Αυτό που πέτυχε ο Παύλος Γιαννακόπουλος χθες είναι μοναδικό και μπορεί να συγκριθεί μόνο με απώλειες αρχηγών κρατών ή τεράστιων ηθοποιών.
Την ημέρα της κηδείας του ένωσε ολόκληρη την Ελλάδα, όλους τους Ελληνες, είτε από κοντά είτε από μακριά.
Συνολικά πάνω από 20.000 άνθρωποι πέρασαν από νωρίς το πρωί μέχρι και σχεδόν τις 14.00 μπροστά από τη σορό του που είχε εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα.
Αθλητές, προπονητές και παράγοντες από όλο τον κόσμο και από όλες τις ομάδες παρέστησαν για το ύστατο χαίρε πέραν των πολιτικών και των ανθρώπων από άλλους χώρους.
Ομως το πιο σημαντικό είναι ότι από αυτούς τους 20.000 και πλέον ανθρώπους, δεκάδες, εκατοντάδες, ενδεχομένως και χιλιάδες δεν ήταν Παναθηναϊκοί.
Ηταν ολυμπιακοί, αεκτζήδες, παοκτσήδες και οπαδοί όποιας άλλης ομάδας μπορεί να φανταστεί κανείς. Απλά ήρθαν να αποτίσουν φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που ξεχώριζε για το ήθος του, την ανιδιοτελή προσφορά του και πολλά άλλα.
Μόνο τους εργαζομένους της ΒΙΑΝΕΞ να άκουγε κανείς, αυτά που έλεγαν και οι εν ενεργεία και οι συνταξιούχοι, θα έπαιρνε μια ιδέα για το τι ήταν ο Παύλος Γιαννακόπουλος, που είχε μάθει από τον πατέρα του (όπως και τα αδέλφια του Θανάσης και Κωνσταντίνος) πόσο σημαντικό είναι το να προσφέρεις και παράλληλα να κρατάς την ταπεινότητά σου και να μην ξεχνάς από πού έχεις ξεκινήσει στη ζωή και το πόσο πάλεψες για να καταφέρεις.
Ο κύριος Παύλος, όπως τον αποκαλούσαμε, ποτέ δεν ήθελε να γίνεται γνωστό ότι έχει βοηθήσει κάποιον (χιλιάδες παραδείγματα), γιατί πολύ απλά το έκανε επειδή έτσι ένιωθε. Δεν μπορούσε – επίσης – να κρατήσει κακία σε κανέναν, ούτε να βλάψει κάποιον, και μέχρι το τέλος της ζωής του έμεινε ανιδιοτελής και νηφάλιος όπως τον είχαμε γνωρίσει πριν από δεκαετίες.
Δεν ήταν τυχαία λοιπόν η καθολική αποδοχή και αυτή η λαοθάλασσα για το τελευταίο αντίο.