Το τελικό ψήφισμα είχε τα συνήθη. Προειδοποιήσεις για την κλιματική αλλαγή, αγωνία για τις ένοπλες συγκρούσεις, καταδίκη της παγκόσμιας ύφεσης. Ο χώρος όπου διεξαγόταν στα τέλη του καλοκαιριού του 2012 το 24ο (και πιο πρόσφατο) Συνέδριο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, στο μακρινό Κέιπ Τάουν, ήταν γεμάτος αφίσες για «έναν νέο διεθνισμό και μια νέα κουλτούρα αλληλεγγύης». Ομως πολλοί παρατηρητές διέκριναν όχι μόνο το ρετρό στην ατμόσφαιρα αλλά και το μεγαλύτερο πρόβλημα της Διεθνούς: τα 162 μέλη της αδυνατούν πια να βρουν κοινό έδαφος.
Αρκετοί σύνεδροι ψιθύριζαν στα πηγαδάκια ότι η Διεθνής έχει πια μια χαλαρή σχέση με την πραγματικότητα. Ο δε Χιλιανός Λουίς Αγιάλα, επί 23 συναπτά έτη γενικός γραμματέας, αν και επανεξελέγη, στολιζόταν με κοσμητικά επίθετα περί διαφθοράς.
Το μέρος ήταν ιδανικό για να έρθουν πιο κοντά τα δύο στρατόπεδα, των ανεπτυγμένων και των αναπτυσσόμενων.
Στην όμορφη μεγαλούπολη της Νότιας Αφρικής συνυπάρχει η ευμάρεια του Πρώτου Κόσμου με τις δομές του Τρίτου. Γιατί λοιπόν να μην ξαναενωθούν οι εργάτες από τη Γαλλία μέχρι το Καμερούν; Αυτό δεν ζητούσε κι ο Μαρξ; Η Σοσιαλιστική Διεθνής άλλωστε, που ιδρύθηκε το 1951, υπερηφανεύεται ότι έλκει την καταγωγή της από τους πρώτους διεθνείς οργανισμούς του εργατικού κινήματος, και ειδικά τη Β" Διεθνή του 1889. Το ρήγμα όμως είχε ανοίξει εδώ και καιρό. Πολύ πριν από τον Μάρτιο του 2011, οπότε ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας – SPD υπέγραψε άρθρο υπό τον τίτλο «Οχι φιλίες με τους δεσπότες». Είχε να προσάψει στη Διεθνή ότι φιλοξένησε «για υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα» αμφιβόλου σοσιαλιστικής ηθικής πολιτικούς και κόμματα: Μπεν Αλι στην Τυνησία, Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, Λοράν Γκμπαγκμπό στην Ακτή του Ελεφαντοστού, Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος στην Αγκόλα.
Ηδη όμως από το 1999, κάποιοι εκ των συντρόφων δεν είχαν και την καλύτερη γνώμη για τον οργανισμό. Τότε είχε γίνει μια απόπειρα «κεντροαριστερά» κόμματα να δημιουργήσουν μια νέα δεξαμενή σκέψης, πολιτικών και διανοουμένων. Ηταν το περίφημο Δίκτυο Προοδευτικής Διακυβέρνησης με εμπνευστές τους Μπιλ Κλίντον, Τόνι Μπλερ, Γκέρχαρτ Σρέντερ και Μάσιμο Ντ" Αλέμα.
Ολο το εγχείρημα είχε αντιμετωπισθεί ως προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας Διεθνούς, του Τρίτου Δρόμου. Κανείς τότε δεν έβλεπε μια συνωμοσία των Γερμανών με στόχο την απόλυτη κυριαρχία στον χώρο της Σοσιαλδημοκρατίας. Κανείς, ειδικά εντός των τειχών, δεν ενδιαφερόταν βέβαια για τα διεθνή φόρα και τους ομίλους προβληματισμού προτού ο Γιώργος Παπανδρέου αναλάβει τα ηνία ενός εξ αυτών.  
ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ. Τον Ιανουάριο του 2011 διεγράφη το κόμμα του Μπεν Αλι λόγω – sic! – «έκτακτων συνθηκών». Αρκετοί επέκριναν την απόφαση – και τη διατύπωσή της – δεδομένου ότι διεγράφη αφού είχε εγκαταλείψει τη χώρα και το στυλ διακυβέρνησης που ασκούσε επί είκοσι χρόνια, δεν είχε καμιά διαφορά με τον τρόπο που αντιμετώπισε τη λαϊκή εξέγερση.
Λίγες μέρες μετά ο Αγιάλα έστειλε επιστολή διαγραφής στο κόμμα του Μουμπάρακ «λόγω της δραματικής αποτυχίας του να ανταποκριθεί στον λαό και τις προσδοκίες του». Και πάλι τα αντανακλαστικά της Διεθνούς αργούν κάποια χρόνια.  
Ο δε Γκμπαγκμπό, υπόδικος του Δικαστηρίου της Χάγης από το Δεκέμβριο του 2011, στις εκλογές του 2010 αρνήθηκε να αποδεχθεί την ήττα του με αποτέλεσμα περί τους 3.000 ανθρώπους να σκοτωθούν. Ειρήσθω εν παρόδω είχε ήδη μείνει στον προεδρικό θώκο πέντε χρόνια πάνω από το προβλεπόμενο αναβάλλοντας δυο εκλογικές αναμετρήσεις. Και αυτού το κόμμα διεγράφη το 2011. Ο Ντος Σάντος από την άλλη κυβερνά 33 χρόνια χωρίς να έχει εκλεγεί ποτέ. Αφού δε άλλαξε για τρίτη φορά το Σύνταγμα  της χώρας, θα παραμείνει στην εξουσία μέχρι το 2022 τουλάχιστον.
Οσοι βρέθηκαν στο Κέιπ Τάουν πέρυσι πρόσεξαν και τον ελέφαντα στο δωμάτιο, τον οικοδεσπότη Τζέικομπ Ζούμα του Νοτιοαφρικάνικου ACN. Το ACN, νυν κυβερνών κόμμα, πoυ αγωνίστηκε κατά του απαρτχάιντ, έχει έναν πρόεδρο ο οποίος σε συγκέντρωση το 2012 τραγουδούσε άσμα με τίτλο «Πυροβολήστε τους Λευκούς». Επιπλέον, έχει κατηγορηθεί για την αιματηρή καταστολή μιας απεργίας μεταλλωρύχων δυο εβδομάδες πριν από το συνέδριο της Διεθνούς στο Κέιπ Τάουν.
Ο πρώην επίσκοπος Ντέσμοντ Τούτου, το Νομπέλ Ειρήνης του 1984, δήλωσε πως το ACN δεν είναι πια το κόμμα για το οποίο πολέμησε ο Μαντέλα. Η Διεθνής όμως αγρόν ηγόραζε. Στην παγκόσμια οικονομική κρίση πάντως απάντησε. Με σύσταση Επιτροπής για την Κρίση και την Οικονομία από το 2008.