Δεν φτάνει να σε λένε Ρεάλ, πρέπει να είσαι κιόλας τέτοια: για να κάνω ένα λογοπαίγνιο, η Ρεάλ υπήρξε όντως η επιτομή του ρεαλισμού σε αυτό το Φάιναλ Φορ. Ή – για να το χοντρύνω ακόμη περισσότερο – οι Μαδριλένοι δεν ήταν απλά ρεαλιστές, αλλά υπερρεαλιστές!
Βγαλμένοι από το μανιφέστο του σουρεαλισμού του Αντρέ Μπρετόν ένα πράγμα!
Ρεαλιστές καθ" όλα: στις στοχεύσεις τους μέσα στο γήπεδο, στις αμυντικές αντιδράσεις τους, στην επιθετική ισορροπία τους, στη διαχείριση των καταστάσεων από τον πάγκο και εντός παιδιάς, στην ψυχραιμία, στο καθαρό μυαλό, στον συνδυασμό της δικής τους αλεγρίας με τις επιταγές των μεγάλων αγώνων…
Το βράδυ μετά τη νίκη επί της ΤΣΣΚΑ στον ημιτελικό ο Φαμπιάν Κοζέρ δέχθηκε ένα μήνυμα από τον πρώην συμπαίκτη του στην Μπάμπεργκ, Νίκο Ζήση. «Συγχαρητήρια Φάμπι. Σας είδα πολύ αποφασισμένους και είμαι σίγουρος ότι θα πάρετε το Κύπελλο» του έγραψε ο έλληνας γκαρντ, του οποίου η μαντεψιά βγήκε πέρα ώς πέρα αληθινή.
Τι απάντησε ο γάλλος γκαρντ; «Νίκο, το νιώθω κι εγώ ότι βγαίνουμε στο γήπεδο και δαγκώνουμε. Μου φαίνεται ότι θα δαγκώσω και τον φίλο σου τον Σλούκα»!