Aνθρωποι πεθαίνουν από τη ρύπανση σε Ασωπό και Μεσσαπία κι εμείς οι Οικολόγοι Πράσινοι δεν αναλαμβάνουμε (υφ-)υπουργείο γιατί δεν εκλέξαμε βουλευτές. Τι λογική είναι αυτή;

Γιατί βάζουμε το κομματικό συμφέρον πάνω από το συμφέρον και τη ζωή των ανθρώπων; Ποιον ρωτήσαμε και είπαμε όχι στη συνεργασία; Τους καρκινοπαθείς στα Οινόφυτα; Πολιτική αυτοκτονία είναι αυτή η άρνηση! Διότι κάλλιστα θα μπορούσαμε να κάνουμε προγραμματικό διάλογο από τις 6.10.09 με το (υφ-)υπουργείο στους Οικολόγους Πράσινους επηρεάζοντας τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης! ΟΚ, δεν υπάρχει προεκλογική προγραμματική συμφωνία... Και λοιπόν; Ακόμα καλύτερα! Πιο ελεύθερα θα μπορούσαμε να αλλάξουμε τις πολιτικές! Χωρίς τον φόβο να ρίξουμε την κυβέρνηση αν φεύγαμε από το υπουργείο!

Αλλά με όλη την ελευθερία και την άνεση κινήσεων να αλλάξουμε πραγματικά τις πολιτικές! Είμαι ένας ευνουχισμένος οικολόγος πράσινος... επειδή κάποιοι στα κεντρικά των Οικολόγων Πράσινων φοβούνται να τολμήσουν! Μας πρόσφεραν υφυπουργείο. Ζητήσαμε τον έλεγχο της Ειδικής Υπηρεσίας Ελεγκτών Περιβάλλοντος (ΕΥΕΠ); Αν απλά είπαμε όχι στην πρόταση έστω και για ένα υφυπουργείο, τότε είμαστε απλά μοιραίοι διότι κάλλιστα θα μπορούσαμε να ζητήσουμε τον έλεγχο της ΕΥΕΠ για να πατήσουμε φρένο από αύριο στη ρύπανση πέρα από κάθε λογική σε Ασωπό και Μεσσαπία.

Αλλά, δυστυχώς, δεν έχουμε την πολιτική πονηριά και τα απαραίτητα ανακλαστικά ακόμα και μια διαπραγμάτευση της πλάκας να κάνουμε! Οικολόγοι εναλλακτικοί θέλουμε να παραμείνουμε σε όλη μας τη ζωή; Ενώ παράλληλα τα επίπεδα του εξασθενούς χρωμίου θα ξεπερνάνε κάθε όριο και λογική; Ακόμα και για το απλό θεαθήναι να ήταν η πασοκική πρόταση (ας πούμε ότι ήταν έτσι!) είχαμε την απόλυτη ελευθερία κινήσεων να φύγουμε! Χωρίς να ρίξουμε καμιά κυβέρνηση! Ακόμα και σε δέκα μέρες! Και τότε εμείς θα ήμασταν οι κερδισμένοι! Γιατί θα είχαμε λόγο να μιλήσουμε για πασοκική διπροσωπία.

Αλλά τώρα; Μένουμε απλώς σε γραφικά σχόλια περί προγραμματικής συμφωνίας... Αλλά αν είχαμε πει ΝΑΙ, τότε ακόμα και ΜΙΑ παράγραφο θα μπορούσαμε να συγγράψουμε με το ΠΑΣΟΚ στις προγραμματικές δηλώσεις! Αλλά θα διαλέγαμε εμείς ποια παράγραφο!

Και αυτή θα ήταν περί ελέγχων στο νερό που γίνονται σήμερα από 4 υπουργεία! Την παράγραφο που έχω γράψει προσωπικά σε πολλά άρθρα. Για την πολυδιάσπαση των ελέγχων στο νερό!

Και, στην τελική, 160 βουλευτές έχει το ΠΑΣΟΚ! Γιατί να μας προσφέρει κάτι παραπάνω; Επειδή έχουμε ωραίο χαμόγελο; Έχουμε όλον τον καιρό να διαβάσουμε Βάρναλη και να αναλογιστούμε ότι δεν είμαστε ώριμο φρούτο αλλά τελείως αν-ώριμο...

Ο Γιάννης Ζαμπετάκης είναι επίκουρος καθηγητής Χημείας Τροφίμων, ΕΚΠΑ

Κοιτάζοντας σήμερα, στα 56 μου χρόνια, τριγύρω είναι σαφές πως η γενιά μου υπήρξε προνομιούχα: μεγαλώσαμε στη σκιά μόνο μιας βόμβας. Στις μέρες μας, έμοιαζε να υπάρχει μόνο μία μεγάλη απειλή που θα μπορούσε να πυροδοτήσει μία μη γραμμική, αλλαγή 180 μοιρών στην πορεία της ζωής μας: μια επίθεση της ΕΣΣΔ με πυρηνικά. Οι κόρες μου δεν είναι το ίδιο τυχερές.

