Εκαμαν την εμφάνισίν των εις τας προθήκας διαφόρων ανθοπωλείων οι πρώτες φράουλες. Και μόνον η θέσις από της οποίας εμφανίζονται φθάνει διά να τας χαρακτηρίση ως είδος εξαιρετικής πολυτελείας. Ο πολύς κόσμος περνά, στέκεται έξω από τας κρυσταλλίνας προθήκας, θαυμάζει και προσπερνά. Η γεύσις του λεπτού αυτού καρπού – φράουλες μέσα εις παγωμένο γλυκύ κρασί, φράουλες με κρέμα σαντιγύ – διασώζεται ακόμη… ως ανάμνησις. Εις τας προθήκας όπου εκτίθενται οι πρώτες φράουλες των κήπων της Κηφισιάς, διαφημίζεται το λεπτόν των άρωμα. Αλλ" ως προς αυτό, ο πολύς κόσμος δεν παίρνει ούτε θα πάρει… μυρωδιά. Μεταξύ των θαυμαστών της φράουλας και του αρώματός της μεσολαβεί απομονωτικώς το παχύ κρύσταλλον της προθήκης, μεσολαβεί – αλλοίμονον! – ως τείχος αδιαπέραστον και η υψηλή, η απρόσιτος τιμή…