Το ανεξόφλητο χρέος της Δικαιοσύνης προς τον Γρηγόρη Στακτόπουλο, που είχε κατηγορηθεί για τη δολοφονία του Τζορτζ Πολκ, καταγράφει ο επίτιμος αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αθανάσιος Καφίρης, ο οποίος όταν υπηρετούσε στο δικαστικό σώμα είχε ασχοληθεί ενεργά με την υπόθεση, που σημάδεψε την καριέρα του.

«Η υπόθεση Πολκ- Στακτόπουλου: Μία ανθρώπινη και δικαστική τραγωδία», είναι ο τίτλος του βιβλίου που εξέδωσε ο πρώην ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός, ο οποίος ευθέως είχε εκφράσει την άποψή του, την περίοδο που ήταν εν ενεργεία. Συγκεκριμένα είχε εισηγηθεί τότε στους συναδέλφους του αρεοπαγίτες να κάνουν δεκτή την αίτηση της χήρας του Γρ. Στακτόπουλου, Θεοδώρας Στακτοπούλου, διότι από τα στοιχεία της δικογραφίας είχε πειστεί ότι εκείνος άδικα έφυγε από τη ζωή με το «στίγμα του δολοφόνου του Τζ. Πολκ».

Πέντε χρόνια μετά την παραίτησή του από το δικαστικό σώμα για «προσωπικούς λόγους» ο Αθανάσιος Καφίρης, απαλλαγμένος από το... βάρος της τηβέννου, ανοίγει ξανά τον φάκελο ΣτακτόπουλουΠολκ και βλέπει από διαφορετική πλέον σκοπιά την υπόθεση θεωρώντας ότι πρόκειται μία από τις μεγαλύτερες «δικαστικές πλάνες» στη σύγχρονη δικαστική Ιστορία του τόπου μας.

Μοναδικά του εργαλεία στην «εξωδικαστική αναψηλάφηση» της δίκης είναι οι ίδιες οι αποφάσεις των συναδέλφων του που απέρριψαν και τις τρεις αιτήσεις της Θεοδώρας Στακτοπούλου, αλλά και η 39χρονη εμπειρία από τις εισαγγελικές έδρες όλων των βαθμίδων της Δικαιοσύνης.

Πολλοί δικαστικοί και νομικοί μάλιστα θεωρούν ότι όσα γράφει ο κ. Καφίρης δεν περιορίζονται στον πυρήνα της υπόθεσης που πραγματεύεται, αλλά μπορεί- αναλογικά- να αφορούν και άλλες περιπτώσεις που απασχολούν τη Δικαιοσύνη.

Ο επίτιμος εισαγγελικός λειτουργός επισημαίνει: «Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου προβάλλει ξεκάθαρα η περιπετειώδης διαδρομή μιας υπόθεσης που χαρακτηρίστηκε σαν η ελληνική εκδοχή της Υπόθεσης Ντρέιφους και σύρθηκε σε μία μακροχρόνια ταλαιπωρία 60 χρόνων, συνοδευόμενη από μία εξαρχής άδικη, σκληρή και πρόδηλα εσφαλμένη δικαστική κρίση. Ωστόσο, η όποια δικανική κρίση, απαρχής μέχρι σήμερα, εάν δεν είχε υποταχθεί στη βούληση του ξένου και ντόπιου κατεστημένου και είχε χρησιμοποιήσει στη μεταχείριση της υπόθεσης ΠολκΣτακτόπουλου κριτήρια νομιμότητας (όπως ταιριάζει στη λειτουργία της Δικαιοσύνης) και όχι κριτήρια σκοπιμότητας (όπως συμβαίνει στην Εκτελεστική Εξουσία), τότε ασφαλώς η Δικαιοσύνη της χώρας μας θα είχε διώξει από πάνω της το στίγμα που κάποιοι σκοτεινοί μηχανισμοί και κάποιοι ανάξιοι αξιωματούχοι την άφησαν να κουβαλάει επί τόσα χρόνια...».


Το ιστορικό της δολοφονιας Πολκ

Το βράδυ της 14ης Αυγούστου 1948 ο δημοσιογράφος της εφημερίδας «Μακεδονία» και ανταποκριτής του πρακτορείου Ρώυτερ, στη Θεσσαλονίκη, Γρηγόρης Στακτόπουλος συλλαμβάνεται την ώρα που περιμένει στη στάση το λεωφορείο ως ύποπτος για τη δολοφονία του 38χρονου Αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ, που είχε γίνει τρεις μήνες νωρίτερα.

