Οσα δραματικά συμβαίνουν στη γειτονική Ιταλία υπενθυμίζουν πόσο ευάλωτη είναι η δική μας χώρα απέναντι στις δυνάμεις των αγορών. Και πρέπει να εκληφθεί ως αγαθή τύχη το γεγονός ότι αυτή η υπενθύμιση ήρθε τώρα και όχι σε λίγους μήνες όταν η κυβέρνηση θα πανηγύριζε ενδεχομένως την «καθαρή έξοδο». Γιατί τότε δεν θα μιλούσαμε για υπενθύμιση, αλλά για καταστροφή – μια καταστροφή με ανυπολόγιστες συνέπειες.
Ουδέν κακόν αμιγές καλού λοιπόν. Αρκεί όμως να ληφθεί το μήνυμα από μια κυβέρνηση που εθελοτυφλεί ακόμη και στις πιο εκκωφαντικές προεδοποιήσεις, όπως είναι είναι η άνοδος των σπρεντ. Μα δεν είναι σαφής η εικόνα; Η κινούμενη άμμος στην οποία κινείται η Ιταλία αλλά και οι κυβερνητικοί τριγμοί στην Ισπανία καθιστούν την άνευ προστασίας έξοδο για τη χώρα μας απαγορευτική. Μια έξοδος με τις αγορές να βράζουν – ή μάλλον να παίζουν τους ζουρνάδες και τα νταούλια – δεν θα ήταν βήμα στο άγνωστο. Θα ήταν άλμα στο κενό.
Η κυβέρνηση βαυκαλίζεται εάν νομίζει ότι με ένα μαξιλάρι 18, 20 ή 25 δισεκατομμυρίων ευρώ θα μπορέσει να κοιμάται ήσυχη όσο εκεί έξω θα μαίνεται η θύελλα. Κανένας βαυκαλισμός, κανένας ύπνος του δικαίου και κανένα μαξιλάρι δεν μπορεί προστατεύσει τη χώρα. Αντίθετα μπορεί να την προστατεύσει ο ρεαλισμός, το σχέδιο και η χρήση των σωστών εργαλείων. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να απορροφηθούν οι κραδασμοί που προκαλούν οι δονήσεις στην ιταλική μπότα. Διαφορετικά η ελληνική γη δεν θα σταματήσει να τρέμει.