«Τι να κάνουμε; Να βάλουμε αστυνόμους να παρακολουθούν κι αυτοί τα μαθήματα, με το μάτι τους γυρισμένο πίσω στο αμφιθέατρο, μήπως και κουνηθεί κανένας;» αναρωτήθηκε πρόσφατα ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου από το βήμα της Βουλής απαντώντας σε ερώτηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για τα θέματα της βίας στα ΑΕΙ.

Η ειρωνική διάθεση, ωστόσο, δεν μοιάζει ταιριαστή για τον σχολιασμό μιας κοινωνικής πληγής που έχει τους τελευταίους μήνες κορυφωθεί: βία, εμπόριο ναρκωτικών, ληστείες, σεξουαλική παρενόχληση, καταλήψεις, απειλές από ομάδες αναρχικών, επιθέσεις εις βάρος καθηγητών. Είναι καθημερινότητα πλέον στα κεντρικά ΑΕΙ της χώρας η καταγραφή κρουσμάτων βίας. Μια καθημερινότητα που έχει σχεδόν γίνει συνήθεια.

Οι καθηγητές αλλάζουν λίστα προσκεκλημένων σε μεγάλα συνέδριά τους από τον φόβο επιθέσεων, οι επιστημονικές συναντήσεις μεταφέρονται συχνά «εκτός» πανεπιστημιακών κτιρίων από φόβο μην τις διαλύσουν άγνωστοι, οι φοιτητές συνήθισαν να περνούν μπροστά από ανθρώπους που τρυπούν όποια φλέβα του σώματός τους μπορούν για να κάνουν χρήση ναρκωτικών δημόσια.

Μπορεί η έλλειψη ενός νέου κρούσματος να σπρώχνει συχνά το πρόβλημα εκτός επικαιρότητας, ωστόσο η πληγή δεν επουλώνεται, όσο δεν λαμβάνονται μέτρα από την πλευρά της πολιτείας αλλά και των διοικήσεων των ΑΕΙ. Ειδικά των μεγάλων κεντρικών ιδρυμάτων.

Αποκαλυπτικό ρεπορτάζ για το χάος στα Πανεπιστήμια στην έντυπη έκδοση των «ΝΕΩΝ»