Ο Τζ. Πολκ, ο οποίος ήταν ανταποκριτής του αμερικανικού δικτύου Columbia- CΒS, στην Ελλάδα και τη Μέση Ανατολή, στις αρχές Μαΐου 1948, είχε μεταβεί στη Βόρεια Ελλάδα με σκοπό να πάρει συνέντευξη από τον Μάρκο Βαφειάδη. Επί τρεις μήνες οι αρχές αναζητούσαν τους δράστες. Το μόνο στοιχείο που είχαν ήταν ένας φάκελος με την ένδειξη «Προς το 3ο Αστυνομικό Τμήμα- Ενταύθα», ο οποίος περιείχε την ταυτότητα του θύματος. Ο Γρ. Στακτόπουλος στο πλαίσιο της ανάκρισης που ακολούθησε ομολόγησε την ενοχή του και παραπέμφθηκε σε δίκη μαζί με τη μητέρα του Άννα, στην οποία αποδόθηκε η αναγραφή της ένδειξης στο φάκελο με την ταυτότητα του θύματος.

Στη δίκη ο κατηγορούμενος κηρύχθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε ισόβια, ενώ η μητέρα του αθωώθηκε ομόφωνα. Ο Γρ. Στακτόπουλος αποφυλακίστηκε ύστερα από αίτηση χάριτος, στις 14 /8/1960 και τότε άρχισε ο αγώνας του για να αποδείξει την αθωότητά του υποστηρίζοντας ότι οι ομολογίες του ήταν αποτέλεσμα βασανιστηρίων και ο ίδιος θύμα σκευωρίας.


ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΑΘ. ΚΑΦΙΡΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΓΡ. ΣΤΑΚΤΟΠΟΥΛΟΥ

Οι ένορκοι από την πρώτη στιγμή αμφέβαλλαν για την εμπλοκή της Άννας Στακτοπούλου και ζήτησαν τη διενέργεια συμπληρωματικής πραγματογνωμοσύνης, αλλά το αίτημά τους απορρίφθηκε. Στη συνέχεια της διαδικασίας οι αμφιβολίες μετατράπηκαν σε βεβαιότητα και κατέληξαν στην ομόφωνη αθώωσή της. Έπειτα από αυτή την απόφαση είναι προφανές ότι αυτόματα αποκόπηκε κάθε είδους συμμετοχή του Γρηγόρη Στακτόπουλου, αφού «συνδετικός κρίκος» ήταν η γραφή του φακέλου από τη μητέρα του και η ταχυδρόμηση από τον ίδιο.

Τέσσερις γραφολόγοι του Ελληνικού Γραφολογικού Ινστιτούτου ομόφωνα αποφάνθηκαν, με βάση τα δείγματα γραφής, ότι «από την απλή αντιπαράθεση των γραμμάτων της Α. Στακτοπούλου και του υπό κρίσιν φακέλου προκύπτει ότι δεν υπάρχουν στοιχεία ταυτότητας ανάμεσα στις δύο γραφές».

Μία μέρα μετά την ανακοίνωση της κατηγορίας κατά των φερομένων ως αυτουργών, δηλαδή στις 18 Οκτωβρίου 1948, σε αμερικανικές εφημερίδες δημοσιεύθηκε η είδηση ότι ο Αδάμ Μουζενίδης είχε σκοτωθεί σε αεροπορικό βομβαρδισμό, στα Κρούσια (στις 5/4/1948). Αλλά και ο Ευ. Βασβανάς την εποχή της δολοφονίας του Πολκ βρισκόταν στην Ανατολική Μακεδονία και δεν υπήρχε η δυνατότητα να κατέβει από τις εμπόλεμες περιοχές του «Βουνού» στη Θεσσαλονίκη.

Ποτέ δεν εξετάστηκε κανένας από τους σερβιτόρους ή ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου για να βεβαιώσουν το τελευταίο δείπνο μεταξύ Πολκ και Στακτόπουλου, το βράδυ της 8ης Μαΐου 1948.

Όλοι τους μάλιστα είχαν εγκαίρως ενημερώσει τις ανακριτικές αρχές πως οι «πρωταγωνιστές» της υπόθεσης δεν είχαν δειπνήσει στο συγκεκριμένο εστιατό- ριο.