήρης αποτυχία. Ξύλινη πολιτική γλώσσα, σαν να διάβαζε τις κομματικές ντιρεκτίβες της Παπαρήγα.

Αυτό δεν είναι σάτιρα για να γελάσεις, μάλλον για κλάματα είναι.

Σε χαιρετώ, Μανώλης Περάκης.

«Σαν το μετανάστη στη δική σου γη, μέρα νύχτα λύνεις, δένεις την πληγή κι όλα γύρω ξένα κι όλα πετρωμένα και δεν ξημερώνει να ΄ρθει χαραυγή», που λέει, αγαπητέ Μανώλη, και το τραγούδι του Ζουλφού Λιβανελί, σε ελληνικούς στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου και... «Σύρμα κι άλλο σύρμα και χοντρό γυαλί/ μάτωσε ο ήλιος την ανατολή/ κλαις κι αναστενάζεις, αχ ξενιτιά φωνάζεις/ μα η ελπίδα μαύρο κι άπιαστο πουλί...».


Άνθη του καλού

Αγαπητή Φοίβη Αθηναίου.

Σε ευχαριστούμε για το άρθρο για το θέμα του Φιλοπάππου.

Θέλουμε να σε ενημερώσουμε ότι σχεδιάζουμε μιαν ημερίδα με θέμα τη λειτουργία των αρχαιολογικών χώρων στην πόλη.

Την ημερίδα θα την οργανώσουν τα κινήματα πόλης που έχουν αρχαιολογικούς χώρους ως αντικείμενο. Θα καλέσουμε κάθε σχετικό, δηλαδή υπουργούς Πολιτισμού και Περιβάλλοντος, ειδικούς κ.ά., και στοχεύουμε στη δημοσίευση πρακτικών. Κάπου στο τέλος του Γενάρη θα γίνει αυτό.

Επίσης, σχεδιάζουμε και άλλες δενδροφυτεύσεις σε εκείνες τις πλευρές του Λόφου που υποφέρουν (και που μπορούμε να υποστηρίξουμε με τις δυνάμεις που έχουμε). Είμαστε πολύ περήφανοι για τα 200 φυτάκια μας τα οποία ποτίζουμε, λιπαίνουμε, κλαδεύουμε κ.λπ. Δύο χρόνια τώρα και τα περισσότερα έχουν πάρει μπόι...

Στέλλα Μαρκαντωνάτου Ίσως έτσι, αγαπητή Στέλλα, να ανθίσει κάποτε «το δέντρο που πληγώναμε»...