Η δεύτερη θητεία ενός Προέδρου της Δημοκρατίας είναι συνήθως μια νυσταλέα υπόθεση. Ακόμη και οι θεσμοί ξεχνιούνται στη θέση τους.
ΔΕΝ είναι η περίπτωση του Κάρολου Παπούλια. Ο πέμπτος Πρόεδρος της Eλληνικής Δημοκρατίας καλείται να σώσει την παρτίδα. Ακυβέρνητη πολιτεία – με την άδεια του Στρατή Τσίρκα – η Ελλάδα φαίνεται να οδηγείται εκτός ευρωζώνης. Ακόμη και οι μπουκμέικερ του Λονδίνου αρνούνται πλέον να δεχθούν στοιχήματα για το νομισματικό μας μέλλον. Τους φαίνεται δρομολογημένο, άρα γιατί να πληρώνουν τζάμπα τέσσερα προς ένα στους πελάτες τους;
ΤΟ οκταήμερο των διερευνητικών εντολών λήγει άκαρπο. Το περίμενε ο Πρόεδρος; Ο Κάρολος Παπούλιας είναι άνθρωπος αισιόδοξος. Και πολιτικός με εμπειρία. Η ματιά του στο αποτέλεσμα των εκλογών διέκρινε μια παρτίδα δύσκολη – που όμως έβγαινε. Και μάλιστα έτσι ώστε οι περισσότεροι παίκτες – ή μάλλον εκείνοι που θα συνεισέφεραν σε λύση συνεργασίας – να βγουν ωφελημένοι, καθένας για δικούς του λόγους. Μόνο η απειρία των παικτών θα μπορούσε να αποτρέψει αυτή την έκβαση. Ισως και η δειλία. Ωστόσο, η άβυσσος του εκλογικού αποτελέσματος της 6ης Μαΐου, αλλά και το χείλος του οικονομικού γκρεμού μπρος στο οποίο βρισκόταν η χώρα, προσέφεραν την αναγκαία μόχλευση για να ξεπεράσουν κάποιοι παίκτες τις αναστολές τους.
Ο κρίσιμος γύρος ήταν σαφώς ο τέταρτος, δηλαδή η συλλογική διαβούλευση του Προέδρου με τους αρχηγούς. Οπλισμένος με το σημείωμα Παπαδήμου για τα οικονομικά, ο Παπούλιας ήταν έτοιμος να βάλει σε κάδρο εθνικής σωτηρίας τη συζήτηση. Η απόφασή του, πρωτοφανής στα χρονικά, να προχωρήσει σε δημοσιοποίηση των πρακτικών είχε και αυτή τη σημασία της. Το μήνυμα προς τους συμμετέχοντες ήταν ότι η συζήτηση εντός των τειχών της Προεδρίας είχε χαρακτηριστικά ευθύνης. Κανείς δεν θα μιλούσε ανέξοδα.
Η αλήθεια είναι πως η εικόνα ξεκαθάρισε – και μάλιστα με αρνητικό τρόπο – την Κυριακή. Οχι στην αρχική συζήτηση με τους τρεις που έλαβαν την εντολή. Σαμαράς και Βενιζέλος κινήθηκαν όπως αναμενόταν, δηλαδή θετικά. Το ίδιο και ο Αλέξης Τσίπρας, παίκτης προβλέψιμος ως προς την αρνητική του διάθεση. Προβλέψιμη ήταν και η Αλέκα Παπαρήγα. Αντιθέτως, ήταν ο Φώτης Κουβέλης που κινήθηκε με τρόπο μη αναμενόμενο. Ακόμη και για κάποιον όπως ο Παπούλιας που έχει ζήσει τις μεγάλες απογοητεύσεις στην ιστορία της Αριστεράς από την εποχή της δεκαετίας του ’40.
Η ανάλυση της Προεδρίας είναι ότι ο Κουβέλης θα έγερνε, παρά τις δυσκολίες, προς την πλευρά μιας κυβερνώσας Αριστεράς και δεν θα έχανε την ευκαιρία να ηγηθεί ενός σχήματος που να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Ακόμη περισσότερο: να δώσει στη διακυβέρνηση μια άλλη προοδευτική κατεύθυνση, δίνοντας μάχη να μην πληρώσουν πάλι οι ασθενέστεροι μέσα από πρωτοβουλίες για τη φοροδιαφυγή. Οι ευρωπαίοι εταίροι επίσης είχαν αφήσει επαρκώς να εννοηθεί ότι υπάρχουν περιθώρια για αναπτυξιακές ενέσεις. Σε τελική ανάλυση, υπήρχε και ο άνεμος Ολάντ. Τίποτε όμως από όλα αυτά δεν μπόρεσε να πείσει τον Κουβέλη που πήγε στον Παπούλια έχοντας αυτοδεσμευθεί ήδη με μια απόφαση της Πολιτικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ.
ΑΥΤΑ ως προς την πολιτική. Το επεισόδιο Καμμένου ανήκει στην παραπολιτική. Οι διερευνητικές εντολές δεν είχαν κατάληξη. Δεν αποκλείεται όμως καθόλου να υπάρξει νέος γύρος – ελλείψει πάλι αυτοδυναμίας – τον Ιούνιο. Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά.