Η ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ της εκπαιδευτικής κοινότητας δεν είναι τυχαία. Αποτελεί τμήμα ενός σχεδίου για δραστική μείωση των μόνιμων διορισμών και εξαφάνιση από το εκπαιδευτικό τοπίο των χιλιάδων αδιόριστων εκπαιδευτικών που συνωστίζονται κάθε χρόνο στις λίστες του υπουργείου Παιδείας. Αυτός είναι ο πραγματικός στόχος της εξαγγελίας της υπουργού Παιδείας για νέο σύστημα διορισμών.

Η αλήθεια είναι ότι το υπουργείο για μια ακόμη φορά επιχειρεί να ανατρέψει βίαια τις υπάρχουσες διαδικασίες αντιμετωπίζοντας τον εκπαιδευτικό ως «αναλώσιμο προϊόν». Την αλλαγή του συστήματος διορισμών επιβάλλει η επιχειρηματική λογιστική: να γλιτώσουμε διορισμούς και άρα κονδύλια σ΄ αυτές τις δύσκολες, δημοσιονομικά, εποχές.

Επίσης, με το νέο σύστημα διορισμών που προωθείται, από όλες τις σημερινές ομαδοποιήσεις των αναπληρωτών και ωρομίσθιων εκπαιδευτικών βγαίνουν ζημιωμένοι. Η κ. Διαμαντοπούλου δήλωσε μεταξύ άλλων: «Θα περνάνε όλοι με το ΑΣΕΠ, θα γίνονται δόκιμοι και θα συνεχίζουν την πορεία τους. Γι΄ αυτούς που περνάνε με το ΑΣΕΠ βεβαίως για την τελική επιλογή θα μετράει και η προϋπηρεσία».

Δηλαδή, όλη η διαφάνεια και η αξιοκρατία είναι ότι καταργούμε τη σειρά επιτυχίας στο ΑΣΕΠ και την αναμειγνύουμε με την υπάρχουσα προϋπηρεσία. Με άλλα λόγια, ο νούμερο 1 επιτυχών του ΑΣΕΠ μπορεί να καταταγεί στο νούμερο 100 αν δεν έχει προϋπηρεσία. Και αν το σύνολο των θέσεων είναι 100, ο νούμερο 101 θα πρέπει να ξαναδώσει ΑΣΕΠ, χάνοντας το πλεονέκτημα που έχει τώρα, δηλαδή αναπληρωτής- μόρια - μονιμοποίηση. Σε τελική ανάλυση, ποιον εξυπηρετεί αυτή η νέα διαδικασία, αφού οι έχοντες προϋπηρεσία σαφέστατα χάνουν, αλλά και οι μη έχοντες προϋπηρεσία, αν δεν είναι μέσα στους ελάχιστους διοριστέους, χάνουν και αυτοί;

Είπαμε παραπάνω ότι η στοχοποίηση των εκπαιδευτικών αποτελεί τμήμα ενός σχεδίου με πολλές άκρες. Μιλήσαμε για μία από αυτές. Έχουμε και άλλες: Την πρόσληψη σε επίπεδο σχολείου (βλέπε αποκέντρωση/περιφερειοποίηση της εκπαίδευσης ή αλλιώς τα σχολεία στους δήμους) κι άντε μετά να βρούμε λογαριασμό. Άλλη; Ο δόκιμος εκπαιδευτικός: Δηλαδή εξετάσεις από τα σπάργανα μέχρι τα σάβανα (να τελειώσω το Λύκειο, να μπω στο Πανεπιστήμιο, να πάρω πτυχίο, να περάσω τις εξετάσεις στο ΑΣΕΠ, να μου βάλει σφραγίδα καταλληλότητας ο προϊστάμενος και τράβα κορδέλα). Για ένα κομμάτι ψωμί...

ΚΑΤΑΦΘΑΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ στην Αθήνα το κλιμάκιο της Εurostat για να μελετήσει από κοντά το φαινόμενο των Greek statistics. Δεν πρόκειται για τους ίδιους που φημολογείται ότι θα εγκατασταθούν εδώ από τις αρχές του 2010. Έχουμε καιρό. Ή μήπως όχι;

Μετά το τελευταίο ταξίδι του υπουργού Οικονομικών στις Βρυξέλλες, η κυβέρνηση δείχνει να αποκτά την αίσθηση του επείγοντος. Αλλά επιμένει η εντύπωση ότι δεν βιαζόμαστε τόσο εμείς όσο οι πολιτικοί προϊστάμενοι της ευρωπαϊκής οικονομίας. Η διάσημη φράση του Ανδρέα Παπανδρέου («Ή θα αφανίσουμε το χρέος ή το χρέος θα αφανίσει τη χώρα») κυκλοφορεί στα χείλη του οικονομικού επιτελείου. Αλλά δεν είναι βέβαιο ότι βγαίνει από τα εισαγωγικά.

Για να πείσεις κάποιον για κάτι, πρέπει να τον έχεις πείσει ότι το πιστεύεις ο ίδιος. Αν τα μέτρα που τελικά θα αποφασίσει να λάβει η κυβέρνηση εμφανισθούν ως ένα δυσάρεστο καθήκον συμμόρφωσης σε μια αλλότρια λογική, το παιχνίδι θα έχει χαθεί πριν ξεκινήσει. Το πρόβλημα δεν το έχουν οι Βρυξέλλες, αλλά εμείς. Η κυβέρνηση δεν θα το λύσει αν εμφανίζεται να σύρεται παρά τη θέλησή της από δήθεν εξωτερικούς παράγοντες. Είναι ανάγκη να επιδείξει πρωτογενή πολιτική βούληση για την επίλυσή του.

Φυσικά, η βούληση δεν αρκεί. Η κυβέρνηση χρειάζεται να εξηγήσει και να πείσει ότι τα επώδυνα μέτρα του σήμερα προετοιμάζουν ένα καλύτερο αύριο. Η κυβέρνηση χρειάζεται μια κοινωνική συμμαχία. Αλλά αυτή δεν θα επιτευχθεί με εκκλήσεις προς την Αριστερά που εξαγγέλλει ήδη «κοινωνικές εξεγέρσεις». Η κοινωνική συμμαχία θα χτιστεί απευθείας με τους πολίτες. Σ΄ αυτούς χρειάζεται να απευθυνθεί η κυβέρνηση με αμεσότητα, καθαρότητα και ειλικρίνεια. Η «κοινωνική ευθύνη» δεν αφορά μόνο τις μεγάλες επιχειρήσεις. Εκτός εισαγωγικών, η κοινωνική ευθύνη είναι υπόθεση όλων μας. Η κυβέρνηση μπορεί να μετατρέψει το ηθικό πλεονέκτημα που απέκτησε στις πρώτες εβδομάδες της διακυβέρνησης σε πολιτικό πλεονέκτημα, υπέρ της διακυβέρνησης και υπέρ της χώρας. Έχει την πεποίθηση για να το κάνει; Τα χρονικά περιθώρια είναι στενά.

Κύριε Διευθυντά,

Εμβόλιο κατά της διάσπασης υπάρχει;

Με τιμή Νεόκοπος