Οι σημερινοί νέοι μεγαλώνουν στη σκιά τριών βομβών.

Η πρώτη, φυσικά, είναι ακόμα η πυρηνική απειλή. Σήμερα όμως προέρχεται από κάθε είδους κράτη ή τρομοκράτες, συμπεριλαμβανομένων και ισλαμιστών βομβιστών αυτοκτονίας για τους οποίους η αμοιβαία εγγυημένη καταστροφή είναι ηδονή και όχι αποτρεπτικός παράγοντας.

Αλλά πάνω από τα παιδιά μας επικρέμαται η απειλή από άλλες δύο βόμβες: η βόμβα του χρέους και η βόμβα του κλίματος.

Καθώς συνεχίζουμε να συσσωρεύουμε διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, δεν ξέρουμε ποιο θα είναι εκείνο το μόριο άνθρακα που θα ανατρέψει κάποιο οικοσύστημα και θα πυροδοτήσει κάποιο μη γραμμικό κλιματικό γεγονόςτην τήξη της σιβηριανής τούντρας, για παράδειγμα, και την απελευθέρωση όλου του μεθανίου της ή την ξήρανση του Αμαζονίου ή την τήξη όλου του θαλάσσιου πάγου στον Βόρειο Πόλο το καλοκαίρι. Και όταν ένα οικοσύστημα καταρρέει, μπορεί να πυροδοτήσει απρόβλεπτες αλλαγές σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το ίδιο ισχύει και για τη βόμβα του χρέους της Αμερικής. Προκειμένου να ανακάμψουμε από τη Μεγάλη Ύφεση, χρειάστηκε να χρεωθούμε ακόμα περισσότερο. Αρκεί κανείς να κοιτάξει τη σημερινή τιμή- ρεκόρ του χρυσού, σε περίοδο αποπληθωρισμού, για να καταλάβει πως πολλοί άνθρωποι ανησυχούν ότι το επόμενο δολάριο χρέους μας θα πυροδοτήσει μια μη γραμμική κίνηση που θα τορπιλίσει το αμερικανικό νόμισμα.

Η στιγμή αυτή μου θυμίζει μια εικόνα που χρησιμοποιεί ο Τζον Χόλντρεν, επιστημονικός σύμβουλος του προέδρου Ομπάμα, όταν συζητεί την απειλή της κλιματικής αλλαγής, αλλά η οποία βρίσκει εφαρμογή και στο δολάριο: «Οδηγούμε ένα αυτοκίνητο με λασκαρισμένα φρένα εν μέσω ομίχλης και κατευθυνόμαστε προς έναν γκρεμό. Ξέρουμε ότι υπάρχει γκρεμός. Απλώς δεν ξέρουμε πού ακριβώς βρίσκεται. Λίγη σύνεση θα αρκούσε για να αρχίσουμε να πατάμε φρένο».

Καθώς περίμενε την απόφαση του δικαστηρίου, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ενεργούσε σαν να μην συνέβαινε τίποτα: συναντήθηκε με τον Παλαιστίνιο πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς και οι σύμβουλοί του επέμεναν ότι ο ετοιμοπόλεμος πρωθυπουργός ήταν σε «εξαιρετική κατάσταση». Στην πραγματικότητα, η κατάσταση δεν είναι καθόλου εξαιρετική. Η απόφαση προκαλεί αναταραχή στην Ιταλία με απρόβλεπτες συνέπειες.

1Ο Μπερλουσκόνι συνεχίζει
Δύσκολο: Όταν πέρασε τον νόμο τον περασμένο χρόνο οι δίκες εις βάρος του πάγωσαν. Τώρα θα κατηγορηθεί ότι τη δεκαετία του 1990 έδωσε μίζα 600.000 δολαρίων στον Βρετανό δικηγόρο Ντέιβιντ Μιλς για να ψευδομαρτυρήσει σε μια δίκη που αφορούσε υπόθεση διαφθοράς.

2Παραιτείται από πρωθυπουργός και κηρύσσει εκλογές
Αν και το διαψεύδει, δεν αποκλείεται. Μπορεί η αποδοχή του στην κοινή γνώμη να έχει πέσει από το 63% στο 47% εξαιτίας των ροζ σκανδάλων και του διαζυγίου του, αλλά η Κεντροδεξιά εξακολουθεί να προηγείται στις δημοσκοπήσεις με 48% έναντι 35% της Κεντροαριστεράς.

3Εσωτερικό πραξικόπημα εις βάρος του
Ο φυσικός ηγέτης ενός τέτοιου κινήματος θα ήταν ο Τζανφράνκο Φίνι, ο πρώην νεοφασίστας που έγινε συντηρητικός και συνιδρυτής του Λαού της Ελευθερίας. Το όνομά του έχει ακουστεί σε μια κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» για τη σωτηρία της χώρας από την κρίση- οικονομική και πολιτική.

4Ο Μπερλουσκόνι παραιτείται από πρωθυπουργός και ηγέτης της Κεντροδεξιάς
Απίθανο, δεδομένης της φύσης του, καθώς του αρέσει να βλέπει τον εαυτό του ως σωτήρα της χώρας του. Αν πάντως αισθανθεί ότι απειλείται με φυλάκιση θα μπορούσε να καταφύγει στο εξωτερικό, όπως ο σοσιαλιστής Μπετίνο Κράξι.

Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ μαζί με τα συντρίμμια που αφήνει πίσω της κατάφερε να καλλιεργήσει και ένα θλιβερό αίσθημα απαξίωσης για τη χώρα. Ποιος κάποτε θα το έλεγε πως η Ελλάδα πήγε να μεταμορφωθεί σε έναν τόπο απ΄ όπου επιθυμείς να φύγεις μακριά.

Ήρθε η στιγμή η πρόσληψη αυτή να επιχειρηθεί να αλλάξει. Η Ελλάδα να γίνει και πάλι ένας προσφιλής τόπος για να ζεις, να ονειρεύεσαι, να δουλεύεις, αντιμετωπίζοντας τα κάθε λογής δεινά της ύπαρξης με την αίσθηση όμως ότι όλα γύρω σου δεν βαίνουν εναντίον σου.

Στόχος πολιτικός; θα έλεγα ναι. Πολιτική δεν είναι μόνον οι πρακτικές που αναβαθμίζουν τη ζωή μας, αλλά και εκείνες που αναβαθμίζουν τις αναπαραστάσεις για τη ζωή μας.

Έτσι, δεν ήταν καθόλου για μένα ασήμαντη η σύντομη συνομιλία που υπέκλεψα χθες, ως αυτήκοος μάρτυρας, σε εστιατόριο στην ηλιόλουστη Νέα Υόρκη.

Διάλογος μεταξύ δύο σαρανταπεντάρηδων: Τα τελευταία χρόνια, λέει ο ένας, δεν μου κάνει καρδιά να ταξιδέψω στην Ελλάδα. Όλο και το αποφεύγω.

Είναι η πρώτη φορά τώρα που άκουσα από φίλους και συγγενείς να μου λένε «τώρα όλα μοιάζει να είναι αλλιώς».

Αυτό το «τώρα όλα μοιάζει να είναι - αλλιώς» στα αυτιά μου ήχησε σαν μια ουσιαστική ευχή και προσδοκία που αξίζει να μη διαψευσθεί. Είναι τώρα η στιγμή, το μομέντουμ, να αλλάξει η τρωθείσα αναπαράσταση αυτού του τόπου.

Όσο δύσβατος κι αν είναι ο δρόμος, αξίζει μαζί με τον Καμί να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.

Δικαιολογώ τον ενθουσιασμό του Πρωθυπουργού («Ο λαός μάς θέλει αντιεξουσιαστές στην εξουσία») διότι μόλις εχθές μετακόμισε από την Ιπποκράτους στο Μαξίμου.

Με χαμόγελα, χειροκροτήματα και «μπράβο» αντιδρούσαν χθες οι περαστικοί στην εμφάνιση των υπουργών του Γιώργου Παπανδρέου. Το κλίμα είναι τόσο ευχάριστο τις τελευταίες ημέρες που φοβούμαι ότι μπορεί να υπάρξει εύκολα μια παρανόηση. «Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά πατέρα»; Γίναμε ξαφνικά όλοι ΠΑΣΟΚ; Όχι βέβαια. Οι μικρές καινοτομίες που φέρνει μαζί του ο Γιώργος Παπανδρέου είναι αυτές που έχουν ενθουσιάσει τον κόσμο. Κατήργησε 2-3 υπουργεία, μετονόμασε άλλα τόσα, έκανε τολμηρή πρόταση στους Οικολόγους Πρασίνους, αποστράτευσε τους «πρασινοφρουρούς» του ΄80, έκανε πρωταγωνιστή τον Συνήγορο του Πολίτη... Μικρές κινήσεις που μαρτυρούν ότι κάτι επιτέλους κινείται στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Η τελευταία μάχη που έδωσε ο προηγούμενος πρωθυπουργός ήταν για να κατέβει υποψήφιος στις Σέρρες ο 80χρονος θείος του, έτσι η επιλογή επτά υπουργών (από τους 14) που δεν έχουν πατήσει τα 50 φαντάζει ως επανάσταση. Αυτά χειροκροτεί ο κόσμος και όχι τους συγκεκριμένους νέους υπουργούς. Οι οποίοι πρέπει σύντομα να αποδείξουν τι αξίζουν. Στα υπουργεία τους περιμένουν δαίμονες. Και η Ελλάδα δεν είναι Δανία για να αρκούν οι ωραίες ιδέες και τα καλά βιογραφικά. Οι παλιοσειρές της γραφειοκρατίας διηγούνται άλλωστε χαιρέκακα πολλές ιστορίες με πολιτικούς που είχαν απλώς καλές προθέσεις.

Κύριε Διευθυντά,

Ο Συνήγορος του Πολίτη στο Υπουργικό Συμβούλιο; Έτσι όπως το πάει ο Παπανδρέου, σε λίγο θα ψάχνουν συνήγορο οι υπουργοί.

Με τιμή Νεόκοπος